Είναι ορισμένοι άνθρωποι που η ζωή δεν τους αφήνει να πλήξουν. Που από την Κυψέλη βρίσκονται στο Παρίσι και στη Ρώμη και δη σε περιόδους που αλλάζει η ιστορία. Και που και οι ίδιοι δεν έγιναν απλά θεατές, αλλά μπήκαν στη μάχη και αγωνίστηκαν.
Κάτι τέτοιο συνέβη στη ζωή της Όλγας Καρλάτου που έζησε μια international ζωή, διέγραψε μια αξιοζήλευτη πορεία στο σινεμά και όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με το «Ποια είμαι; Τι κάνω τώρα;», γύρω στα 50 της, πήρε μια γενναία απόφαση που θα μπορούσε να ήταν και μάθημα ζωής για πολλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν κρύβονται πίσω από την ηλικία τους και διεκδικούν να πάνε ακόμα ένα βήμα πάρα πέρα. Με όλα τα συν και τα πλην.
Τα πρώτα βήματα
Η Όλγα Βλασσοπούλου, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40, στην Κυψέλη με καταγωγή από την Ιθάκη. Η ίδια όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξή της μεγάλωσε σε μια φτωχή αλλά αξιοπρεπέστατη οικογένεια. που είχε αφήσει ελεύθερα τα παιδιά της –την Όλγα και τον αδελφό της– να ακολουθήσουν όποιο δρόμο θέλουν στη ζωή τους.
Και η Όλγα αποφασίζει να ακολουθήσει το θέατρο. Γνωρίζοντας όμως την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς της, βάζει τα δυνατά της και όχι μόνο περνάει στη δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου –που είναι δωρεάν– αλλά κερδίζει και υποτροφία.
Στη σχολή έχει δασκάλους μεταξύ ἀλλων τους: Παξινού, Μινωτή, Κωτσόπουλο, Συνοδινού, Βόκοβιτς, Καλλέργης, Άγγελος Τερζάκης και Τάκης Μουζενίδης.
Μάλιστα πολλά χρόνια αργότερα θα δηλώσει πως ονειρό της, στα χρόνια της σχολής ήταν να γίνει «νέα Συνοδινού».
Ο μοιραίος άντρας
Ο Νίκος Παπατάκης ήταν γεννημένος στην Αιθιοπία Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου και σεναριογράφος, που σταδιοδρόμησε και έζησε κυρίως στη Γαλλία. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η σταρ του σινεμά Ανούκ Εμέ με την οποία απέκτησαν μια κόρη την Εμμανουέλα. Κυκλοφορούσε με άνεση και στους κύκλους της αριστοκρατίας, της κουλτούρας αλλά και του περιθωρίου.
Όταν γνώρισε την νεαρή Όλγα ετοιμαζόταν να γυρίσει την ελληνική ταινία Οι βοσκοί της συμφοράς που ακόμα και σήμερα θεωρείται ταινία-ορόσημο του μοντέρνου σινεμά. Εκείνος την βαφτίζει Καρλάτου. Και όχι μόνο.
Προκύπτει έρωτας κεραυνοβόλος και Καρλάτου και Παπατάκης παντρεύονται στις 20 Απριλίου 1967.
Ημέρα των γενεθλίων της και όπως είχε δηλώσει η ίδια «ήταν η πρώτη βραδιά που κοιμήθηκε εκτός του πατρικού της»
Την επόμενη μέρα βρίσκονται αποκομμένοι στην Βαρυμπόμπη, ενώ κύριο μέλημά τους είναι να τελειώσουν τα γυρίσματα της ταινίας και να φύγουν στο εξωτερικό. Τελικά τα καταφέρνουν με πολύ κόπο και άγχος, φυσικά με ψεύτικα διαβατήρια ενώ οι Βοσκοί μαζί με το Κιέριον γίνονται οι ελληνικές ταινίες που την περίοδο της χούντας είχαν προβληθεί σε όλη την Ευρώπη, εκτός από την Ελλάδα. Στην χώρα μας παίχτηκε στη μεταπολίτευση.
Και ξεκινάει ένα οδοιπορικό για το ζευγάρι. Αρχικά στη Γαλλία που όπως είχε πει σε συνέντευξή της η Όλγα Καρλάτου «Σπάνια είχαμε λεφτά να νοικιάσουμε ένα δωμάτιο και μέναμε αριστερά και δεξιά σε φίλους, όταν έλειπαν ή ταξίδευαν και μας παραχωρούσαν για λίγο το σπίτι τους. Ποτέ δεν ξέραμε πού θα βρισκόμασταν μετά. Ήμασταν άστεγοι».
Και ναι μεν βίωναν ιστορικές στιγμές, σε ένα κόσμο που άλλαζε αλλά η καθημερινότητα αποδεικνύεται ισοπεδωτική. Ειδικά όταν γεννιέται ο γιος του Στέργιος.
