Για άλλο ένα καλοκαίρι, το προ 36 ετών «Ρετιρέ» κυριαρχεί στην καλοκαιρινή τηλεοπτική ξηρασία. Και ανάμεσα στις φάσεις που έχουν γίνει viral, είναι αυτή με την Αμαλία που νομίζει ότι ο γιατρός, ο Θόδωρος, της προτείνει σχέση. Στο ρόλο του γιατρού, ένας γνώριμος ηθοποιός από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ο Θεόδωρος Δημήτριεφ.
Εκτός όμως από τις ταινίες και τις σειρές, ο Δημήτριεφ είχε μια φοβερή εργογραφία, τόσο στο θέατρο όσο και στο τραγούδι. Ειδικά στο τελευταίο, έχει συνδέσει το όνομά του με μια μεγάλη στιγμή της ελληνικής μουσικής – που ίσως έχει περάσει σε δεύτερη σειρά μνήμης, καθώς η εικόνα προηγείται.
Ποιος ήταν όμως ο ηθοποιός και τραγουδιστής με το εκπληκτικό βιογραφικό, το αγέρωχο παρουσιαστικό και το μυθιστορηματικό και διαφορετικό επίθετο;
Οι ρωσικές ρίζες και η σπουδαία φωνή
Γεννήθηκε σαν σήμερα, ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο του 1929, στην Αθήνα, δηλαδή πριν από 97 χρόνια. Και το Δημήτριεφ δεν είναι ψευδώνυμο, αλλά το πραγματικό του επίθετο, καθώς ο πατέρας του ήταν Ρώσος εμιγκρές.
Για τα παιδικά του χρόνια δεν υπάρχουν στοιχεία, παρά μόνο ότι μετά την απελευθέρωση έψελνε σε εκκλησίες, παράλληλα με το σχολείο και μετά τις σπουδές του στο Εθνικό Ωδείο, από το οποίο αποφοίτησε το 1954. Και αμέσως άρχισε να εμφανίζεται. Όχι όμως ως ηθοποιός, αλλά ως τραγουδιστής.
Συγκεκριμένα, κάνει το ντεμπούτο του το 1955 στο Θέατρο Βέμπο, στην επιθεώρηση του Μίμη Τραϊφόρου Διπλοπενιές. Η συνεργασία κρίνεται επιτυχής και παραμένει στο θίασο για άλλα τρία χρόνια. Και πλέον είναι και ηθοποιός.
Μάλιστα το τελευταίο έργο που έπαιξε στο θέατρο της οδού Καρόλου ήταν η σάτιρα Στουρνάρα 288, που ύστερα από ένα χρόνο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο.
Παράλληλα με το θέατρο, ο Δημήτριεφ τραγουδούσε σε κοσμικά κέντρα της εποχής. Η θαυμάσια, καθαρή φωνή του, τον είχε κάνει περιζήτητο.
Και με αυτή τη φωνή κάνει το άτυπο ντεμπούτο του και στον κινηματογράφο.
Χορεύοντας ροκ εντ ρολ στο σινεμά
Το ντεμπούτο στο σινεμά γίνεται λοιπόν ως τραγουδιστής – όμως δεν φαίνεται, αλλά ακούγεται!
Συγκεκριμένα στην ταινία Το αμαξάκι του Ντίνου Δημόπουλου, ερμηνεύει το τραγούδι «Πώς περάσανε τα χρόνια» του Μάνου Χατζιδάκι. Και αμέσως μετά δανείζει τη φωνή του στο ντουμπλαρισμένο έργο του Ντίσνεϊ Η λαίδη και ο αλήτης.
Στην ουσία το ντεμπούτο του έγινε με… χορευτικό και δη με ροκ εντ ρολ. «Αυτό που χορεύουν με τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω», όπως έλεγε ο Ορέστης Μακρής στη Θεία από το Σικάγο.
Και για αυτή ακριβώς την ταινία μιλάμε, όπου ο νεοφερμένος Δημήτριεφ υποδύεται τον πρώτο γαμπρό που «τρώει» τη στάμνα – μέλλουσα κινηματογραφική σύζυγος η Γκέλυ Μαυροπούλου. Και εκτός των άλλων, «διδάσκει» τους Έλληνες θεατές πώς χορεύεται ο εν λόγω χορός.
Με τη Μαυροπούλου γίνεται ζευγάρι και στην επόμενη ταινία του, Ο Φανούρης και το σόι του. Και τα δύο φιλμ γυρίστηκαν από τον Αλέκο Σακελάριο, και τα δύο προβλήθηκαν τον Δεκέμβριο του 1957 στις αίθουσες, με διαφορά δύο εβδομάδων (2 Δεκεμβρίου ο Φανούρης, 16 η Θεία»).
