Το φετινό τηλεοπτικό καλοκαίρι κατακλύστηκε (φυσικά) από επαναλήψεις σειρών. Και ξέχωρα από το συναίσθημα να βλέπει κάποιος την αισθητική των ’90s ή των ’00s, υπήρξε ένας ηθοποιός που έφτασε σχεδόν να παίζει σε πανελλήνια μετάδοση – o Γιάννης Μπέζος. Μάλιστα υπήρξαν και δύο σειρές του («Αριστοτέλης ο άριστος» και «Παρουσιάστε») που προβάλλονται σε άλλα κανάλια («Open» και «Μακεδονία TV») ασχέτως ότι στην εποχή τους είχαν γυριστεί για λογαριασμό άλλων (Mega και ΑΝΤ1, επί προκειμένου).
Έτσι, κάποιος μπορούσε να παρακολουθήσει ένα μέρος της τηλεοπτικής πορείας του ηθοποιού. Γιατί η θεατρική του, σαφέστατα είναι πολύ μεγαλύτερη και ξεχωριστή.
Και μιλάμε για έναν ηθοποιό που είναι στην πρώτη γραμμή των πρωταγωνιστών για περίπου τέσσερις δεκαετίες. Και όχι άδικα. Και το παράδοξο είναι πως ως παιδάκι ο Γιάννης Μπέζος, όπως έχει πει σε συνεντεύξεις του, δεν ονειρευόταν τον εαυτό του να πρωταγωνιστεί σε σκηνή ή οθόνη. Το λες και παράδοξο.
Βήμα-βήμα
Ήταν το 1984 που ο Αντώνης Αντωνίου ανεβάζει για πρώτη φορά στη χώρα μας έργο του συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ. Ήταν Το σεξ το επιούσιον, που γίνεται επιτυχία στην εποχή του. Και εκτός από την πρώτη γνωριμία του Αμερικανού δημιουργού με το αθηναϊκό κοινό, ακούγεται έντονα και το όνομα ενός νέου ηθοποιού, στον οποίο ο σκηνοθέτης είχε εμπιστευθεί τον δεύτερο αντρικό ρόλο στην παράσταση.
Ναι, είναι ο Γιάννης Μπέζος – που σήμερα έχει γενέθλια και γίνεται 69 ετών.
Ο τότε νεαρός ηθοποιός είχε ήδη κάνει τα πρώτα βήματα του στο θέατρο.
Μεταξύ άλλων, είχε συνεργαστεί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην Εβίτα και στην Εύθυμη χήρα (το 1991 ήταν παρτενέρ της στο Η κυρία δε με μέλλει), και με την Αλίκη Γεωργούλη. Μάλιστα λόγω της δεύτερης δεν συνεργάστηκε το 1988 με τον Νίκο Κούρκουλο, καθώς είχε δώσει το λόγο του.
«Πήγα, μιλήσαμε αλλά του εξήγησα ότι δεν μπορώ γιατί έχω δώσει το λόγο μου στην Γεωργούλη. “Και πολύ καλά κάνετε”, μου είπε, “και έτσι να συνεχίσετε”. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ…. Στιγμή δεν σκέφτηκα να “πουλήσω” τη Γεωργούλη. Ήμουν γύρω στα τριάντα, είχα το μέλλον μπροστά μου. Πρέπει να θυσιάζεις κάτι, να κρατάς κάποιες σταθερές. Δεν πρέπει να τα διαλύσουμε όλα», είχε πει σε συνέντευξή του.
Ο ίδιος, κάνοντας μια αποτίμηση της καριέρας του, έχει δηλώσει: «Υπήρχε μια αριθμητική πρόοδος στην εξέλιξή μου, όχι γεωμετρική. Κάθε φορά και ένα συν. Δεν είπα όμως ποτέ “Δώστε μου τον Άμλετ”, όπως γίνεται τώρα».
Πώς όμως του προέκυψε η ανάγκη να γίνει ηθοποιός; Δεν είχε καμία καλλιτεχνική ρίζα από το σπίτι του, παρά μόνο την αγάπη για τη μουσική. Εκτός από το να τραγουδά, παίζει ακορντεόν – ο αδελφός του κιθάρα.
«Το ερέθισμα το πήρα όταν είδα μια παράσταση στο Εθνικό Θέατρο, ένα έργο του Μπόγρη νομίζω, στην Κεντρική Σκηνή – πήγαινα Γυμνάσιο. Θυμάμαι, έκλεισε η αυλαία και μετά το χειροκρότημα μου ήρθε μια σκέψη: “Και τώρα τι γίνεται από πίσω;”. Αυτό ήταν. Ήθελα να μάθω. Μάλλον θα ήταν επιτυχημένη η παράσταση».
