Η συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, δεδομένου ότι απαιτείται ομοφωνία, της δίνει το δικαίωμα να απαιτήσει την επίλυση διμερών ζητημάτων με γειτονικές χώρες, προτού συναινέσει για την ένταξή τους.
Η Τουρκία ακολούθησε αυτήν την πολιτική στάση στο θέμα της ένταξης στο ΝΑΤΟ της Φινλανδίας και της Σουηδίας, απαιτώντας εξωφρενικά πράγματα για τα δεδομένα της Ευρώπης και της Δύσης, όπως αλλαγή του Ποινικού Κώδικα, έκδοση Τούρκων πολιτών στους οποίους χορηγήθηκε πολιτικό άσυλο για πολιτικούς λόγους και ποινικοποίηση της ελεύθερης έκφρασης από Κούρδους και οπαδούς του ιμάμη Γκιουλέν.
Τελικά της Τουρκίας της «πέρασε» και πέτυχε αρκετούς από τους στόχους που είχε θέσει, καθυστερώντας για μήνες τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ στην περιοχή της Σκανδιναβίας και της Βαλτικής Θάλασσας, μια περιοχή κρίσιμης σημασίας για τη συμμαχία.
Η Βουλγαρία με τη σειρά της, παρεμποδίζει την ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ, απαιτώντας σεβασμό στην ιστορική αλήθεια και την συνταγματική αναγνώριση της βουλγαρικής μειονότητας που κατοικεί στο κράτος των Σκοπίων. Σημειώνεται ότι η Βουλγαρία φρόντισε να ενημερώσει τα κράτη μέλη της ΕΕ για το δίκαιο των θέσεών της, και έτσι δεν έδωσε χώρο σε καμία χώρα να προβάλει αντιρρήσεις και να ασκήσει πιέσεις στην κυβέρνηση της Σόφιας.
Το καλοκαίρι του 2022, με πρωτοβουλία της προεδρεύουσας στην ΕΕ Γαλλίας, οι κυβερνήσεις της Σόφιας και των Σκοπίων είχαν καταλήξει σε μια συμβιβαστική πρόταση η οποία προέβλεπε πως η Βουλγαρία θα άρει το βέτο που είχε θέσει στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων των Σκοπίων με την ΕΕ, υπό την προϋπόθεση τα Σκόπια να τροποποιήσουν το σύνταγμά τους προκειμένου να συμπεριληφθεί σε αυτό η βουλγαρική μειονότητα που ζει στη χώρα.
Σημειώνεται ότι μετά τη συμφωνία η βουλγαρική κυβέρνηση αποτάθηκε στη Βουλή, η οποία αποφάσισε τον Ιούνιο του 2022 την άρση του βέτο που εμπόδιζε την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων των Σκοπίων με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η τότε κεντροαριστερή κυβέρνηση δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει πλειοψηφία ⅔ στη Βουλή για την τροποποίηση του συντάγματος, λόγω της εναντίωσης του δεξιού κόμματος VMRO-DPMNE, το οποίο τώρα ασκεί την εξουσία με πρωθυπουργό τον Χρίστιαν Μίτσκοσκι. Τώρα ο Μίτσκοσκι αρνείται να εφαρμόσει τη συμφωνία και δηλώνει ότι δεν πρόκειται να συναινέσει σε τέτοια τροποποίηση του συντάγματος της χώρας.
Πάντως, ούτε οι Βρυξέλλες ούτε το Βερολίνο ούτε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα πιέζουν τη Σόφια να υποχωρήσει από τα δίκαια αιτήματά της, τουναντίον: πιέζουν τα Σκόπια να εφαρμόσουν τη συμφωνία που έχουν υπογράψει.
Περιγράψαμε παραπάνω παραδείγματα δύο χωρών για τα μέτρα που έλαβαν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα εθνικά τους συμφέροντα για να άρουν το βέτο, η μια στο ΝΑΤΟ η άλλη στην ΕΕ.
Να δούμε τώρα την πολιτική που άσκησε η Ελλάδα σε αντίστοιχα θέματα.
