Ήταν 10 το πρωί της Κυριακής 26 Σεπτεμβρίου 1943 και το αντιτορπιλικό «Βασίλισσα Όλγα» μαζί με το [βρετανικό] «HMS Intrepid» βρίσκεται στο λιμάνι Λακκί της Λέρου. Ξαφνικά ο ουρανός γεμίζει από γερμανικά βομβαρδιστικά που εφορμούν κάθετα και πλησιάζουν πολύ χαμηλά στα πλοία. Μετά την έκρηξη των πρώτων βομβών ο κυβερνήτης της «Όλγας» πλωτάρχης Γ[εώργιος] Μπλέσσας τρέχει ξυπόλυτος, κατευθυνόμενος από το πρυμναίο κατάστρωμα από την αριστερή πλευρά προς τη γέφυρα. Αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και ναύτες σπεύδουν να πάρουν τις θέσεις τους στα πυροβόλα και στο μηχανοστάσιο.
Ο Μπλέσσας, με τη χαρακτηριστική του ψυχραιμία, ενθαρρύνει και εμψυχώνει τους άντρες του: «Δεν είναι τίποτα παιδιά, γρήγορα στα πυροβόλα» – «Συγκοινωνήστε τις μηχανές» – «Ελέγξτε την υδατοστεγανότητα των διαμερισμάτων».
Δεν προλαβαίνει να συνεχίσει την πορεία του προς τη γέφυρα, καθώς νέα επίθεση των Ju-88 είχε αρχίσει. Μια ριπή βρίσκει τον Μπλέσσα στο στήθος και στο λαιμό. Πέφτει νεκρός στο κατάστρωμα της «Όλγας», του πλοίου που αγάπησε και δοξάστηκε μαζί του. Γύρω του και άλλοι άνδρες χτυπιούνται από τις σφαίρες και σωριάζονται νεκροί δίπλα στον κυβερνήτη τους.
Το μοιραίο πλήγμα δεν αργεί. Δύο τουλάχιστον βόμβες πέφτουν πίσω από την πρυμνιά τσιμινιέρα και ανατινάζουν το βληματοθέσιο του Vickers και ίσως του τρίτου πυροβόλου των 127 mm.
Μια φοβερή έκρηξη «ξεσκίζει» το κατάστρωμα σε όλο του το πλάτος διαμελίζοντας ανθρώπινα κορμιά, εκσφενδονίζοντας άλλους στη θάλασσα, παρασύροντας το πλοίο στο βυθό.
Οι άντρες που βρισκόντουσαν στη θάλασσα, βλέποντας το πλοίο τους να χάνεται, βρήκαν τη δύναμη με το στήθος τους γεμάτο θαλασσινό νερό και πετρέλαιο να αναφωνούν «Ζήτω η “Όλγα”».
Μαζί με τον κυβερνήτη χάθηκαν 6 αξιωματικοί, ένας αρχικελευστής, 9 υπαξιωματικοί, 28 δίοποι και 24 ναύτες. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες απώλειες ανδρών στο Πολεμικό μας Ναυτικό.1
Η ιστορία της Μάχης της Λέρου, καθώς και των ναυαγίων που ακόμα βρίσκονται στο βυθό γύρω από το νησί, σε ένα εκπληκτικό ντοκιμαντέρ του 2023. Για το αντιτορπιλικό «Βασίλισσα Όλγα» η αφήγηση αρχίζει στο 10:07
~
Οι τραγικές στιγμές της γερμανικής επίθεσης αποτυπώνονται και στην έκθεση του τότε ιατρού ανθυποπλοιάρχου Εμμανουήλ Γουργουρή, που φυλάσσεται στο αρχείο του Ναυτικού Μουσείου Ελλάδος:
Την πρωίαν τής 26ης Σεπτεμβρίου, εισήλθομεν εις τον λιμένα τής Λέρου, προσδέσαντες εις σημαντήρα και εις απόστασιν 200 περίπου μέτρων από το αγγλικόν αντιτορπιλλικόν.
Περί ώραν 09:50, καθήμενος εις τον μεσόδομον αξιωματικών μετά του υποπλοιάρχου Δ. Μπάτση, σημαιοφόρου μηχανικού Π. Χριστόφιλου και σημαιοφόρου Δ. Ματάλα, ηκούσαμεν έκρηξιν βόμβας εις μικράν από ημάς απόστασιν. Ανήλθομεν ταχέως, σταθέντες, προς στιγμήν, έξωθι του λουτήρος αξιωματικών, όπου συνηντήσαμε τον κυβερνήτην και τον ύπαρχον.
Η βόμβα είχε πλήξει το αγγλικόν αντιτορπιλλικόν. Αμέσως κατόπιν, δέσμη βομβών έπιπτεν μεταξύ ημών και του αγγλικού αντιτορπιλλικού.