Αμέσως μετά το σχολείο γράφτηκε στο θεατρικό εργαστήρι του Δημήτρη Κωνσταντινίδη, απ’ όπου αποφοίτησε το 1978. Ακολουθεί βαρβάτο στρατιωτικό (28 μήνες θητεία ως έφεδρος ανθυπολοχαγός Πυροβολικού) και μετά αρχίζει η ενασχόλησή του με το θέατρο.
Οι «Απαράδεκτοι» και άλλες τηλεοπτικές επιτυχίες
Σιγά-σιγά λοιπόν, ο ηθοποιός ανεβαίνει και γίνεται και πιο γνωστός. Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και με την είσοδο της ιδιωτικής τηλεόρασης αλλάζουν οι σταθερές και στο θέατρο. Νέοι ηθοποιοί εξαργυρώνουν τη δημοφιλία τους από την τηλεόραση· όσοι βέβαια έχουν μόνο την τηλεοπτική επιτυχία, σύντομα τους καταπίνει η σκηνή.
Το 1991 ο Γιάννης Μπέζος τολμά να υποδυθεί ένα γκέι πρωταγωνιστικό ρόλο. Μιλάμε για τους «Απαράδεκτους».
«Ήταν ένας καινούργιος λόγος, με καινούργια πρόσωπα. Είχα καταλάβει ότι θα γινόταν επιτυχία. Αυτή τη δουλειά την κλείσαμε πριν διαβάσουμε κείμενα. Τότε δεν ξέραμε ούτε περί τηλεθέασης, ούτε τίποτα», έχει πει σε συνέντευξή του για τη σειρά.
Και συνέχισε: «Δεν με απασχόλησε καθόλου ότι θα έκανα το ρόλο του γκέι. Υπήρχε μια πιο παιχνιδιάρικη διάθεση σε όλο αυτό. Νομίζω ότι αυτό είναι που πιστωθήκαμε. Δεν κάναμε την πλάκα μας, αλλά το αντιμετωπίζαμε με μια παιδικότητα. Κι αυτό λείπει σήμερα από το θέατρο, η έννοια του παιχνιδιού. Ο Ράινχαρντ λέει κάπου ότι όταν ένα παιδί παίζει και παριστάνει ότι αυτό που έχει στα χέρια του είναι καράβι, αυτό είναι το θέατρο. Εμείς το έχουμε κάνει πιο επιστημονικό».
Η σειρά ήταν υπερ-επιτυχημένη – όχι μόνο στην εποχή της, αλλά ακόμα και σήμερα, με τα εκατομμύρια views στο ίντερνετ. Και φυσικά, όλο αυτό έχει γεννήσει κατά καιρούς… φο σενάρια για επιστροφή της σειράς με νέα επεισόδια.
«Το να αναμοχλεύουμε τους “Απαράδεκτους” είναι δείγμα ότι δεν πάμε μπροστά. Φτάνει με τους “Απαράδεκτους”. Έχω κάνει 100 σειρές. Φτάνει. Πάμε παρακάτω, είναι παλιά ρούχα αυτά. Πρέπει να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία. Μου λένε να κάνουμε remake. Τι remake να κάνουμε; Είναι σαν να βράσουμε κόλλυβα για να τα φάμε. Θέλουμε καινούργια πρόσωπα».
Δεν έχει κρύψει ότι ζήτησε ο ίδιος τρεις από τις πιο πετυχημένες σειρές που πρωταγωνιστούσε να μην συνεχίσουν («Της Ελλάδας τα παιδιά», «Άκρως οικογενειακό» και «Ευτυχισμένοι μαζί»), για να μην χρειαστεί να της τραβήξουν από τα μαλλιά.
Και παρόλο που είναι από τους πρωταγωνιστές που έχουν συνέχεια προτάσεις, πιστεύει πως «στην τηλεόραση δεν υπάρχει καμία εξέλιξη. Είναι στάσιμη, είναι άτολμη. Το λέω κυρίως για τον δικό μας τομέα, τη μυθοπλασία. Η θεματολογία είναι παρωχημένη».
Η οικογένεια των ταλαντούχων
Με τη σύζυγό του Ναταλία Τσαλίκη είναι μαζί πάνω από τέσσερις δεκαετίες.
«Ξέρω ότι είναι και δύσκολο και σπάνιο. Θέλει προσπάθεια, είναι τέχνη μεγάλη. Θέλει περισσότερη δουλειά μέσα σου, από τη στιγμή που το θέλει και ο άλλος. Δεν γίνεται αλλιώς. Ώστε ο ένας να είναι αντάξιος του άλλου, να πορεύονται μαζί και να γίνονται καλύτεροι. Αλλιώς δεν έχει νόημα να συνυπάρχεις, να μοιράζεσαι έναν χώρο κι έναν χρόνο δημιουργικά. Εμείς το έχουμε καταφέρει με έναν τρόπο» είχε πει.