Όσον αφορά το θέμα της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, στη Σύνοδο Κορυφής του Βουκουρεστίου, τον Απρίλιο του 2008, έκανε γνωστό ότι δεν πρόκειται να συναινέσει στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, κίνηση που κατά πάσα πιθανότητα του κόστισε πολιτικά.
Έτσι τα Σκόπια δεν εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ, για να έλθει μετά το δίδυμο Τσίπρα–Κοτζιά να άρει το ελληνικό βέτο, κάνοντας δεκτές στο σύνολό τους τις απαράδεκτες και ανιστόρητες διεκδικήσεις τους. Έτσι η Ελλάδα αναγνώρισε με την υπογραφή τους ότι υπάρχει «μακεδονικό έθνος», το οποίο μιλά τη «μακεδονική γλώσσα», καθιστώντας τη χώρα μας περιγέλαστη στο σύνολο των ιστορικών του κόσμου.
Στην ίδια σύνοδο, η Ελλάδα συναίνεσε στην ένταξη της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ, αφού προφανώς είχε εξασφαλίσει την υπογραφή συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας με την κυβέρνηση Μπερίσα.
Τελικά η Αλβανία εντάχθηκε επίσημα στο ΝΑΤΟ στις 4 Απριλίου 2009, με την υπογραφή και κατάθεση των σχετικών εγγράφων στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, ενώ η επίσημη έπαρση της αλβανικής σημαίας στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ πραγματοποιήθηκε λίγες μέρες αργότερα, στις 7 Απριλίου 2009.
Ακολούθησε η συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας, η οποία υπεγράφη στις 27 Απριλίου 2009 στα Τίρανα, από τις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή και του Σαλί Μπερίσα. Δηλαδή, ακολουθήθηκε η μεθοδολογία του… κάβουρα. Αντί να εξασφαλίσουμε πρώτα την υπογραφή της συμφωνίας και την κύρωσή της από τα κοινοβούλια των δύο χωρών και μετά να συναινέσουμε στην ένταξη της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ, όπως έπραξαν η Τουρκία και η Βουλγαρία, εμείς πρώτα ανοίξαμε την πόρτα, μετά υπογράψαμε τη συμφωνία οριοθέτησης και μετά, τον Απρίλιο του 2010, ήλθαν οι διπλωμάτες της Άγκυρας και έγραψαν την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αλβανίας, με την οποία ακυρώθηκε η συμφωνία.
Πάμε τώρα στην ενταξιακή διαδικασία της Αλβανίας στην ΕΕ. Η ελληνική κυβέρνηση, αντί να ζητήσει από τη Βουλή, όπως έκανε η βουλγαρική κυβέρνηση, να εκδώσει ένα ψήφισμα ζητώντας από τις Βρυξέλλες και τις χώρες της ΕΕ να πιέσουν την Αλβανία να κλείσει οριστικά το θέμα της οριοθέτησης με την Ελλάδα και να προβεί στις απαραίτητες νομοθετικές ενέργειες με τις οποίες διασφαλίζονται πλήρως τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας της Βορείου Ηπείρου / νότιας Αλβανίας, αφήνει τις εξελίξεις της ενταξιακής διαδικασίας να προχωρούν, την ίδια ώρα που τα Τίρανα μας εμπαίζουν χρόνια τώρα για το θέμα της οριοθέτησης, καθοδηγούμενα από την Άγκυρα.
Η Άγκυρα θέλει πάση θυσία να αποτραπεί η οριοθέτηση, γιατί αυτή είναι βέβαιο ότι θα αναγνωρίζει επήρεια στις Διαπόντιες Νήσους, δημιουργώντας ένα εξαιρετικά αρνητικό προηγούμενο για τις παρανοϊκές θέσεις της Άγκυρας, που λένε ότι τα νησιά δεν διακινούνται ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Εάν μάλιστα αυτό αποτελεί απόφαση διεθνούς δικαστηρίου, τινάζονται στον αέρα οι τρέλες της Άγκυρας.
Αλήθεια, η κυβέρνηση δεν πρέπει να πάρει εγκαίρως μέτρα, για να μην υποστούμε άλλη μια εθνική ήττα;
Του δις εξαμαρτείν ουκ κράτους σοφού…
