Είναι διαφορετικό πράγμα ο σεβασμός στη ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου και άλλο η πολιτική κριτική στις ενέργειές του ως πολιτικού προσώπου. Στο θέμα αυτό η στάση μας ήταν σαφής και κατηγορηματική.
Η ζωή ενός ανθρώπου είναι ιερή. Τελεία και παύλα. Καμιά σκοπιμότητα δεν δικαιολογεί την αφαίρεσή της.
Ο πολιτικός αγώνας, όμως, ακόμη και ο σκληρός πολιτικός αγώνας, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και επιβάλλεται στις τραγικές στιγμές που ζούμε. Το μείζον πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας αυτή τη στιγμή είναι ότι τα 2/3 της δεν μπορούν να επιβιώσουν. Πεινάνε στην κυριολεξία.
Ο λαός έχει εξαθλιωθεί
Εκεί που οδηγούνται τα πράγματα είναι, δυστυχώς, στη στάση πληρωμών σε ό,τι έχει να κάνει με το κράτος. Δεν μπορείς να ζητάς από κάποιον να πληρώνει περισσότερα από όσα εισπράττει. Είναι μαθηματικώς αδύνατον. Η στάση πληρωμών θα φέρει, αναγκαστικά, το σαθρό πολιτικό σύστημα σε ένα αδιέξοδο: δεν θα μπορεί να κινηθεί και θα αναγκαστεί να αναζητήσει άλλες λύσεις. Η πεπατημένη είναι αδιέξοδη. Για να υπάρχει χώρα πρέπει να υπάρχει λαός και έθνος. Η Ελλάδα χωρίς τους Έλληνες είναι έννοια θεωρητική. Παραπέμπει σε έναν πολιτισμό και μια –καταλυτική για την πορεία της ανθρωπότητας– ιστορία. Εκείνο που την κάνει ζωντανή είναι ο λαός της. Το έθνος που λέγεται ελληνικό. Και η συνέχειά του. Η οποία πρέπει να διαφυλαχτεί.
Άρα, η πρώτη προτεραιότητα είναι αυτός ο λαός να επιβιώσει.
Αν η ΕΕ δεν παρέχει στοιχειώδη εχέγγυα επιβίωσής μας, δεν μας ενδιαφέρει. Δεν μπαίνουμε στο δίλημμα του μη χείρον. Ας μην πάρουμε το εκβιαστικό δάνειο. Θα μας αφήσουν να πτωχεύσουμε; Ο κ. Τσίπρας και η ομάδα του έχουν αναγάγει σε μείζον ζήτημα την αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους, και θα παρουσιάσουν την όποια θετική εξέλιξη ως μεγάλο γεγονός. Αποβλέπουν σε μια νέα πολιτική απάτη για να κερδίσουν το χαμένο εκλογικό έδαφος. Αυτό τους ενδιαφέρει.
Η μείωση του χρέους δεν θα έχει καμιά επίπτωση στη ζωή των Ελλήνων που δυστυχούν
Τα όποια χρήματα εξοικονομήσει η κυβέρνηση, ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία, θα χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία και τη συντήρηση κομματικού στρατού. Οι θεωρητικοί του συστήματος, δεξιοί και αριστεροί, προσπαθούν να μας πείσουν για την αναγκαιότητα να μειωθούν και άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις και το παρουσιάζουν ως μείζονα εκσυγχρονισμό και μεταρρύθμιση. Εκσυγχρονισμός και μεταρρύθμιση στην Ελλάδα, είναι ο αφανισμός του λαού της. Δεν είναι, για παράδειγμα, η ριζική αλλαγή των οικονομικών δομών.
Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα όπου δεν ισχύουν οι κανόνες της ελεύθερης οικονομίας, ακόμη και με κυβερνήσεις που υποτίθεται ότι την υποστηρίζουν.
Οι δομές, η γραφειοκρατία και τα καρτέλ κάνουν ανίσχυρη την προσπάθεια να μειωθούν οι τιμές διά της προσφοράς και ζήτησης. Εάν μειώνονταν οι τιμές, δεν θα υπήρχε πρόβλημα με τη μείωση και των μισθών και συντάξεων. Ενώ η ζήτηση έχει μειωθεί, οι τιμές των προϊόντων ανεβαίνουν. Πώς συμβαίνει αυτό; Γιατί οι κυβερνήσεις δεν αγγίζουν τις παθογένειες της οικονομίας; Διότι από αυτές επιβιώνουν και από αυτές συντηρούνται. Αυτές αναπαράγουν το πελατειακό κράτος. Και το κράτος αυτό δεν το έθιξαν ούτε οι Ευρωπαίοι δανειστές μας. Αν ήθελαν να βοηθήσουν την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό εκεί θα εστίαζαν. Όμως, δεν έχουν κάνει καμιά αναφορά, παίζοντας τον Πόντιο Πιλάτο.
Σ’ αυτήν την τραγική κατάσταση με όλους απέναντι, ο λαός πρέπει να αναζητήσει μια συλλογική, και όχι ατομική λύση.
Διότι καθένας ξεχωριστά είναι ευάλωτος. Συλλογικά, όμως, δύσκολα θα εφαρμόσουν τις αντιλαϊκές πολιτικές τους.
Παντελής Σαββίδης