Και όταν ρωτήθηκε για το πόσο η κοινή τους πορεία βοήθησε τη σχέση τους, απάντησε: «Δεν ξέρω αν το θέατρο μάς ένωσε. Ήταν μαζί μας αλλά και λίγο παράπλευρα. Αυτή η εμμονή ότι δεν ζεις χωρίς το θέατρο, εμένα με τρελαίνει. Ζεις και χωρίς το θέατρο, κι όταν ζεις καλά και δημιουργικά στο σπίτι σου έρχεται το θέατρο και ακουμπάει. Αλλιώς κλωτσάει και σε ταλανίζει. Είναι σαν υποκατάστατο της ζωής, κι αυτό είναι λάθος. Τα λέω αυτά και στην κόρη μου. Υπάρχει κι η ζωή, δεν είναι μόνον το θέατρο. Και το λέω εγώ που λατρεύω την δουλειά μου».
Η κόρη τους Ηρώ Μπέζου είναι και εκείνη ηθοποιός και μάλιστα από τις καλύτερες της γενιάς της. «Στην Ηρώ περάσαμε το θέατρο με το παράδειγμά μας. Το σπίτι το δικό μας και οι παρέες μας είχαν πάντα μια ποικιλία ανθρώπων που μπαινόβγαιναν – και πιο διανοούμενοι, και πιο του μουσικού, είχε μια γκάμα. Το παιδί όταν ζυμώνεται μέσα σ’ αυτό, κλέβει ό,τι του αποκαλύπτεται. Τώρα πια μεγάλωσε και αποφασίζει μόνη της».
Τόσο η Τσαλίκη, όσο και ο Μπέζος δεν έχουν προβάλει την προσωπική τους ζωή. Ο ηθοποιός σε συνέντευξή του δεν έχει ωραιοποιήσει το βίο τους.
«Αναταράξεις θα υπάρχουν οπωσδήποτε, γιατί οι ελεύθεροι άνθρωποι συνήθως διαφωνούν μεταξύ τους. Αλλά ακόμα και η διαφωνία πρέπει να διέπεται από μια ποιότητα· αυτό είναι, άλλωστε, και το μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής μας ζωής. Όταν διαφωνείς ουσιαστικά και καταφέρνεις το σπουδαίο κατόρθωμα του να ακούς την άλλη πλευρά, και αυτό συμβαίνει εκατέρωθεν, τότε το αποτέλεσμα είναι καλό», έχει πει ο ηθοποιός.
Και συνέχισε: «Ο γάμος είναι μια επικύρωση, μια επίσημη νομική πράξη, συχνά με την “άνωθεν” ευλογία. “Οι βλαβερές συνέπειες” αναδεικνύουν τις δυσκολίες που ενέχει η συνύπαρξη. Είναι μεγάλο στοίχημα το να συνυπάρχεις, να μοιράζεσαι το χρόνο σου και, κυρίως, τον τρόπο που ζεις από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν αρκεί μόνο η αγάπη, χρειάζονται πολύ περισσότερα. Το μεγάλο στοίχημα είναι το πώς ανακαλύπτεις τον άλλον κάθε μέρα. Πρέπει να καταβάλεις προσπάθεια για να ανακαλύψεις αυτό που κρύβει ο άνθρωπος δίπλα σου – και όχι μόνο αυτό που δείχνει μόνιμα. Αν το πετύχεις αυτό, η ζωή σου γίνεται γοητευτική. Ειδάλλως καταλήγει βαρετή και, πολλές φορές, αφόρητη».
Μικρές και μεγάλες αλήθειες
Με έναν από τους ηθοποιούς που είχε συνεργαστεί από τα πρώτα βήματα, αλλά είχαν και πολύ φιλική σχέση, είναι ο Πέτρος Φιλλιπίδης. Όταν βγήκε η απόφαση και έγινε όλος αυτός ο ντόρος, ο Γιάννης Μπέζος είχε πει:
«Δεν κρίνω τους ανθρώπους, είμαι βέβαιος ότι ο ίδιος θα κάνει την αυτοκριτική του. Θα προτιμούσα η περιπέτειά του να είναι ένα κακό όνειρο. Οι άνθρωποι δεν είμαστε άγιοι, θα πρέπει να είμαστε λίγο πιο επιφυλακτικοί και να σοβαρευτούμε περισσότερο. Αν μου ζητούσε ο Πέτρος Φιλιππίδης να τον βοηθήσω, θα το έκανα».
