Το Αϊβαλί ήταν ένας τόπος που ο Τάκης Μπίνης δεν γνώρισε στα πρώτα χρόνια της ζωής του, αλλά αποτελούσε κομμάτι της οικογενειακής του ιστορίας. Οι γονείς του είχαν αφήσει τη Μικρά Ασία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη, όπου εκείνος γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1923.
Η ζωή του ξεκίνησε σε μια πόλη που είχε δεχτεί χιλιάδες ξεριζωμένους και όπου οι πατρίδες που χάθηκαν εξακολουθούσαν να υπάρχουν μέσα από τις διηγήσεις, τις συνήθειες, τις μουσικές και τους ανθρώπους.
Στις προσφυγικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου η φτώχεια, οι δύσκολες συνθήκες και η ανάγκη για επιβίωση συνυπήρχαν με το τραγούδι, άρχισε να διαμορφώνεται ο κόσμος του. Η Τούμπα και η Καλαμαριά δεν έμειναν απλώς τόποι της παιδικής του ηλικίας, αλλά έγιναν κομμάτι της μουσικής διαδρομής που ακολούθησε.
Χρόνια αργότερα, θα επέστρεφε σε εκείνα τα βιώματα μέσα από τους στίχους του «Ρεμπέτη», καταγράφοντας με τη δική του γλώσσα τις γειτονιές, τις παρέες και τα πρώτα βήματα που τον οδήγησαν στο πάλκο.
Στους στίχους του αναφέρεται στις παράγκες, στις αλάνες, στους φίλους που έπαιζαν μπουζούκι, στη ζωή της Τούμπας, αλλά και στα δικά του πρώτα βήματα. Περιγράφει τη μαθητεία του στη μαγκιά του δρόμου, τις παρέες, τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσε και στη συνέχεια κατέβηκε στον Πειραιά και στην Αθήνα.
Είναι μια προσωπική αναδρομή, γραμμένη από τον ίδιο και όχι μια ιστορία που κατασκευάστηκε γύρω από το όνομά του.
Το τραγούδι αποκτά ξεχωριστή σημασία, καθώς ο Μπίνης, έχοντας ήδη διανύσει δεκαετίες στο πάλκο και στη δισκογραφία, επέλεξε να μιλήσει για τις ρίζες του με τη δική του γλώσσα.
Η προσφυγική Θεσσαλονίκη, το περιβάλλον των λαϊκών συνοικιών και οι άνθρωποι που συνάντησε αποτελούν το υπόβαθρο της μουσικής ταυτότητας που ακολούθησε.

Το πάλκο έγινε δουλειά από πολύ μικρή ηλικία
Το 1939, σε ηλικία μόλις 16 ετών, ξεκίνησε να τραγουδά επαγγελματικά στη Θεσσαλονίκη. Η αρχή έγινε σε μια περίοδο που το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι δεν είχαν την αναγνώριση που απέκτησαν αργότερα. Οι μουσικοί κινούνταν σε μικρά μαγαζιά, τα τραγούδια περνούσαν από στόμα σε στόμα και η δουλειά του τραγουδιστή απαιτούσε αντοχή, παρουσία και γνώση του ακροατηρίου.
Στην πρώτη του διαδρομή βρέθηκε κοντά σε μουσικούς όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης, με τον οποίο γνωρίστηκε στη Θεσσαλονίκη, καθώς και σε άλλους δημιουργούς και οργανοπαίκτες της εποχής.
Το καθεστώς Μεταξά είχε επιβάλει λογοκρισία στα τραγούδια, ενώ η αστυνομική καταστολή και οι περιορισμοί επηρέαζαν το ρεμπέτικο. Για τον Μπίνη, τα χρόνια αυτά δεν αποτέλεσαν απλώς την αρχή μιας καριέρας, αλλά την πρώτη περίοδο μιας ζωής που σύντομα θα διακοπτόταν από τον πόλεμο, την Κατοχή και τις μετακινήσεις.
Η σύλληψη, τα βασανιστήρια και η απόδραση μέσα από τα βουνά
Η Κατοχή διέκοψε βίαια την πορεία που είχε αρχίσει να χαράζει ο νεαρός τότε Τάκης Μπίνης στη μουσική. Συνελήφθη με την κατηγορία της αντιστασιακής δράσης και οδηγήθηκε στο στρατόπεδο Παύλου Μελά, στη Θεσσαλονίκη. Εκεί υπέστη βασανιστήρια, προτού καταφέρει να αποδράσει.
Η εμπειρία της κράτησης και όσα ακολούθησαν αποτέλεσαν ένα από τα πιο σκληρά κεφάλαια της ζωής του.

