Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με ακροστιχίδα: «του ταπεινού Ρωμανού». Διαβάστε το Μέρος Α’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ζ’. »Βιάσου, λοιπόν, ψυχή μου· πήγαινε τώρα στον Χριστό, της Παρθένου τον Υιό,
»για να σου δώσει γιατρειά ‒ με τίποτα δεν γίνεται από άνθρωπο να πάρεις αυτό που εσύ χρειάζεσαι.
»Ο άλλος γεννήθηκε τυφλός κι απ’ την κοιλιά της μάνας ήταν μες στα σκοτάδια,
»μα η φύση ό,τι του στέρησε, του το έδωσε ο Χριστός.
»Αυτός είναι που άρπαξε απ’ τα χέρια του θανάτου κι έφερε πίσω στη ζωή τον γιο της έρμης χήρας.
»Αυτός είναι που στέριωσε τα μέλη του παράλυτου που τόσα χρόνια οι πόνοι τ’ αφήσανε σακάτικα κι ανενεργά τελείως.
»Μπροστά σ’ Αυτόν, σού λέω λοιπόν, τον Κτίστη όλων και Θεό, ν’ αντισταθεί δεν γίνεται τίποτα και κανένας.
»Γι’ αυτό ακριβώς, πιστεύω πως δεν είναι αδύναμος, απλός βροτός σαν όλους μας,
»δεν είν’ ανθρώπου φύτρα· Αυτός είναι σού λέω: ο Φιλάνθρωπος
»Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος.
η’. »Γιατί, βεβαίως, οι γιατροί δεν έχουνε τον τρόπο να αποκαταστήσουνε τη φύση που είναι ελλιπής, σ’ αρρώστιες που είναι εκ γενετής,
»όπως το έκανε ο Χριστός σ’ εκείνον που ήτανε τυφλός, γιατί έτσι γεννήθηκε κι απ’ την κοιλιά της μάνας του δεν έβλεπε ο καημένος.
»Και στην περίπτωση αυτή γίνεται προφανές λοιπόν: ο Κτίστης
»του πρωτόπλαστου είναι Αυτός, είν’ ο Χριστός, που πήρε χώμα από τη γη και έπλασε τον πρώτο.
»Και πάλι τώρα από τη γη παίρνει και βοηθάει αυτόν που ανέφερα πιο πριν,
»γιατί είναι και Δημιουργός ολόκληρης της φύσης, Δεσπότης είναι και Θεός, Άναρχος και Παντοτινός.
»Σ’ εμέ με τρόπο αφύσικο η σάρκα επιμένει και αντιδρά δεν δέχεται καμία θεραπεία,
»Αυτός, από την άλλη, με τρόπο υπερφυσικό, όλη τη φύση νίκησε κι ανθρώπου πήρε σάρκα· το ’θελε και γεννήθηκε από κοιλιά Παρθένου ο Φιλάνθρωπος
»Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος.
θ’. »Από την πίστη δύναμη πήρε η αιμορροούσα κι άγγιξε του χιτώνα Του την άκρη ίσα-ίσα και βρήκε αμέσως γιατρειά.
»Ας σπεύσω, το λοιπόν, κι εγώ θερμά να ικετεύσω τον Άχρονο Δεσπότη μας· αφού είναι Πανάγαθος, έχω κι εγώ ελπίδα».
Αφού έτσι μίλησε ο λεπρός, τρέχει, γυρεύει τον Χριστό θερμοπαρακαλώντας
και πέφτει κάτω, καταγής, στα γόνατα μπροστά Του και ικετεύει τον Χριστό.
Την ικεσία του έκλεισε μέσα σε δυο προτάσεις
κι αυτό είναι που εκστόμισε: «Εάν το θέλεις, Κύριε, τη θεραπεία στα σίγουρα μπορείς να μου χαρίσεις».
Λόγια πολλά στην προσευχή δεν θέλει ο Φιλεύσπλαχνος, πίστη είναι που ζητάει
Αυτός που κάθε σκέψη μας πάντοτε την γνωρίζει, ο Κυβερνήτης όλων μας
και Πλάστης των ανθρώπων, ο Φιλάνθρωπος
Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος.