Όσο για το γενικότερο κίνημα του εγχώριου metoo είχε δηλώσει: «Το θέμα δεν είναι να λέμε: εγώ είμαι υπέρ του #metoo. Είναι αυτονόητο. Δεν είναι δυνατόν να είσαι υπέρ της κακοποίησης ή του βιασμού. Έγινε ο θόρυβος που έγινε, σίγουρα υπάρχουν και υπερβολές από κάποιους ανθρώπους αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι αλήθειας. Υπάρχουν πράγματα που κρίνονται κοινωνικά και άλλα δικαστικά».
Όσον αφορά τις κακοποιητικές συμπεριφορές στο χώρο, έχει αναφέρει: «Φυσικά θα βάλεις τη φωνή, φυσικά θα επιμείνεις και, αν χρειαστεί, θα διώξεις κάποιον, αν δεν σου κάνει τη δουλειά. Το έχω κάνει κιόλας. Άλλο αυτό και άλλο να κακοποιώ τους συναδέλφους μου ή να θέλω να εκμεταλλευτώ τη θέση μου».
Στην ίδια συνέντευξη είχε εξομολογηθεί: «Υπήρξαν στιγμές που κι εγώ υπήρξα πολύ έντονος, απαιτητικός χωρίς να υπάρχει λόγος, εκρηκτικός, ανυπόμονος. Που δεν υπήρχε λόγος να είμαι, αλλά σε βάζει η δουλειά από κάτω. Τώρα τελευταία τα ‘χω ξεπεράσει αυτά»
Αν και είναι «καταχωρισμένος» ως κωμικός ηθοποιός, ο ίδιος έχει πει: «Η κωμωδία δεν ήταν στην καρδιά μου – ίσως είναι θέμα προδιάθεσης. Το δραματικό μού είναι πιο εύκολο. Η κωμωδία είναι δύσκολο πράγμα, να την μεταδώσεις – και στον θεατή και στον συνάδελφό σου επί σκηνής».
Όσον αφορά τις ταμπέλες περί ποιοτικού και εμπορικού ηθοποιού, είναι κάθετος: «Είναι άθλιοι. Πρέπει να είμαστε σοβαροί απέναντι στον κόσμο και να κοιτάξουμε να κάνουμε καλή δουλειά». Για να προσθέσει: «Πρέπει να παίξω στην Επίδαυρο για να δικαιωθώ; Δεν είναι υποχρεωτικό. Έχω παίξει, αν τύχει θα παίξω. Αλλά δεν είναι αυτό που μας δικαιώνει. Είναι λίγο σοβαροφανές όλο αυτό».
Οι απόψεις του κατά καιρούς έχουν μπει στο στόχαστρο χρηστών του διαδικτύου. Και όχι μόνο, καθώς πριν από μια δεκαετία περίπου είχε γίνει ολόκληρο θέμα που δεν πόζαρε για μια selfie με έναν θεατή.
«Όλοι αυτοί που γράφουν στο διαδίκτυο είναι ο νέος στρατός κατοχής. Είναι απρόσωποι, ανύπαρκτοι και χωρίς υπόσταση», έχει υποστηρίξει. Και συνέχισε στην ίδια συνέντευξη: «Με ενδιαφέρει τι λέει ο άλλος, αλλά θέλω να ακούω και ένα επιχείρημα. Δεν μπορώ να είμαι όμηρος των διαθέσεων των άλλων. Είμαι περήφανος που είμαι μειοψηφία, έχω μοχθήσει γι’ αυτό και οι άνθρωποι το εκτίμησαν. Αν υπάρχουν άνθρωποι που ενοχλούνται, σημαίνει ότι έκανα καλά τη δουλειά μου».
Και τη δουλειά του την έχει κάνει πολύ καλά, όπως αποδεικνύεται από την πορεία του.
Ο Γιάννης Μπέζος λοιπόν γεννήθηκε σαν σήμερα – και μάλλον δεν θα δείτε στα social να σβήνει κεριά σε τούρτα και όλα τα συναφή. Πιθανότατα να είναι σε πρόβες για τον σεξπιρικό Έμπορο της Βενετίας που θα σκηνοθετήσει –και στον οποίο θα πρωταγωνιστεί– το χειμώνα στο θέατρο «Αλκυονίς». Και σίγουρα δεν θα είναι η μόνη του δουλειά τη σεζόν που μας έρχεται.
Ο Γιάννης Μπέζος αγαπάει αυτό που κάνει, ρισκάρει όσο μπορεί, ξέρει να μοιράζεται την επιτυχία και πάνω απ’ όλα όπως λέει και ο ίδιος: «Δεν έκανα ποτέ παιχνίδι από δίπλα. Και αυτό είναι που με κάνει να κοιμάμαι πάρα πολύ ήρεμα… Και δεν κουράζομαι στη δουλειά, γιατί είμαι ξεκούραστος μέσα μου».
