Δύο ολυμπιακά μετάλλια, δεκάδες διακρίσεις σε παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αλλά όλοι θυμούνται τον Αλέξανδρο Νικολαΐδη για τον αποχαιρετισμό που άφησε, ξέροντας ότι θα πεθάνει. Δύο χρόνια έχουν περάσει από τη μέρα που έφυγε, αλλά το αποτύπωμα που άφησε στην κοινωνία και τον αθλητισμό παραμένει ανεξίτηλο.
«Σε αυτή τη ζωή που είμαστε όλοι περαστικοί, μεγαλύτερη σημασία έχει τι αποτύπωμα θα έχουμε αφήσει, και όχι πώς ή πότε θα φύγουμε», έγραφε ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης.
Η συγκλονιστική ανάρτησή του, με την οποία αποχαιρέτισε τον κόσμο μία μέρα σαν σήμερα, στις 14 Οκτωβρίου 2022, ήταν η στάση της ζωής του. Ο δικός του σκοπός ήταν πολύ ξεκάθαρος: «Να προσφέρω ελπίδα μέσα από όσα κατάφερα στη ζωή μου, από τα όμορφα μέχρι τα άσχημα. Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνου, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις παναθρώπινες αξίες.
»Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου. Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλοτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου. Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου».
Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης. Ένας άνθρωπος που ξεχώριζε για το χαρακτήρα του και για το ήθος του, μέσα κι έξω από το τατάμι του ταεκβοντό.
Ο δις αργυρός Ολυμπιονίκης έδωσε για δύο χρόνια σκληρή μάχη με το καρκίνωμα nut, έναν τύπο καρκίνου τόσο σπάνιο, που ακόμη και γιατροί χρειάστηκε να το ψάξουν διαβάζοντας γι’ αυτό στην ανάρτησή του.
Τη σκληρή αυτή μάχη την έδωσε με όλες τις δυνάμεις του, αλλά αθόρυβα, με αξιοπρέπεια, μέχρι την τελευταία του πνοή. Ακριβώς όπως έκανε και ως αθλητής. Είναι άλλωστε χαρακτηριστική η σκηνή του ζαλισμένου από το χτύπημα Νικολαΐδη, να σπεύδει να αγκαλιάσει τον Νοτιοκορεάτη αντίπαλό του που μόλις τον είχε ρίξει νοκ άουτ στον τελικό των +80 κιλών στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Ο κόσμος που βρισκόταν στο κλειστό του Παλαιού Φαλήρου αποδοκίμαζε τον Νοτιοκορεάτη που στέρησε το χρυσό μετάλλιο από τον Έλληνα πρωταθλητή. Όμως ο Νικολαΐδης σε μια σπάνια στιγμή fair play, έσπευσε να τον αγκαλιάσει.
Ο Μουν Ντάε Σουνγκ δεν το ξέχασε ποτέ κι έτσι όταν βρέθηκε στην Ελλάδα, λίγους μήνες μετά το θάνατο του Νικολαΐδη, θέλησε να επισκεφθεί το μνήμα του, να αφήσει μερικά λουλούδια, αποτίοντας έτσι φόρο τιμής σε έναν μεγάλο αντίπαλο κι έναν καλό φίλο.
Οι ανθρώπινες αξίες του Νικολαΐδη δεν περιορίζονταν μέσα στο τατάμι, γι’ αυτό και όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τα κοινά ως υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, πάλι ξεχώρισε για το ήθος του.
Αξιομνημόνευτη είναι και η αντίδρασή του στη δολοφονία του Άλκη Καμπανού, τον Φεβρουάριο του 2022, με τον Νικολαΐδη να ζητά συγγνώμη, καθώς θεωρούσε ότι είχε ευθύνη απέναντι στην κοινωνία.
Η λαμπρή αθλητική πορεία του
Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης ξεκίνησε σε ηλικία μόλις 3 ετών να ασχολείται με το ταεκβοντό, στο σύλλογο του πατέρα του «Μέγας Αλέξανδρος». Το 1996 κατέκτησε το πρώτο του χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό και λίγους μήνες αργότερα και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων. Το 1997 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων.
Το 2000 συμμετείχε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σίδνεϊ και ήταν από τα μεγάλα φαβορί για ένα μετάλλιο.
Όμως στάθηκε τρομερά άτυχος στην προημιτελική φάση, καθώς στον αγώνα του κόντρα στον Κολομβιανό Μίλτον Κάστρο, έσπασε το πόδι του σε μια προσπάθεια να πάρει πόντο.
Το 2004 κατέκτησε το χρυσό στην παγκόσμια Πανεπιστημιάδα. Το καλοκαίρι του 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας κατέκτησε το πρώτο του αργυρό Ολυμπιακό μετάλλιο. Το 2008 κατέκτησε το χρυσό στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη Ρώμη, και έγινε ο πρώτος λαμπαδηδρόμος στην τελετή αφής της φλόγας στην αρχαία Ολυμπία.
Την ίδια χρονιά κατέκτησε το δεύτερο του αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου και ψηφίστηκε από τους Έλληνες δημοσιογράφους ως αθλητής της χρονιάς.
Το 2010 κατέκτησε την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Αγία Πετρούπολη. Το 2012 ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο. Το 2013 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες στη Μερσίνη της Τουρκίας.
Παράλληλα, αποφοίτησε από τη Σχολή Επιστημών Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του ΑΠΘ και ήταν αξιωματικός του Πυροσβεστικού Σώματος. Από το 2013 ήταν πρεσβευτής στην κορυφαία διοργάνωση αθλητικού τουρισμού Navarino Challenge και Santorini Experience με αντικείμενο την άσκηση και τη μεσογειακή διατροφή.
Ήταν ιδρυτικό μέλος του Αντιρατσιστικού Παρατηρητηρίου στη Θεσσαλονίκη. Το 2019 δέχτηκε την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα και κατέβηκε ως υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ και συγκέντρωσε 70.000 ψήφους, αλλά δεν εξελέγη. Παρ’ όλα αυτά, τον Σεπτέμβριο του 2020 ανέλαβε τα καθήκοντα του αναπληρωτή εκπρόσωπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ.