Είχε δηλώσει: «Κάποια στιγμή, όταν ο Σέργιος ήταν 9 χρονών και ήρθε να ζήσει πάλι μαζί μας, επειδή φυσικά δεν μπορείς να πεις σε ένα παιδί “δεν έχει να φας σήμερα”, αναγκάστηκα να κλέψω από σουπερμάρκετ για να τον ταΐσω και με έπιασαν».
Και μπορεί τα εγχώρια έντυπα να έγραφαν για την Ελληνίδα που διαπρέπει στο εξωτερικό, όμως εκείνη δεν το αντιμετώπιζε έτσι: «Έκανα τα πάντα! Καλές, κακές, ταινίες. Έπρεπε να επιβιώσω, να πληρώσω το νοίκι μου και το φαγητό μου, να στέλνω στον Νίκο και στους γονείς μου στην Ελλάδα για το παιδί. Πήγαινα όπου με καλούσαν να δουλέψω, ό,τι μου πρότειναν το έκανα. Δεν έβγαινα τα βράδια, μόνο δούλευα».
Η δεύτερη και τελευταία φορά που δούλεψε με τον Νίκο Παπατάκη, ήταν στο πολύ σκληρό φιλμ Gloria Mundi, που οι εθνικιστές έβαλαν βόμβα στις γαλλικές αίθουσες όπου προβαλλόταν.
Ρώμη, Αθήνα, Χόλιγουντ
Η σχέση της με τον Νίκο Παπατάκη τελειώνει και εκείνη μένει πλέον στην Ρώμη. Για μια 3ετία επιστρέφει στην Ελλάδα όπου γυρίζει τρία φιλμ: Τους Τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας του Νίκου Παναγιωτόπουλου, τον Ελευθέριο Βενιζέλο του Παντέλη Βούλγαρη και την Έξοδο κινδύνου.
Η τελευταία προβλήθηκε τον Νοέμβριο του 1980, ίδια εβδομάδα με τον Άνθρωπο με το γαρύφαλλο και πέρασε στην εποχή της… σβηστή. Βέβαια με τα χρόνια αποκαταστάθηκε η φήμη της. Σε ερώτησή γιατί δεν έκανε ξανά ταινία στη χώρα μας, απαντησε αφοπλιστικά «Γιατί δεν με ξαναζήτησαν».
Το 1984 υποδύεται την μητέρα του Prince στο Purple rain. «Το σενάριο είχε πολλή βία και λεκτικές συγκρούσεις, βρίσιμο. Άρχισαν να με πιέζουν και όσο πιο πολύ αρνιόμουν, τόσο περισσότερο επέμεναν, ανεβάζοντας την αμοιβή. Στο τέλος είπα: “Καλά λοιπόν, με τέτοια αμοιβή θα πω όσες βρισιές θέλετε”», είχε δηλώσει σε συνέντευξή της. Όταν προβλήθηκε το φιλμ, οι σκληρές σκηνές είχαν κοπεί.
Και τώρα τι
Πριν το Purple rain δέχεται μια πρόταση που θα μπορούσε να την απογειώσει. Να υποδυθεί στο Broadway την «Μαντάμ Ορτάνς» στη μιούζικαλ μεταφορά του Αλέξη Ζορμπά. Μόνο που ο Άντονι Κουίν δεν μπορούσε την δεδομένη περίοδο να παίξει στο θέατρο. Έτσι η παράσταση δεν ανεβαίνει. Για την ιστορία θα ανέβει 5 χρόνια μετά με την Λίλα Κέντροβα στο ρόλο που της έφερε το Όσκαρ. Και εδώ το Τόνι.
Και κάπου εκεί, αρχίζει να βαριέται. Προτάσεις υπάρχουν μεν αλλά δεν την πετάνε στα ουράνια. Και τότε μπαίνει στη ζωή της ο παραγωγός Arthur Rankin, παντρεύονται και αποφασίζει να αλλάξει ζωή. Αρχικά μένουν στις Βερμούδες. Εκεί γίνεται μια κοσμική κυρία που στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με την κηπουρική της. Όμως δεν ήταν αυτή η Ιθάκη που έψαχνε. Και παίρνει τη μεγάλη απόφαση: Σπουδάζει νομική και στα 65 της γίνεται η μεγαλύτερη σε ηλικία απόφοιτη στη χώρα.
Μετά την αποφοίτησή της εργάζεται σε μεγάλη νομική εταιρεία, αρχικά σαν ασκούμενη. Και σαν γνήσια Ελληνίδα έχει πλέον το όνομα του συζύγου της αν και εκείνος έφυγε από την ζωή το 2014.
Το πανέμορφο κορίτσι από την Κυψέλη με καταγωγή από την Ιθάκη, έζησε μια σκληρή αλλά και συναρπαστική ζωή. Σήμερα είναι πολίτης του κόσμου, έχει γενέθλια και απολαμβάνει τη ζωή της. Α, και δεν τα πάει και πολύ καλά με την τεχνολογία.
Σπύρος Δευτεραίος
