Τα δέντρα εκουρούμπωσαν, εφάνθαν τα σ̆αρσ̆άνας,
ο τόπον επρασίνεσεν, παρλάεψαν τ’ ορμάνα̤,
τα χ̆ό̤να̤ ελύαν ’ς σα ψηλά, ένταν πεγαδομάτα̤.
Τα κοτσ̆ορύμα̤ ερχίνεσαν νερόπον να γομούνταν,
ένταν ρυμόπα έμορφα, ένταν τρανά ποτάμα̤
σ̆ορσ̆οταρίζ’νε και βοούν όθεν θα ανταμούνταν.
Ο ήλον ας σον ουρανόν χουλέν’ όλεν τον κόσμον,
ο τόπον εσ̆ολίκεψεν, εφώταξαν τα ράχ̆α̤,
εξέβαν έξ’ και οι τσ̆οπάν’ επέραν τα κοπάδα̤
και ’ς σα παρχάρα̤ ερχίνεσαν να παίρν’νε τ’ ανεφόρα̤.
Παρχαρομάνες με μωρά, εντάμαν με τα χτήνα̤
και η κερβάνα εμπροστά κρούει το κωδών’ και πάει.
Ούλ’ ’ς σην σειράν αγόγγυχτα σύρνε τ’ ανεφορίας,
να πάνε ’ς σα καλύβα̤ ’τουν το έχ’νε ’ς σα παρχάρα̤.
Τα δέντρα εκουρούμπωσαν, ανοίουνταν τ’ ομμάτα̤,
’ίνταν τσ̆ιτσ̆άκα̤ έμορφα και σκουντουλίζ’ ο τόπον
και τα πουλόπα ελέπ’ν ατα κι αρχίζ’νε τραγωδίας
και τραγωδούν την Άνοιξην, τη κόσμονος το θάμαν.
Τα μελεσσίδα̤ εζάντυναν, ερρούξαν‘ς σα τσ̆ιτσ̆άκα̤,
βοούν και τσουρουφίζ’ν ατα, παίρν’νε τα μυρωδίας,
να ευτάνε το ζαντόμελον π’ έρται ζαντύν’ τον κόσμον.
Αΐκ’σσα έν’ η Άνοιξη, ανοίει όλεν τον κόσμον,
ανοίουνταν τα κάρδιας κ’ εμπαίν’ απέσ’ η αγάπη
και γαληνεύ’νε οι ανθρώπ’, πονούνε τ’ έναν τ’ άλλο.
Θεέ μ’, το λάθος το τρανόν, ’ς σην πλάσην το εποίκες,
έτον που ξάι ’κ’ ενούνιξες και ας σο νους ’κ’ εδέβεν,
να ευτάς να έν’ η Άνοιξη, παντού σ’ όλεν τον κόσμον.
Θεέ μ’, να εποίνες Άνοιξην, παντού σ’ όλεν τον κόσμον,
να εβγαίν’ ο ήλον και φωτάζ’, χουλέν’ όλεν την πλάσην
η εγάπ’ να έρται και γομών’ τα μαύρα τα καρδίας.
Ας όλα̤ τα δουλείας ισ’ π’ εποίκες ως ατώρα,
Θεέ μ’, ατό θα έτονε ας όλα̤ το καλλίον,
το θάμαν το καλύτερον ’ς σα θάματα ντο εποίκες.
Γεώργιος Μ. Κωνσταντινίδης
