Την υπογραφή Έλληνα πρόσφυγα από την Οδησσό φέρει η πρώτη εμπεριστατωμένη μελέτη για την οργάνωση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας στη χώρα μας. Ο Αλκιβιάδης Κοκκινάκης χημικός μηχανικός και πρώην διοικητής της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας της Αγίας Πετρούπολης στη Ρωσία, είναι ο άνθρωπος στον οποίο οφείλουμε τις πρώτες μεγάλες αλλαγές στον τομέα αυτό στην Ελλάδα.
Ο Κοκκινάκης έλαβε το σχετικό αίτημα από την κυβέρνηση Βενιζέλου, στις 30 Αυγούστου 1929, και ενώ βρισκόταν στην Ελλάδα ήδη από το 1918.
Η πρόταση τον βρήκε να εργάζεται σε μεγάλο εργοστάσιο υαλουργίας, θέση που δεν σκέφτηκε καθόλου για να αφήσει. Εξάλλου η Πυροσβεστική ήταν ο φυσικός του χώρος. Αρχικά επισκέφθηκε τα «Πυροσβεστεία», για να εντοπίσει πού υπήρχαν αδυναμίες και για να καταγράψει τον πυροσβεστικό εξοπλισμό ο οποίος ήταν απαρχαιωμένος. Πολύ νωρίς έκανε σαφές ότι οι νέοι Πυροσβέστες έπρεπε να έχουν συγκεκριμένα προσόντα και πρότεινε τη μετάταξη των αξιωματικών του Λόχου Πυροσβεστών στο υπό σύσταση Σώμα.
Τον Απρίλιο του 1930 ψηφίστηκε ο νόμος 4661 «περί διοργανώσεως πυροσβεστικής υπηρεσίας εν τω κράτει», ο ιδρυτικός νόμος του σημερινού Πυροσβεστικού Σώματος. Ο Νόμος 4661/1930 δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 153 τ.Α΄ (12 Μαΐου 1930) επιτρεπόντας την ίδρυση ανεξάρτητου Πυροσβεστικού Σώματος ως ΝΠΔΔ που υπαγόταν στο υπουργείο Εσωτερικών, με δικούς του νόμους και αυτοδιοίκηση.
Ο Αλκιβιάδης Κοκκινάκης ανέλαβε καθήκοντα γενικού επιθεωρητή και με τη βοήθεια του τελευταίου διοικητή του Λόχου Πυροσβεστών λοχαγού Γεωργίου Γρυπαίου και των υπαλλήλων της διεύθυνσης, φρόντισε για την πρόσληψη νέων Πυροσβεστών, τη μετάταξη των ικανότερων στελεχών του Λόχου Πυροσβεστών και τη δημιουργία σχολής, για την άρτια εκπαίδευση και επιμόρφωσή τους. Σ’ αυτή δίδαξε και ο ίδιος όντα μάλιστα ο πρώτος καθηγητής της.
Θεωρούσε πρότυπη Πυροσβεστική Υπηρεσία εκείνη της Βιέννης και για αυτό ταξίδεψε εκεί για να επιμορφωθεί και να εφαρμόσει όσα μάθει στο Ελληνικό Πυροσβεστικό Σώμα. Πράγματι με την επιστροφή του κατάρτισε τον πρώτο Κανονισμό Εσωτερικής Υπηρεσίας που αποτελεί τον κορμό των νεότερων Κανονισμών, ακόμα και του σημερινού.
Το 1931, για τις ανάγκες της θεωρητικής κατάρτισης των Πυροσβεστικών Υπαλλήλων, εκπόνησε ένα σπουδαίο εγχειρίδιο, με τίτλο Θεωρία Πυροσβεστικής Τέχνης, το οποίο αποτελεί τη βάση στήριξης όλων των μετέπειτα πυροσβεστικών συγγραμμάτων. Προχώρησε στην ανανέωση του μηχανολογικού εξοπλισμού του Σώματος, με την προμήθεια δεκάδων πυροσβεστικών οχημάτων, εισήγαγε ως κατασβεστικό μέσο τον αφρό και αντικατέστησε τους δερμάτινους πυροσβεστικούς σωλήνες με λινοκανάβινους.
