Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με ακροστιχίδα: «του ταπεινού Ρωμανού ποίημα». Διαβάστε το Μέρος Α’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ς’. Ο Πέτρος τότε ζήτησε, με συστολή μεγάλη, αν γίνεται να εξαιρεθεί από αυτό το πράγμα· την ώρα που ο Μονογενής στεκότανε μπροστά του
και έσπευδε ολοπρόθυμα τα πόδια να του πλύνει,
γύρισε κι είπε το εξής: «Κύριε, Κύριε Εσύ, πόδια δεν θα μου πλύνεις!».
Έτοιμο ήταν το νερό, γεμάτη η λεκάνη
και ο Σωτήρας όρθιος, ζωσμένος με πετσέτα, να κάνει ήταν έτοιμος ‒Αυτός, ο Λυτρωτής‒ αυτό που οι δούλοι κάνουνε, οι αγορασμένοι σκλάβοι.
Τ’ αγγελικά τα τάγματα απ’ τα ψηλά θωρούσαν και θόρυβος σηκώθηκε απ’ τις φωνές που έβαλαν απ’ την πολλή τους έκπληξη κι από το θαυμασμό τους.
Κι ο αναίσχυντος δεν ντράπηκε, μα στράφηκε εναντίον Του.
Έλεος, Κύριε, έλεος! Γίνε για εμάς Πολυέλεος·
τους πάντες Συ ανέχεσαι, τους πάντες αναμένεις κοντά Σου άμποτε να ’ρθουν.
ζ’. Γεμάτοι δέος στέκονταν οι Διάπυροι, οι Ολόφωτοι· έκθαμβοι, σαστισμένοι όλοι οι χοροί οι αόρατοι,
καθώς τον Ακατάληπτο
Τον βλέπαν να διπλώνεται και ένα με το χώμα να γίνεται εκεί σκύβοντας, ώστε να διακονήσει τα πλάσματα που από πηλό τα ’χε Αυτός πλασμένα.
Και μίλησε ο Γαβριήλ και τρομαγμένος είπε:
«Άγιοι Άγγελοι εσείς και σύντροφοι καλοί μου, ρίξτε το βλέμμα σας στη γη· δείτε και εκπλαγείτε!
»Το πόδι απλώνει κάτω εκεί ο Πέτρος, και Εκείνος, που θέλησε να γεννηθεί από Παρθένου μήτρα, ευθύς το καλοδέχεται, το πιάνει και το πλένει.
»Κι ο Πέτρος μόνο να ’τανε! Ό,τι έκανε σε κείνον και στον Ιούδα το έκανε, που ήταν εκεί μαζί τους.
»Έλεος, Κύριε, έλεος! Γίνε για εμάς Πολυέλεος·
»τους πάντες Συ ανέχεσαι, τους πάντες αναμένεις κοντά Σου άμποτε να ’ρθουν.
η’. »Θάλασσα πλένει το πλιθί κι άβυσσος το ξεπλένει και καθαρίζει τον πηλό
»χωρίς να τον διαλύσει· τη σύστασή του διατηρεί και λάσπη δεν τον κάνει.
»Μόνο τον κάνει σφριγηλό· και πιάνει την ουσία του καλά να τη στεριώσει και παίρνει όλα τα μέσα του ‒τα θέλω, τις προθέσεις‒ και τα ξεπλένει όμορφα, τα καθαρίζει ωραία.
»Βλέπετε, δεν το βλέπετε; Όχι μονάχα πόσο μεγάλη είναι η στοργή
»μα επίσης τι είδους είναι η αγάπη που έχει ο Ποιητής, η στάση που έχει ο Πλάστης απέναντι στο πλάσμα Του.
»Αυτοί στρογγυλοκάθονται κι Αυτός στέκει ολόρθος, εκείνοι τρώνε, πίνουνε, κι Αυτός τους τα προσφέρει, εκείνοι είναι που πλένονται, μα Αυτός τους καθαρίζει.
»Κάρβουνο, στάχτη θα έπρεπε τα πόδια τους να γίνουν μες στις παλάμες της Φωτιάς! Μα έλα που δεν γίνονται!
