Οι δύο μεγάλοι πόλεμοι που βρίσκονται σε εξέλιξη, στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, η έλευση του νέου Αμερικανού προέδρου με τις περίεργες απόψεις περί παγκόσμιας σταθερότητας, η παντελής έλλειψη γεωπολιτικού βάρους εκ μέρους της ΕΕ, και η εμφανής αδυναμία της Ελλάδας στο νέο διεθνές περιβάλλον, δημιουργούν ανησυχία στους πολίτες για την ασφάλεια των συνόρων.
Η Ουκρανία δεν θα είναι η ίδια χώρα όπως πριν από τον πόλεμο, όχι μόνο με τις απώλειες που θα έχει από τη Ρωσία. Υπάρχουν και δυνάμεις γειτονικών της χωρών· για παράδειγμα, ο ηγέτης του δεξιού βουλγαρικού κόμματος «Αναγέννηση» Κωνσταντίν Κωνσταντίνοφ ζήτησε από τη βουλγαρική κυβέρνηση να θέσει θέμα προσάρτησης της Νότιας Βεσσαραβίας που σήμερα, όπως είπε, ανήκει στην Ουκρανία.
Ο Κωνσταντίνοφ εξήρε τις δηλώσεις του νέου Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να διεκδικήσει τον Καναδά και τη Διώρυγα του Παναμά, και σε ανάρτησή του σε κοινωνικά δίκτυα υπογράμμισε πως «δεν υπάρχει τίποτα πιο λογικό ή φυσιολογικό από το να γίνουν μία χώρα δύο χώρες με κοινή ιστορία, κοινή καταγωγή, κοινή γλώσσα, και σε μεγάλο βαθμό κοινό λαό, όπως οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Το ίδιο ισχύει και για τη Διώρυγα του Παναμά».
Αλλά εκείνο που τον καίει περισσότερο είναι τα Σκόπια. «Το ίδιο ισχύει και για τη “Μακεδονία”», έγραψε χαρακτηριστικά.
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο λογικό από την ενοποίηση της Βουλγαρίας και της “Μακεδονίας” σε ένα ενιαίο κράτος, καθώς και την επιστροφή της Νότιας Βεσσαραβίας στη Βουλγαρία. Η Ουκρανία αποσυντίθεται και στο μελλοντικό συνέδριο ειρήνης όπου θα αποφασιστεί η τύχη της λεγόμενης “ουκρανικής κρατικής υπόστασης” η Βουλγαρία πρέπει να διεκδικήσει τις αξιώσεις της στη βουλγαρική Βεσσαραβία», πρόσθεσε.
Θα έλεγε κανείς πως ο κ. Κωνσταντίνοφ θεωρείται ακροδεξιός πολιτικός στη χώρα του, οπότε τέτοιες δηλώσεις από τον πολιτικό του χώρο δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Η νέα αμερικανική κυβέρνηση όμως, όπως έδειξε και σε άλλες περιπτώσεις, όχι μόνο δεν έχει πρόβλημα με κόμματα τέτοιας ιδεολογίας, αλλά τα ενθαρρύνει κιόλας, όπως στην περίπτωση του γερμανικού AfD.
Αλλά και πέραν αυτού, στον Κωνσταντίνοφ απάντησε το υπουργείο Eξωτερικών των Σκοπίων, με δήλωσή του με την οποία «καταδικάζει έντονα την ανακοίνωση του ηγέτη του βουλγαρικού πολιτικού κόμματος “Αναγέννηση”, που εκφράζει σαφείς εδαφικές διεκδικήσεις κατά της χώρας μας». Που σημαίνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο επιπόλαια.
Στη Μέση Ανατολή το μέλλον της Συρίας είναι άδηλο, με την κυρίαρχη σαλαφιστική τάση που κατέχει την εξουσία να εκδηλώνει καθημερινά τις προθέσεις της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο βάθος της αντίληψης της ηγετικής της ομάδας κυριαρχούν η Σαρία και ο Ιερός Νόμος, και πως οι σημερινές μεταλλάξεις γίνονται λόγω της ασταθούς ακόμη παρουσίας της στην κυβέρνηση.
Οι αξιωματούχοι του Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ (HTS) έχουν αφήσει ένα ανησυχητικό ίχνος αποδεικτικών στοιχείων:
Ο μεταβατικός υπουργός Δικαιοσύνης κατηγορείται ότι επέβλεπε δημόσιες εκτελέσεις γυναικών από τη Συρία.
Ο Ανάς Χασάν Χατάμπ, ο οποίος κατηγορείται από τα Ηνωμένα Έθνη ως τρομοκράτης και είχε στρατολογηθεί στο παρελθόν από την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών MIT, διορίστηκε προσωρινός αρχηγός πληροφοριών της Συρίας. Επιπλέον, είχε δεσμούς με το μέτωπο της Αλ Νούσρα που συνδέεται με το ISIS.
