Υπάρχουν ζωές που κυλούν σε ευθεία γραμμή. Υπάρχουν, όμως, κι εκείνες που κάποια στιγμή «σπάνε» απότομα, αναγκάζοντας τον άνθρωπο να ξανασυστηθεί με τον εαυτό του από την αρχή. Η διαδρομή του Δημήτρη Σταρόβα ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Όχι γιατί του έλειψαν οι επιτυχίες ή η αναγνώριση, αλλά γιατί χρειάστηκε να ξαναχτίσει το πιο βασικό! Την ίδια του την καθημερινότητα.
Για χρόνια, το όνομά του ήταν συνώνυμο μιας ιδιαίτερης σκηνικής παρουσίας. Μια φιγούρα που δεν χωρούσε εύκολα σε ταμπέλες. Κιθαρίστας –από τους καλύτερους της χώρας μας–, σατιρικός με αίσθηση ρυθμού στον λόγο, performer που μπορούσε να γεμίσει τη σκηνή ακόμα και με μια παύση.
Στους Άγαμους Θύτες βρήκε ίσως το πιο ταιριαστό του «σπίτι». Εκεί όπου η σάτιρα συναντά τη μουσική και η πρόβα μοιάζει με αυθόρμητη έκρηξη. Για το κοινό, ήταν ο άνθρωπος που θα σε έκανε να γελάσεις χωρίς να καταλάβεις πότε πέρασες από το χιούμορ στη σκέψη.
Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη μακρά, σταθερή πορεία, ήρθε η στιγμή που όλα πάγωσαν.
Ο Μάιος του 2024 δεν υπήρξε για τον ίδιο μία δύσκολη περίοδος αλλά ένα σημείο καμπής. Το εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη τον οδήγησε σε μια εμπειρία που δεν είχε καμία σχέση με σκηνές, φώτα και χειροκροτήματα. Για πρώτη φορά, ο έλεγχος έφυγε από τα χέρια του. Το σώμα, που μέχρι τότε ακολουθούσε σχεδόν αυτονόητα, έγινε κάτι ξένο. Η φωνή –το βασικό του εργαλείο– σίγησε.
Και εκεί, μέσα σε αυτή τη σιωπή, ξεκίνησε μια άλλη αφήγηση.
«Στην αρχή δεν μπορούσα να πω ούτε λέξη. Είχα μπει στο λούκι ότι σε έξι μήνες θα είμαι εντάξει. Τώρα που είμαι στο 70%, για να φτάσω στο 75% θέλει πολύ δουλειά. Η πρόοδος είναι μικρή όσο πλησιάζεις το τέλος». Η φράση αυτή δεν είναι η περιγραφή του για το ταξίδι της αποκατάστασής του. Είναι μια παραδοχή για το πόσο δύσκολο είναι να επιστρέφεις, όταν τίποτα δεν λειτουργεί όπως πριν.
Η καθημερινότητα άλλαξε ριζικά. Όχι θεαματικά, αλλά σταδιακά, σχεδόν αθόρυβα.
Η απώλεια 47 κιλών δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας στιγμιαίας απόφασης, αλλά μιας επίμονης, καθημερινής μάχης.
Διατροφή, διακοπή καπνίσματος, νέες συνήθειες – μικρές πράξεις που συσσωρεύονται και τελικά αλλάζουν το σύνολο. Το σώμα άρχισε να ανταποκρίνεται. Η αναπνοή έγινε πιο καθαρή. Ο ύπνος βαθύτερος. Η ενέργεια επανήλθε.
Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν είχε αξία αν δεν επέστρεφε εκεί που ένιωθε ο εαυτός του πιο ολοκληρωμένος. Στη σκηνή. Η απόφαση να επιστρέψει δεν ήταν αυτονόητη. Υπήρχε ο φόβος – όχι της αποτυχίας, αλλά της λύπησης. Εκείνης της σιωπηλής, άβολης συμπόνιας που μπορεί να κάνει έναν καλλιτέχνη να νιώσει ξένος μπροστά στο ίδιο του το κοινό. Ο ίδιος το περιγράφει με τον δικό του, χαρακτηριστικό τρόπο: «Έχω την εντύπωση, αν βγω στην σκηνή και πω “γεια σας, σας έχω γραμμένους στα παλιά μου τα παπούτσια”, θα με χειροκροτήσουν, μου δικαιολογούν τα πάντα. Σκεφτόμουν την επάνοδο στη δουλειά, έλεγα ότι δεν θέλω να με λυπούνται, να νιώθουν άσχημα. Τελικά και στις παραστάσεις και στις συναυλίες των Άγαμων τον χειμώνα, στην αρχή ήταν σφιγμένο το κοινό και στο τέλος ήταν λυτρωμένο, γιατί το διακωμωδούμε και μετά φεύγει λυτρωμένος ο κόσμος».
