Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με ακροστιχίδα: «του ταπεινού Ρωμανού». Διαβάστε το Μέρος Α’ και το Μέρος Β’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ιγ’. Τότε απάντησε ο Χριστός και στον λεπρό έτσι είπε: «Βλέπω, είσαι άνθρωπος πιστός κι αφού έχεις τέτοια πίστη, από την αρρώστια τη φρικτή τώρα θα σ’ απαλλάξω,
»γιατί ήταν τέτοια η δέηση κι έτσι διατυπωμένη η αίτηση που μού ’κανες, που μ’ ευαρέστησε πολύ.
»Στη βάση αυτής της αίτησης και σε απάντησή της, η σχετική απόφαση παρέχεται ακολούθως,
»αφού το αίτημα σου, έτσι μου το διατύπωσες: “Εάν το θέλεις, το μπορείς, μπορείς Συ Κύριέ μου…”.
»Είμαι, λοιπόν, και Κύριος και Δέσποτας των πάντων, και να σε σώσω επιθυμώ.
»Γι’ αυτό, νά τι προστάζω και λέω τούτη τη στιγμή με την απόλυτη ισχύ που έχω πάνω σε όλα: “Το θέλω να θεραπευτείς· θέλω και θεραπεύσου”!
»Από τη μια το επιθυμώ, ως σπλαγχνικός που είμαι, κι από την άλλη προσταγή δίνω ως Παμβασιλέας.
»Γιατί, το θέλημα μου το υπηρετεί ταυτόχρονα ‒και το υποστηρίζει‒ η παντοδυναμία μου,
»ως Βασιλέας και Πλαστουργός που είμαι εγώ των πάντων, ο Φιλάνθρωπος
»Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος».
ιδ’. Ο μόνος, όντως, Εύσπλαχνος, τότε το χέρι απλώνει και βάζει την παλάμη Του πάνω του, τον αγγίζει.
Και ξάφνου, αμέσως, του λεπρού το σώμα καθαρίζει,
ότι απαλλάχτηκε αυτός τελείως απ’ τη λέπρα ‒ η αρρώστια εξαφανίστηκε, η αρρώστια πήρε δρόμο.
Και ήρθε όλο το δέρμα του ‒παντού, σ’ όλο το σώμα‒ κι έγινε φυσιολογικό κι ωραίο όπως πρώτα.
Αυτοί που ήτανε μπροστά, εκεί μπροστά και είδαν, είχανε μείνει έκθαμβοι,
ενώ ταυτόχρονα ο λεπρός φώναζε απ’ την ψυχή του: «Εσύ είσαι ο μοναδικός Θεός που αλήθεια υπάρχει, ο Ένας, Παντοδύναμος
»κι ήρθες στη γη επάνω τον πλανεμένο άνθρωπο πίσω να τον καλέσεις, εκεί που ανήκει αληθινά, κοντά σε Σένα πάλι.
»Γιατί αυτά που κάνεις, δεν είναι έργα ενός θνητού, δεν είναι έργα ανθρώπου.
»Είσαι, λοιπόν, Εσύ ο Θεός! Είσαι ο Θεός των πάντων, ο Φιλάνθρωπος
»Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος».
ιε’. Ο Οικτίρμων μόλις άκουσε αυτά που είπε ο λεπρός, γύρισε και τον πρόσταξε να κάνει κάτι ακόμα:
«Πήγαινε», του είπε, «εκπλήρωσε αυτό που λέει ο Νόμος· τρέξε να πας στους ιερείς κι οι ίδιοι να σε δούνε, να δουν πως έγινες καλά.
»Πρόσφερε και τη δωρεά, όπως πρέπει να γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, καθώς προστάζει
»ο Μωυσής ‒που είναι δικό μου τέκνο‒ για όσους ήτανε λεπροί μες στον λαό του Ισραήλ κι έτυχε να καθαριστούν στο τέλος απ’ τη λέπρα.
»Οι Ιουδαίοι λεν για εμέ πως είμαι εχθρός του Νόμου·
»λένε πως είμαι άσπονδος εχθρός του Μωυσέα.
»Για μένα δώσε τώρα εσύ αυτή τη μαρτυρία: ότι τα πάντα ακολουθώ όσα προστάζει ο Νόμος.