Έτσι ο Δημήτριεφ μπαίνει με το δεξί στον κινηματογράφο και λίγους μήνες αργότερα είναι στο θίασο της κυρίας Κατερίνας στο έργο Η Κυρία δεν με μέλει.
Κλασικές αξίες
Το 1959 προσλαμβάνεται από τον Δημήτρη Ροντήρη και το Εθνικό θέατρο για το ανέβασμα της Ορέστειας, ως κορυφαίος του χορού. Στην πρώτη σκηνή της χώρας μένει αρχικά μέχρι το 1979 παίζοντας και αρχαία τραγωδία και κλασικό ρεπερτόριο.
Μάλιστα το 1962 υποδύεται τον Αγαμέμνονα στην κινηματογραφική Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη. Ένα φιλμ που έφτασε μέχρι τις οσκαρικές υποψηφιότητες.
Και φτάνουμε στο 1964 που ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποιεί το Άξιον εστί του Οδυσσέα Ελύτη. Όπως είχε πει ο συνθέτης αναφερόμενος στο έργο, «ο βαρύτονος –τον αποκαλώ ψάλτη– επιλέχτηκε μέσα από τους ηθοποιούς του χορού του ΑΙΑΝΤΑ, μιας και είχαμε συνεργαστεί και τους γνώριζα έναν-έναν. Διάλεξα τον Θόδωρο Δημήτριεφ και παράλληλα χρησιμοποίησα ολόκληρο το χορό στις ομαδικές απαγγελίες που ηχογραφήθηκαν με την άμεση επίβλεψη του Ελύτη».
Βασικός τραγουδιστής ήταν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Όμως ο ίδιος ήταν η αιτία –ή τουλάχιστον, αυτό φάνηκε– που δεν «έδωσαν» στον συνθέτη το Ηρώδειο για να παρουσιαστεί το έργο. Για την κουλτούρα της εποχής, ένας λαϊκός τραγουδιστής δεν ταίριαζε με το αρχαίο ωδείο.
Τελικά ο Θεοδωράκης ανέλαβε το οικονομικό κόστος και ανέβηκε το έργο στις 19 Οκτωβρίου 1964 στην σκηνή του θεάτρου Rex – Μαρίκα Κοτοπούλη.
Και φυσικά μεταφέρθηκε και δισκογραφικά, με μεγάλη και διαχρονική επιτυχία. Δεν ήταν όμως η μόνη συνεργασία του Δημήτριεφ σε τέτοιου είδους ρεπερτόριο.
Έτσι το 1968 συμμετείχε στο ορατόριο Αθανάσιος Διάκος, ενώ το 1984 τραγούδησε στην Ελληνική ραψωδία του Σώτου Βασιλειάδη με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού.
Παράλληλα, συνεργάστηκε με τον Γιάννη Ζουγανέλη και τον Θάνο Μικρούτσικο, ενώ το παράδοξο ήταν ότι το 1978 φαίνεται ότι τραγουδούσε στο νυχτερινό κέντρο «Λαλέουσα». Όχι και τόσο παράδοξο, άμα έχεις οικογένεια.
Ένας τζέντλεμαν της σκηνής και της οθόνης
Το 1961, υποδύθηκε ένα στρατηγό στην Αμερικανική παραγωγή Atlas που γύρισε ο Ρότζερ Κόρμαν στη χώρα μας και βασιζόταν στη Θεογονία του Ησίοδου. Στους τίτλους της ταινίας, εμφανίζεται ως Θεόδωρος Δημητρίου.
Παράλληλα υπήρξε η «φωνή» σε πολλές μεταγλωττισμένες εκπομπές και ντοκιμαντέρ. Σε ντοκιμαντέρ ήταν και η τελευταία του κινηματογραφική συμμετοχή, και συγκεκριμένα στο Αθανάσιος Χριστόπουλος: Ένας λησμονημένος ποιητής, του Σταμάτη Τσαρουχά. Το λες και καρμικό, αφού και η πρώτη του κινηματογραφική συνεργασία ήταν ως «φωνή».
Πάντως, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο υποδυόταν ρόλους σικάτους ή αρχηγικούς, λόγω της στιβαρής του παρουσίας. Στο Εθνικό Θέατρο αποχαιρέτισε το σανίδι το 2003, υποδυόμενος το φάντασμα στον Άμλετ, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη.
Ζούσε με την οικογένεια του στην Κυψέλη. Έφυγε τα Χριστούγεννα του 2016, σε ηλικία 87 ετών. Και όπως έγραψε στα social του ο γιος του Στυλιανός Δημήτριεφ: «Ανήμερα τα Χριστούγεννα το 2016 πέθανε ο πατέρας μου, ηθοποιός και τραγουδιστής Θεόδωρος Δημήτριεφ. Ο άνθρωπος που έμαθε την Ελλάδα να χορεύει ροκ εντ ρολ!».