ι’. Όταν κανείς στριμώχνεται κι έχει μεγάλη ανάγκη και θέλει μια βοήθεια, ν’ ακούσει μια συμβουλή και δυο χρήσιμα λόγια,
μα δεν μπορεί το αίτημα που ’χει να το συντάξει, ώστε μπροστά στον βασιλιά να πάει να το στηρίξει,
ψάχνει να βρει ειδήμονες και συνετούς ανθρώπους και καταφεύγει σε αυτούς που έχουν την ικανότητα μέσα σε λίγη ώρα
να καταγράψουν το αίτημα περιεκτικά και σύντομα, χωρίς πολυλογίες.
Μέσα σε λίγες λέξεις, μπορούν αυτοί να εκθέσουνε πλήθος από νοήματα και να συντάξουνε
γραπτώς τις αιτιολογήσεις σ’ ένα χαρτί κατάλληλο που θα είναι καθώς πρέπει.
Κι έτσι, σαν πάρει ο βασιλιάς το αίτημα στο χέρι,
τη λογική του αιτήματος κατανοεί επακριβώς, ο Φιλάνθρωπος
Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος.
ια’. Με αυτόν τρόπο και εγώ, ο δόλιος μου ο αμαθής, βάζω μπροστά την πίστη, για να συντάξω αίτημα, να κάνω μια ικεσία ‒ο ανίδεος‒ στον Πάνσοφο.
Γιατί έσπευσα και ζήτησα και βρήκα εγώ την πίστη, την πίστη την πανάγια, τη φρόνιμη την πίστη·
κι εκεί την παρακάλεσα κι αυτή μου υπαγόρευσε περιεκτικά και σύντομα
την ικεσία που ήθελα ο ίδιος ν’ απευθύνω στον Βασιλιά μας τον Χριστό.
Με δύο μόνο λόγια ‒όπως το συνηθίζουν οι πάνσοφοι οι ρήτορες‒
τα νοήματα που ήθελα να έχει η δέησή μου, όλα τα περιέλαβε.
Και τώρα έχω γραμμένη την αίτησή μου στον Θεό, όχι απάνω σε χαρτί, μα πάνω στην ψυχή μου,
και σ’ την προσφέρω Κύριε: «Σπεύσε να με ελεήσεις,
»Εσύ που είσαι όλων μας ο Μέγας Ευεργέτης, ο Φιλάνθρωπος
»Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος.
ιβ’. »Έτσι που είμαι ακάθαρτος, μπορεί να μη θελήσεις τη θεραπεία που ζήτησα να μου την χορηγήσεις, καθώς είμαι ανάξιος, μπορεί να μην τ’ αξίζω.
»Γι’ αυτό, προπάντων είπα εκείνο εκεί το πρώτο “αν”: “Αν θέλεις, Κύριε, το μπορείς”.
»Γιατί τη δύναμή Σου την ξέρω Κύριε καλά, κανείς ποτέ δεν γίνεται ενάντια να Σου πάει·
»παρ’ όλα αυτά φοβάμαι μήπως αποφασίσεις να δώσεις κάποια αναβολή στο θαύμα που ζητάω.
»Με ένα Σου νεύμα, Εύσπλαχνε, θα καθαρίσει η λέπρα.
»Μόνο να δείξεις μου αρκεί τώρα το θέλημά Σου, και όλο μου το βάσανο ολόκληρο θα φύγει κι ας πάει να ξεκουμπιστεί!
»Ως άνθρωπος κι ας φύτρωσες χωρίς να πέσει σπόρος στη γη τη μόνη εύφορη που ήταν η Παρθένος μας η Παναγιά Μαρία,
»Είσαι κι υπάρχεις πάντοτε του Ενός Τριαδικού Θεού ο προαιώνιος ο Λόγος,
»Θεός, των όλων είσαι Πλαστουργός, ο Φιλάνθρωπος
»Σωτήρας και μόνος Αναμάρτητος.