Προηγουμένου του κυβερνήτου, εξήλθομεν εις το κατάστρωμα τρέχοντες ενώ, συγχρόνως, και όλοι οι επί του πλοίου άνδρες είχον εγερθεί, μεταβαίνοντες εις την πολεμική των θέσιν. Τον κυβερνήτην ηκολούθουν μέχρι της καθόδου προς την μηχανήν, όπου προσπέρασα τούτον τρέχων εις το θεραπευτήριον. Μόλις έφθασα εκεί, κρότος εκκωφαντικός και ισχυρά δόνησις συνεκλόνισαν το πλοίον. Μετά πάροδον ολίγων δευτερολέπτων, ακούω την φωνήν τού ανθυποπλοιάρχου Ε. Δανιήλ, όστις κατήρχετο την κλίμακα εκ της κάτω γεφύρας, κρατών τον υποπλοίαρχον Μπάτσην τραυματισμένον.
Τρέχω αμέσως, υποβαστάζω τούτον εκ των κάτω άκρων και τον μεταφέρομεν εις το θεραπευτήριον. Εκεί, διεπίστωσα ότι ο δεξιός άκρος πους του είχεν αποκοπεί περί τα σφυρά, κρεμάμενος εκ του δέρματος, ο αριστερός του βραχίων είχεν υποστεί κάταγμα επιπεπλεγμένον, συγχρόνως δε έφερε τραύμα κατά τον θώρακα, πέντε δακτύλους κάτωθι της θηλής τού αριστερού μαστού. Ταχέως, επέδεσα τον Μπάτσην και, είτα, τον κατόπιν προσκομισθέντα υποκελευστήν Α’6 πυροβολητήν Α. Λιάσκον, φέροντα ελαφρά τραύματα εις αμφοτέρας τας κνήμας ενώ, συγχρόνως, ο δίοπος νοσοκόμος Γ. Δενδρινός επέδενεν άλλους ελαφρώς τραυματισμένους έξωθι του θεραπευτηρίου.
Κατά την διάρκειαν της επιδέσεως αυτών, ήκουσα επανειλημμένας εκρήξεις βομβών επί του πλοίου, όπερ εδονείτο ισχυρώς.
Πριν τελειώσω την επίδεσιν του υποπλοιάρχου Μπάτση, ο ανθυποπλοίαρχος Δανιήλ καταφθάνει, καλών με να τρέξω εις βοήθειαν του κυβερνήτου, τραυματισθέντος υπεράνω τής μηχανής. Απαντώ εις τον Δανιήλ ότι είναι αδύνατον να εγκαταλείιμω την θέσιν μου, καθ’ ην στιγμήν, μάλιστα, επιδένω αιμοραγούντας τραυματίας, αλλά να μου προσκομίσουν τον κυβερνήτην όπως επιδέσω αυτόν.
Η επακολουθήσασα, όμως, ταχεία ανατροπή τού πλοίου, ημπόδισε την μεταφοράν του εις το θεραπευτήριον, ως δε διεπίστωσα από ομολογίας τών παρευρεθέντων πλησίον του κυβερνήτου, ο θάνατός του επήλθεν αμέσως, λόγω των πολλαπλών τραυμάτων τα οποία υπέστη κατά τον θώρακα εκ πολυβολισμού.
Μόλις επεράτωσα την επίδεσιν των ευρισκομένων εις το θεραπευτήριον, ακούω μίαν μακρυνήν φωνήν «βουλιάζουμε, πέστε στη θάλασσα».
Τότε, ο μεν υποκελευστής Λιάσκος κατήλθεν αμέσως εκ της άνω κλίνης τού θεραπευτηρίου, μόνος του πηδήσας εις την θάλασσαν, όπου και εξηφανίσθη, τον δε υποπλοίαρχον Μπάτσην, κρατών όπισθεν εκ του κορμού, οι δε δίοπος Δενδρινός και υποκελευστής Β’7 μηχανικός Β. Κοζίδης εκ των κάτω άκρων, καταβιβάσαμεν εκ της κάτω κλίνης διά να τον μεταφέρομεν έξω του πλοίου.
Τούτο, κατ’ αρχάς, έλαβε μίαν ελαφράν κλίσιν προς τα δεξιά, των Δενδρινού και Κοζίδη ριφθέντων προς τα έξω. Είτα, το πλοίον έλαβε απότομον κλίσιν και τα ύδατα ήρχισαν να κατακλύζουν τα διαμερίσματα. Εκ της εισροής τής θαλάσσης, ο Μπάτσης ανηρπάγη εκ των χειρών μου, σκεπασθείς υπό των υδάτων, πάσα δε προσπάθειά μου προς διάσωσίν του απέβη ματαία.
Κατόπιν, εγκατέλειψα το πλοίον, κολυμβών εις τα διαμερίσματα άτινα είχον κατακλυσθεί εκ της θαλάσσης, δύο προσπάθειαί μου να εξέλθω απέβησαν μάταιαι, την τρίτην δε κατώρθωσα να εξεύρω έξοδον και ανήλθον.