Απαίτησε την πύκνωση των υδροστομίων της Αθήνας και ίδρυσε πολλές πυροσβεστικές υπηρεσίες σε μεγάλες επαρχιακές πόλεις.
Μερίμνησε για την επισκευή των ερειπωμένων Οθωνικών κτηρίων της οδού Μουρούζη και τη μετατροπή τους σε αμαξοστάσια. Εισηγήθηκε την κατασκευή πενταόροφου Πύργου Ασκήσεων, του πρώτου στην Ελλάδα, καθώς και μιας υπόγειας σήραγγας, για την εκπαίδευση των πυροσβεστών, σε συνθήκες αποπνικτικών καπνών και απόλυτου σκότους. Στον ίδιο χώρο δημιούργησε ειδικό πυροσβεστικό γυμναστήριο, εξοπλίζοντάς το κατάλληλα, με σκοπό τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης των Πυροσβεστών. Με δική του απαίτηση, άρχισε να κατασκευάζεται, στις αρχές του 1932, το κτήριο του σημερινού Αρχηγείου, το οποίο ολοκληρώθηκε στα τέλη του 1933.
Το 1935 απομακρύνεται από την ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος, για πολιτικούς λόγους. Επιστρέφει ως αρχηγός μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για να ανανεώσει εκ νέου την υπηρεσία ωστόσο το 1946 αντικαθίσταται και υποβιβάζεται στη θέση του ειδικού τεχνικού συμβούλου.
Ο Αλκιβιάδης Κοκκινάκης άφησε την τελευταία του πνοή στις 18 Νοεμβρίου 1949, σε ηλικία 71 ετών. Η κηδεία του έγινε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Ποιος ήταν
Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από τη Χίο, ωστόσο ο ίδιος γεννήθηκε το 1878, στην Οδησσό της Ρωσίας. Οι γονείς του έφυγαν από το νησί για να γλιτώσουν από τους Τούρκους. Λόγω της κοινωνικής και οικονομικής επιφάνειας τους ο Αλκιβιάδης έλαβε ανώτερη μόρφωση και έμαθε άπταιστα ελληνικά, ρωσικά, αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Το έμφυτο ταλέντο του στις φυσικές επιστήμες τον οδήγησε στο Τμήμα Χημικών του φημισμένο Πανεπιστημίου της Οδησσού.
Ως πρωτοετής φοιτητής κατατάχθηκε εθελοντής στην Πυροσβεστική Υπηρεσία όπου υπηρέτησε πέντε χρόνια.
Όταν προκηρύχθηκαν εξετάσεις για την εισαγωγή Δοκίμων Αξιωματικών στην Ακαδημία της επαγγελματικής Τσαρικής Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, πέρασε πρώτος μεταξύ εκατοντάδων συνυποψηφίων του, απ’ όλη τη Ρωσία.
Στην Πυροσβεστική Ακαδημία, διακρίθηκε ως σπουδαστής και μετά τη αποφοίτησή του τοποθετήθηκε στην Πυροσβεστική Υπηρεσία της Αγίας Πετρούπολης, ενώ 10 χρόνια αργότερα, σε ηλικία μόλις 36 ετών, του ανατέθηκε η Διοίκηση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας της τότε ρωσικής πρωτεύουσας.
Στο διάστημα που υπηρέτησε σε αυτή τη θέση, ξεδίπλωσε τις διοικητικές και οργανωτικές του ικανότητες και με τις πρωτοβουλίες και ενέργειές του, κατέστησε την Πυροσβεστική Υπηρεσία της Πετρούπολης, πρότυπο στη Ρωσία και μία από τις πιο άρτια οργανωμένες και αποτελεσματικές της Ευρώπης, παρά τις δύσκολες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε.