»Έλεος, Κύριε, έλεος! Γίνε για εμάς Πολυέλεος·
»τους πάντες Συ ανέχεσαι, τους πάντες αναμένεις κοντά Σου άμποτε να ’ρθουν».
θ’. Αυτά είπε, από τη μια μεριά, ο Άγγελος σαν είδε Εσένανε, την Άμπελο,
τα κλήματά Σου όμορφα κι ωραία να τα τρέφεις
και να τα μεγαλώνεις σ’ όλη τη γη να απλωθούν και στα ψηλά ν’ ανέβουνε, καθώς τα ανυψώνεις.
Από την άλλη, ο Πέτρος, των φίλων Σου ο αρχηγός,
που όσοι Σ’ ακολουθούνε τον έχουνε ως πρότυπο, και είναι ‒ας πούμε‒ ο στρατηγός όλης της φαμελιάς Σου,
μόλις Σε είδε εκεί μπροστά με την πετσέτα για ποδιά, θλιμμένος και ανήσυχος αυτά τα λόγια είπε: «Εσύ πλένεις τα πόδια μου;
»Πόδια, εις τους αιώνες, δεν θα δεχτώ εγώ ποτέ Εσύ να σκύψεις, να μου πλύνεις· το Χέρι που με έπλασε!
»Έλεος, Κύριε, έλεος! Γίνε για εμάς Πολυέλεος·
»τους πάντες Συ ανέχεσαι, τους πάντες αναμένεις κοντά Σου άμποτε να ’ρθουν.
ι’. »Για ύπνο ας πέσω, το λοιπόν, κι ας μην ξαναξυπνήσω, να ’ρθει να μ’ εύρει ο θάνατος, αν είναι να Σ’ αφήσω, Εσένα τον Αθάνατο,
»να σκύψεις μπρος σ’ εμένα που είμαι θνητός κι υπόδουλος, ως τέτοιος, του θανάτου.
»Αν κάνεις τέτοιο πράγμα σ΄ εμένα τώρα, το λοιπόν, θ’ αρχίσει να γελάει με την περίπτωσή μου ο εχθρός.
»Λες δεν αρκεί που μ’ έχουνε να είμαι απ’ τους δικούς Σου;
»Δεν είναι ήδη αρκετό δικό Σου να με θεωρούν και μάλιστα να λένε πως έχω θέση αρχηγού ανάμεσα στους φίλους Σου;
»Πρέπει και από πάνω να πλύνεις τώρα ο Ίδιος Σου, του κόσμου όλου ο μέγιστος Εσύ Αγγειοπλάστης, τα πόδια ενός κεραμικού σκεύους που έχεις πλάσει;
»Τα πόδια τούτα τα φθαρτά, μαζί και τις πατούσες, θέλεις να πλύνεις Λυτρωτή;
»Έλεος, Κύριε, έλεος! Γίνε για εμάς Πολυέλεος·
»τους πάντες Συ ανέχεσαι, τους πάντες αναμένεις κοντά Σου άμποτε να ’ρθουν».
ια’. Αυτά τα λόγια διάλεξε ο Απόστολος και είπε μιλώντας στον Διδάσκαλο.
Μα άκουσε ως απάντηση ετούτα εδώ τα λόγια: «Αν τώρα δεν σε πλύνω,
»θέση μαζί μου ποτέ πια δεν πρόκειται να έχεις· θα σ’ έχω τούδε για εχθρό κι έτσι θα σ’ ονομάζω».
Με το που είπε ο Πλάστης το πράγμα αυτό και τ’ άκουσε,
φόβος κι αντάρα πλάκωσε τον μαθητή τον δόλιο, γι’ αυτό και αποκρίθηκε:
«Αν είναι, Κύριε μου, να πλύνεις έτσι και αλλιώς, όχι μόνο τα πόδια, μα ολόκληρο μπορείς αν θες, τώρα δα να με πλύνεις!
»Πλέρια, αν θέλεις, πλύνε με, πλύνε και ξαναπλύνε με, αν είναι να μην στερηθώ αυτά που Εσύ χαρίζεις!
»Έλεος, Κύριε, έλεος! Γίνε για εμάς Πολυέλεος·
»τους πάντες Συ ανέχεσαι, τους πάντες αναμένεις κοντά Σου άμποτε να ’ρθουν».

