Η απόδρασή του δεν σήμανε και το τέλος της περιπέτειας. Για μήνες περιπλανήθηκε στα βουνά, διασχίζοντας μεγάλες αποστάσεις μέχρι να φτάσει με τα πόδια στη Χαλκίδα. Από εκεί πέρασε με καραβάκι στον Πειραιά, το 1944
. Ήταν μια διαδρομή που τον έβγαλε μακριά από τη Θεσσαλονίκη αλλά τον οδήγησε σε μια νέα αρχή και σε μια πόλη όπου το ρεμπέτικο είχε ήδη βαθιές ρίζες.
Οι πρώτες ηχογραφήσεις και η συνεργασία με τους μεγάλους του ρεμπέτικου
Η δισκογραφική του πορεία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Το Αρχείο Κουνάδη καταγράφει τις πρώτες ηχογραφήσεις του το 1948, με τραγούδια του Μπάμπη Μπακάλη, ενώ μέχρι το 1956 είχε ηχογραφήσει περισσότερα από 120 κομμάτια.
Η διαδρομή του στα πάλκα είχε προηγηθεί και αυτό εξηγεί γιατί όταν μπήκε στη δισκογραφία δεν ήταν ένας άγνωστος τραγουδιστής που δοκίμαζε την τύχη του. Είχε ήδη διαμορφώσει την ερμηνευτική του φυσιογνωμία.

Στη διάρκεια των χρόνων που ακολούθησαν συνεργάστηκε με τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Μανώλη Χιώτη, τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιώργο Μητσάκη, τον Απόστολο Χατζηχρήστο και άλλους δημιουργούς. Ερμήνευσε τραγούδια που έμειναν στο ρεπερτόριο του λαϊκού τραγουδιού, ανάμεσά τους «Τα καβουράκια», «Θα κάνω ντου βρε πονηρή» και «Για στάσου χάρε».
Δεν ήταν μόνο η φωνή του που τον κρατούσε ενεργό. Ο Μπίνης γνώριζε το μπουζούκι, έγραφε τραγούδια και είχε δική του αντίληψη για το λαϊκό τραγούδι.
Η Σεβάς Χανούμ, ο «Εγγλέζος» και ένας έρωτας που αναστάτωσε τη ζωή τους
Η γνωριμία του με τη Σεβάς Χανούμ δεν περιορίστηκε στη συνεργασία τους στο πάλκο.
Ο Τάκης Μπίνης, ο ξανθός γόης που αποκαλούσαν «Εγγλέζο» στο μουσικό σινάφι, υπήρξε ένας από τους πρώτους ανθρώπους που συνδέθηκαν τόσο επαγγελματικά όσο και ερωτικά με την τότε νεαρή τραγουδίστρια, όταν εκείνη ακόμη χρησιμοποιούσε το πραγματικό της όνομα, Σεβαστή Παπαδοπούλου.

Ο πολύ καλός της φίλος Μανώλης Τασούλας είχε αναφερθεί σε αυτόν τον έρωτα που μόνο μέλλον και προοπτικές δεν είχε αφού γνωρίστηκαν ενώ ο Τάκης Μπίνης ήταν ήδη παντρεμένος. Όπως είχε αποκαλύψει και στο pontosnews.gr ο ίδιος ο Μανώλης Τασούλας:
«Πολλοί τη διεκδίκησαν, αλλά την καρδιά της έκλεψε ο ξανθός γόης, αποκαλούμενος από το σινάφι του και Εγγλέζος, ο Τάκης Μπίνης. Εκτός από το γεγονός ότι δούλεψαν μαζί στο πάλκο, την έβαλε και στο στούντιο και ηχογράφησε μαζί του τα πρώτα της τραγούδια, ως Σεβαστή Παπαδοπούλου.
»Όταν ανακάλυψε τη σχέση τους η γυναίκα του Τάκη Μπίνη έγινε χαμός. Και η Σεβάς πληγωμένη από το χωρισμό του πρώτου μεγάλου έρωτά της, το έριξε για λίγο στα τσιγάρα και στο ποτό για να τον ξεχάσει. Της έγινε βέβαια μάθημα και κανόνας, να μην ξαναπλησιάσει παντρεμένο.
»Ο Τάκης Μπίνης με τη σκληρή, ρεμπέτικη γλώσσα του μιλάει για την εφήμερη αυτή σχέση με τη Σεβάς στο βιβλίο του… Όταν τη χώρισε ο Μπίνης, η Σεβάς απελπίστηκε, τρελάθηκε από το φοβερό “χαστούκι” και, εκτός από τα πολλά ποτά και τα τσιγάρα στα οποία βρήκε για λίγο παρηγοριά, του έκανε και πολλά σκηνικά, μήπως τον ξανακέρδιζε.
»Όμως, η συμπεριφορά της την έριξε πολύ στα μάτια του. Αλλά φοβόταν και την οργή της γυναίκας του. Μπορεί να κρίνει άραγε αυστηρά κανείς ένα 20χρονο, ερωτοχτυπημένο κορίτσι που η ρεμπέτικη ιδιοσυγκρασία του το κάνει να παραφέρεται και να συμπεριφέρεται υπέρ το δέον;».