Η προσωρινή επικεφαλής των Γυναικείων Υποθέσεων της Συρίας δήλωσε: «Δεν θα αφήσω χώρο σε όσους διαφωνούν με τις απόψεις μου [σ.σ. για τις γυναικείες υποθέσεις]».
Υπάρχουν πολλοί άλλοι μεταβατικοί αξιωματούχοι του υπουργικού συμβουλίου με γνωστούς δεσμούς με την Αλ Κάιντα, την Τζαμπχάτ αλ-Νούσρα και το HTS. Πολλά από τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου πιστεύεται ότι έχουν διπλή συροτουρκική υπηκοότητα, συμπεριλαμβανομένου του προσωρινού υπουργού Εξωτερικών.
Εν τω μεταξύ, οι ελίτ του HTS έχουν δηλώσει ότι η προσωρινή κυβέρνηση της Συρίας θα λειτουργήσει σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο και θα καθυστερήσει τις δημοκρατικές εκλογές για έως και τέσσερα χρόνια. Μια τέτοια καθυστέρηση εγείρει σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με τη δέσμευσή τους για αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση.
Αλλά και τα όρια του νέου συριακού κράτους είναι ακόμη ασαφή.
Στο βορρά η Τουρκία έχει καταλάβει τρεις ζώνες και έχει επιβάλλει δικούς της ρυθμούς, δικό της εκπαιδευτικό σύστημα – γενικώς, αναπαράγει τον τουρκισμό. Ανατολικά οι Κούρδοι και νότια οι Δρούζοι αναμένουν και αυτοί να δουν τις εξελίξεις και αναλόγως να δράσουν στα εδάφη που κατέχουν.
Οι Ισραηλινοί Σοφοί της Σιών με τις τυφλές και χωρίς καμιά στρατηγική ενέργειές τους, αντί να ελέγξουν έναν ξεδοντιασμένο Άσαντ διατεθειμένο να εγκαταλείψει και τη Ρωσία και το Ιράν, δημιούργησαν ένα σαλαφιστικό μόρφωμα το οποίο θα τους απειλεί. Το μόρφωμα αυτό εγκαθιστά στενές σχέσεις με την Άγκυρα, με αποτέλεσμα οι Σοφοί της Σιών να φέρουν και την Τουρκία στα σύνορά τους.
Η Τουρκία απειλεί στη Συρία τους Κούρδους και οι ΗΠΑ προς το παρόν τους υποστηρίζουν. Το αν θα συνεχίσουν να το κάνουν θα εξαρτηθεί από τη νέα αμερικανική κυβέρνηση.
Ο κουρδικός παράγων αποτελεί αναγκαιότητα για την αμερικανική αλλά και ισραηλινή πολιτική στη Μέση Ανατολή. Και το Ισραήλ είναι διατεθειμένο να τον υποστηρίξει, αλλά αν αποχωρήσουν οι ΗΠΑ δύσκολα το Τελ Αβίβ να επιμείνει σε μια πολιτική ανοιχτής και άμεσης υποστήριξής τους.
Όλα λοιπόν θα εξαρτηθούν από το τι θα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες με τη νέα κυβέρνηση.
Αναλυτές που γνωρίζουν καλά τη Μέση Ανατολή εκτιμούν πως για να υλοποιηθεί το αμερικανικό σχέδιο περί Μεγάλης Μέσης Ανατολής είναι αναγκαία η αποδόμηση δύο μεγάλων κρατών που φαίνεται δύσκολη: του Ιράν και της Τουρκίας. Δύσκολη υπόθεση μπορεί να είναι, δεν είναι όμως αδύνατη. Ο κουρδικός παράγων μπορεί να λειτουργήσει ως πληρεξούσιος των Αμερικανών. Προς όφελός του φυσικά.
Στην Τουρκία, οι Κούρδοι είναι η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα της χώρας και το ζητούμενο και για τους ίδιους αλλά και για άλλους δρώντες δεν είναι η διάλυση της Τουρκίας, αλλά ο έλεγχος της εξουσίας από μια νέα εθνοτική σύνθεση που θα εγκαταλείψει το ιδεολόγημα του τουρκισμού. Το οποίο, για ειρωνεία της τύχης, διατύπωσε πρώτος ένας Κούρδος συγγραφέας, ο Ζιγιά Γκιοκάλπ.
Το ποίημά του «Τουράν» δημοσιεύθηκε το 1911 στο περιοδικό Γκεντζ Καλεμλέρ της Θεσσαλονίκης και συνέβαλε στη διαμόρφωση του ιδεολογικού ρεύματος του Τουρανισμού.
Το μίγμα της Μέσης Ανατολής μπορεί να είναι δύσκολο να διαχωρισθεί αλλά δεν έχει γίνει –και δεν μπορεί να γίνει– χημική ένωση. Θα παραμείνει μίγμα με τα συστατικά του να αναζητούν το διαχωρισμό τους. Οι εξελίξεις θα δείξουν.
