Στον Πόντο η επιβίωση των ανθρώπων επί αιώνες εξαρτάται στην κυριολεξία από την οικόσιτη κτηνοτροφία, και κυρίως τις αγελάδες. Η καλλιεργήσιμη γη ελάχιστη, τα γεωργικά προϊόντα ελάχιστα, η ζωή της οικογένειας κρεμόταν από το κεπίν (το λαχανόκηπο δηλαδή), τα λαζούδια, τον αραβίσιτο, που ευδοκιμεί σε περιορισμένης έκτασης χωράφια, και τα γαλακτοκομικά προϊόντα που παράγονται από το γάλα δύο-τριών αγελάδων. Τόσες μπορούσαν να συντηρήσουν στον Πόντο, ελλείψει τροφών για τον σκληρό χειμώνα.
Αυτή η σχέση ζωής, για αγελάδες και ανθρώπους, είναι μοναδική στον Πόντο. Ειδικά οι γυναίκες, όταν μιλούν στις αγελάδες, εκείνες τις ακούν, γιατί δέχονται τη φροντίδα τους καθημερινά.
Στη φωτογραφία που μας παραχώρησε ο Πόντιος Πεντεχωρίτες, από τα Σούρμενα του Πόντου, βλέπουμε αυτήν τη σχέση. Στο πρόσωπο του μικρού παιδιού, αλλά και στην «έκφραση» της αγελαδίτσας, της μοζίκας, όπως λένε το θηλυκό μοσχάρι που δεν γέννησε ακόμα.