Και πράγματι, κάπου ανάμεσα στην αμηχανία και το γέλιο, συνέβη κάτι ουσιαστικό. Η σκηνή έγινε ξανά χώρος ισορροπίας. Το κοινό άφησε πίσω του την αγωνία και μπήκε ξανά στο γνώριμο παιχνίδι: να γελάει μαζί του. Αυτή η επιστροφή δεν είχε θριαμβευτικούς τόνους. Δεν ήταν μια «μεγάλη στιγμή» με δραματική κορύφωση. Ήταν κάτι πιο ήσυχο – και ίσως πιο αληθινό. Μια σταδιακή επαναφορά σε κάτι που δεν θεωρείται πια δεδομένο.
Την ίδια στιγμή, έξω από το θέατρο, η ιστορία του άρχισε να αποκτά μια απρόσμενη διάσταση. Ο κόσμος τον πλησίαζε στον δρόμο, όχι μόνο για να του μιλήσει, αλλά για να του πει ότι είχε αλλάξει κάτι και στη δική του ζωή. «Καθημερινά στον δρόμο ακόμα και τώρα, πολύς κόσμος με βλέπει και μου λέει ότι επηρεάστηκαν από την ιστορία μου, μου λένε ότι έκοψαν το τσιγάρο και πήγαν και έκαναν εξετάσεις. Σωματικά είμαι σαν 30 χρονών».
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ισχυρό από μια ιστορία που μετακινεί άλλους ανθρώπους χωρίς να το επιδιώκει. Και στην περίπτωση του Δημήτρη Σταρόβα, αυτό συνέβη ακριβώς έτσι. Χωρίς διδακτισμό, χωρίς πρόθεση να γίνει παράδειγμα προς μίμηση. Και τελικά, ακριβώς γι’ αυτό, έγινε.
Στο παρασκήνιο αυτής της διαδρομής, υπάρχει μια παρουσία που επανέρχεται ξανά και ξανά. Η Άννα Σταθάκη. Η γυναίκα που βρέθηκε εκεί τη στιγμή που όλα κρίθηκαν. Που αντέδρασε άμεσα, που κάλεσε βοήθεια, που στάθηκε δίπλα του σε όλη τη διάρκεια της αποκατάστασης.
Στις αφηγήσεις του, δεν υπάρχει υπερβολή. Υπάρχει μόνο μια καθαρή αναγνώριση ότι κάποια πράγματα δεν τα περνάς μόνος. Η σχέση τους, που μετρά ήδη μια δεκαετία, απέκτησε εκείνη τη στιγμή ένα διαφορετικό βάρος. Όχι γιατί άλλαξε, αλλά γιατί αποκαλύφθηκε στην πιο ουσιαστική της μορφή. Ως στήριγμα.
Κοιτάζοντας πίσω, η πορεία του μοιάζει να έχει δύο διακριτές φάσεις. Η πρώτη είναι εκείνη που τον καθιέρωσε – η μουσική, η σάτιρα, οι εμφανίσεις, οι συνεργασίες, το χιούμορ που έγινε σήμα κατατεθέν του. Η δεύτερη είναι αυτή που τον επαναπροσδιόρισε. Που τον έφερε αντιμέτωπο με τα όριά του και τον ανάγκασε να επαναδιαπραγματευτεί ακόμη και τα πιο απλά.
Και ίσως, τελικά, εκεί βρίσκεται η πραγματική σημασία αυτής της ιστορίας. Όχι στις επιτυχίες, ούτε στις δυσκολίες μεμονωμένα, αλλά στη μετάβαση από τη μία κατάσταση στην άλλη. Στη στιγμή που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο – και επιλέγει, παρ’ όλα αυτά, να συνεχίσει.
Σήμερα, ο Δημήτρης Σταρόβας στέκεται ως κάποιος που πέρασε μέσα από μια εμπειρία που θα μπορούσε να τον καθηλώσει – και βγήκε από αυτήν με έναν διαφορετικό τρόπο ύπαρξης. Πιο συνειδητό, πιο γειωμένο, ίσως και πιο ελεύθερο.
Και κάπως έτσι, η ιστορία του δεν αφορά μόνο εκείνον. Αφορά όλους όσοι αναβάλλουν, όλους όσοι θεωρούν ότι «υπάρχει χρόνος», όλους όσοι χρειάζονται ένα μικρό ταρακούνημα για να δουν τα πράγματα αλλιώς.
Γιατί μερικές φορές, ένας άνθρωπος δεν αλλάζει όταν όλα πηγαίνουν καλά, αλλά όταν αναγκάζεται να σταματήσει, να κοιτάξει τον εαυτό του και να ξεκινήσει ξανά. Και σήμερα που έχει γενέθλια, έχει κάθε λόγο να χαμογελά διάπλατα και να κάνει όνειρα για το προσεχές μέλλον, όντας πλέον ένας άλλος άνθρωπος, πολύ πιο συνειδητοποιημένος, πολύ πιο ήρεμος, πολύ πιο κατασταλαγμένος σε όλα όσα θέλει από τη ζωή του. Χρόνια πολλά Δημήτρη Σταρόβα…
Κάλλια Λαμπροπούλου