»Θες να πληρώσεις τον γιατρό γι’ αυτή τη θεραπεία; Ιδού η ευκαιρία σου: αυτή η μαρτυρία.
»Όχι απλώς δεν είμαι εχθρός, μα φύλακας του Νόμου είμαι εγώ ο Κύριος, ο Φιλάνθρωπος
»Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος».
ιϛ’. Ο Κύριος το πρόσταξε κι η αρρώστια της λέπρας άμεσα απονεκρώθηκε και έφυγε τελείως.
Βλέπετε κι η αρρώστια τρομοκρατήθηκε εντελώς, έφριξε από το φόβο θωρώντας τον Δημιουργό και Λυτρωτή των όλων.
Αλλά, αυτοί οι Αρειανοί… δεν φρίττουν αναλόγως μπροστά στην εξουσία Του,
στην Κυριότητά Του, ότι είναι του Θεού Υιός ‒ Υιός Θεού και Λόγος.
Γιατί υπάρχει ο Λόγος, υπάρχει προαιώνιος, καθώς πριν τους αιώνες
γεννήθηκε Αιώνιος από τον Θεό που ’ν’ Άχρονος· Άχρονος ο Πατέρας μα κι ο Υιός Του άχρονος.
Εις τους αιώνες μένει· πάντοτε παραμένει αυτό που ήταν πάντοτε, πριν καν να υπάρξει χρόνος.
Αυτός ηθελημένα, θέλησε και γεννήθηκε απ’ την Παρθένο κι ήρθε κι ως άνθρωπος περπάτησε,
χωρίς ποτέ να χωριστεί, ν’ αφήσει τον Πατέρα, ο Φιλάνθρωπος
Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος.
ιζ’. Όσοι αγαπάμε του Χριστού, του Θεού και Πλαστουργού μας, της Πίστης τ’ Άγια Δόγματα,
λατρεύουμε πιστεύοντας, όλοι ανεξαιρέτως, Έναν Θεό, Μοναδικό που είναι η Αλήθεια.
Ένας Θεός τριπρόσωπος, πρόσωπα έχει τρία, συνάναρχα, ομοούσια.
Κρατάμε αυτή την Πίστη και έτσι αποφεύγουμε την πλάνη ανθρώπων άθεων.
Πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει τρεις υποστάσεις· εδώ υπάρχει διαφορά μεγάλη απ’ τους Εβραίους.
Πιστεύουμε τα πρόσωπα πως έχουν μια ουσία· και έτσι αποφεύγουμε αρρώστια επικίνδυνη ‒ λέω την πολυθεΐα.
Είναι ο Πατέρας, ο Υιός, είν’ και το Άγιο Πνεύμα και μία ουσία έχουνε.
Από τα πρόσωπα αυτά σαρκώθηκε το ένα ‒καθώς το Ίδιο θέλησε‒ κι ως άνθρωπος γεννήθηκε από Παρθένο Κόρη,
ο Ένας απ’ την Τριάδα: ο Φιλάνθρωπος
Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος.
ιη’. Υιέ Θεού και Κύριε, Συ προϋπήρχες Βασιλιάς πριν από τους αιώνες και εις τους αιώνες πάντοτε Εσύ θα βασιλεύεις.
Όπως ελέησες τον λεπρό κι έδιωξες την αρρώστια του ως Παντοδύναμος Θεός,
έτσι κι εμάς που ήρθαμε και όλοι μας προσπέφτουμε στην Αγαθότητά Σου, σώσε μας Κύριε,
σώσε μας και δώσε μας συγχώρεση για τ’ αμαρτήματά μας.
Γιατί μονάχα Εσύ μπορείς, ως Κτίστης των απάντων,
τις αμαρτίες όλων μας να μάς τις συγχωρέσεις. Γι’ αυτό, σε ικετεύουμε, βάλε Θεέ το χέρι Σου και δώσε μας βοήθεια.
Της Θεοτόκου Παναγιάς Μαρίας της Παρθένου εμείς επικαλούμαστε θερμά τη μεσιτεία·
και βάζοντας Αυτή μπροστά προσπέφτουμε στα πόδια Σου και Σε παρακαλούμε
λέγοντας και φωνάζοντας «Κύριε Ελέησέ μας, ως Φιλάνθρωπος
Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος».