Η απόφαση να φύγει στην Αμερική και τα χρόνια μακριά από την Ελλάδα
Το 1958 ο Τάκης Μπίνης έφυγε για τις ΗΠΑ. Η μετανάστευση ήταν μια διαδρομή που ακολούθησαν πολλοί Έλληνες μουσικοί, αναζητώντας εργασία και νέες δυνατότητες σε χώρους όπου το ελληνικό τραγούδι είχε το δικό του κοινό. Έμεινε εκεί μέχρι το 1983, με μια μακρά απουσία από την ελληνική μουσική σκηνή.
Η Αμερική, όμως, δεν έσβησε την προηγούμενη πορεία του. Αντίθετα, όταν επέστρεψε, η φωνή του συνδέθηκε με ένα έργο που έδωσε νέα πνοή στο ρεμπέτικο για ένα κοινό πολύ ευρύτερο από εκείνο των παλιών λαϊκών μαγαζιών. Επέστρεψε μόνιμα στην Ελλάδα και συμμετείχε στο Ρεμπέτικο του Κώστα Φέρρη, με τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου και τους στίχους του Νίκου Γκάτσου.
Η συμμετοχή του σε τραγούδια όπως «Το δίχτυ», «Στου Θωμά» και «Της αμύνης τα παιδιά» τον έφερε ξανά στο προσκήνιο. Η επιστροφή δεν ήταν μια απλή νοσταλγική εμφάνιση. Ο Τάκης Μπίνης συνέχισε να τραγουδά, να εμφανίζεται και να συμμετέχει σε μουσικές δουλειές, διατηρώντας την παρουσία του στο λαϊκό τραγούδι μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Πάνω απ’ όλα ρεμπέτης
Ο Τάκης Μπίνης δεν αντιμετώπιζε τη μαγκιά ως μια εξωτερική εικόνα ή ως τρόπο επίδειξης. «Μαγκιά σημαίνει σοβαρότητα, σύνεση και συνέπεια» συνήθιζε να λέει ο ίδιος. Μια τοποθέτηση που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα όταν διαβάζεται δίπλα στη διαδρομή του, στις δυσκολίες που αντιμετώπισε, στην επιμονή του να παραμείνει τραγουδιστής και στη μακρά πορεία του στα πάλκα.

Στη βιογραφία του με τίτλο Τάκης Μπίνης – Βίος ρεμπέτικος: Μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ που έγραψε η Ιωάννα Κλειάσιου (εκδόσεις Ντέφι), ο Τάκης Μπίνης περιέγραφε τον σωστό, κατά τη γνώμη του, ρεμπέτη:
«Ένας σωστός ρεμπέτης σέβεται για να τον σέβονται, συμπεριφέρεται ιπποτικά για να μην δίνει δικαίωμα να τον θίξουν, είναι συνεπής, έχει μπέσα.
»Νηστικός μπορεί να μείνει, απατεώνας και χαφιές δεν γίνεται. Είναι αδύνατον ο ρεμπέτης ν’ αποκτήσει μεγάλη περιουσία ή να γίνει μεγαλοεπιχειρηματίας, γιατί τα λεφτά δεν τα λογαριάζει, τα σκορπά ασυλλόγιστα, τα παίζει και με λίγα λόγια τα γλεντάει έτσι όπως αυτός έχει φιλοσοφήσει τη ζωή».
Στην τελευταία περίοδο της ζωής του συνέχισε να τραγουδά. Μόλις λίγες ημέρες πριν από το θάνατό του εμφανιζόταν στη «Στοά των Αθανάτων». Δεν είχε απομακρυνθεί από τη δουλειά που είχε επιλέξει από έφηβος, ούτε είχε εγκαταλείψει τη σκηνή στην οποία πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Ο Τάκης Μπίνης πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 2005, στην Αθήνα, σε ηλικία 82 ετών.

















