Ενώ το Ισραήλ ισοπεδώνει τη Γάζα, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί αδιάφορη ένα έγκλημα το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε έναν εκτεταμένο πόλεμο με ανεξέλεγκτες συνέπειες.
Το Ισραήλ, λόγω του παρελθόντος του, αντιμετωπίζεται από τη διεθνή κοινότητα ως το χαϊδεμένο της παιδί, γεγονός που εκμεταλλεύεται απροκάλυπτα και καταχρηστικά. Ακόμη, όμως, και Ισραηλίτες –ο Ισραηλίτης είναι ο όπου γης Εβραίος που δεν είναι πολίτης του Ισραήλ– βλέπουν με επιφύλαξη την πολιτική του που οδηγεί σε αδιέξοδο και αναπαράγει έναν φαύλο κύκλο ατελείωτης βίας.
Στην έναρξη της τελευταίας κρίσης είχε δίκαιο παρά το γεγονός ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ δήλωσε πως η ενέργεια της Χαμάς δεν έγινε εν καινώ.
Όποιες δικαιολογίες και να υπήρχαν η δολοφονία αθώων ανθρώπων από τη Χαμάς και η κράτηση ομήρων είναι μια απεχθής, βάρβαρη πράξη που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Από εκεί και πέρα, όμως, το Ισραήλ αντί να αντιδράσει αναλογικά και με μια λογική που θα έκανε τη διεθνή κοινή γνώμη να σταθεί δίπλα του, αντέδρασε ανακλαστικά με την αλαζονεία που το χαρακτηρίζει. Έχει σκοτώσει χιλιάδες Παλαιστίνιους, έχει ισοπεδώσει τη Γάζα και απειλεί να συνεχίσει μέχρι την τελική λύση. Η τελική λύση θα είναι, κατά το Ισραήλ, η εξαφάνιση της Χαμάς κάτι αδύνατον να επιτευχθεί και στρατιωτικά και πολιτικά. Στρατιωτικά, διότι η Χαμάς αυτήν τη στιγμή είναι η μόνη οργάνωση που εκφράζει τους Παλαιστίνιους και ακόμη και αν εκλείψει η σημερινή ηγεσία της θα αναπληρωθεί από άλλην, πολιτικά δε, διότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο, πλην της διεφθαρμένης Παλαιστινιακής Αρχής, να την αντικαταστήσει.
Το Ισραήλ επιδιώκει να διώξει τους Παλαιστίνιους από τη Γάζα διότι δεν πιστεύει στη δημιουργία δύο κρατών, όπως διατυμπανίζουν οι υποστηρικτές του. Θέλει να ελέγξει το σύνολο της επικράτειας που κατέχει –μαζί με τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα– υποτάσσοντας όσους Παλαιστινίους μείνουν σε ένα ενιαίο κράτος.
Όσοι δεν μείνουν επιδιώκει να τους εγκαταστήσει στο Σινά, (σχετικές δηλώσεις έχουν γίνει) ή να τους εξαναγκάσει να μεταναστεύσουν σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπως αποδέχθηκε με αφέλεια ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Αυτή είναι η πολιτική του Ισραήλ διότι αν ήταν διαφορετική θα ακολουθούσε μια πιο ήπια τακτική για να μην αναπαράγει τον κύκλο της βίας. Σε μια τέτοια υπέρβαση προβαίνει, πάντα, ο ισχυρός, όχι ο αδύναμος.
Μια εμβληματική μορφή της αμερικανικής δημοσιογραφίας, ο Αμερικανοεβραίος Τόμας Φρίντμαν, έγραψε στους New York Times το τι θα μπορούσε να κάνει το Ισραήλ και να απέβαινε προς όφελός του.
Επικαλέστηκε τον Ινδό πρωθυπουργό Manmohan Singh, ο οποίος, όταν η χώρα του δέχθηκε τρομοκρατική επίθεση από την τζιχαντιστική οργάνωση Lashkar-e-Taiba του Πακιστάν, δεν αντεκδικήθηκε. Εκμεταλλεύτηκε το γεγονός για να συσπειρώσει τη διεθνή κοινότητα υπέρ της χώρας του, άφησε εκτεθειμένο τον πακιστανικό στρατό οι μυστικές υπηρεσίες του οποίου υποστήριζαν την οργάνωση και στήριξε την πακιστανική κυβέρνηση (απέναντι στον πακιστανικό στρατό) η οποία ήθελε να βελτιώσει τις σχέσεις της με την Ινδία. Αλλά η σπουδαιότερη επισήμανση του δημοσιογράφου, ο οποίος έχει ενημέρωση από το βαθύ αμερικανικό κράτος, ήταν πως ακόμη και οι ΗΠΑ έχουν φθάσει στα όριά τους με την πολιτική που εφαρμόζει το Ισραήλ.
Οι ΗΠΑ για άλλη μια φορά φαίνονται αδύναμες να ελέγξουν τις εξελίξεις και θα είναι η κύριες χαμένες από όποια εξέλιξη και αν έχει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή.
Ακόμη και τα συντηρητικά αραβικά κράτη που είναι επιφυλακτικά απέναντι στους Παλαιστίνιους βλέπουν με πολλές επιφυλάξεις την αμερικανική πολιτική στην περιοχή, μια πολιτική που πήρε χρόνια για να οικοδομηθεί, ενώ εκτίθενται διεθνώς για τη χρησιμοποίηση διαφορετικών μέτρων σε πολιτικά ζητήματα της διεθνούς κοινότητας. Όσο και αν η πολιτική ηθική είναι κάτι που προκαλεί θυμηδία στους διαχειριστές των πολιτικών υποθέσεων, η διαχείριση της διεθνούς κοινής γνώμης από την οποία εξαρτώνται και οι αποφάσεις των κυβερνήσεων απαιτεί απαντήσεις στο ερώτημα γιατί είναι καταδικαστέοι οι βομβαρδισμοί της Ουκρανίας από τη Ρωσία και όχι των Παλαιστινίων στη Γάζα από το Ισραήλ.
Οι ΗΠΑ είναι ακόμη εκτεθειμένες στους συμμάχους τους διότι άρχισε η διαδικασία συνειδητοποίησης ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει τελειώσει υπέρ της Ρωσίας με την Ουάσιγκτον να έχει ενθαρρύνει το Κίεβο να κλιμακώσει την αντιπαράθεση και, τώρα, να το εγκαταλείπει.
Η στάση τους, προκαλεί, επίσης, ερωτηματικά, στους Κούρδους συμμάχους τους στη Μέση Ανατολή οι οποίοι σήκωσαν το βάρος του πολέμου κατά του ISIS και τώρα εγκαταλείπονται στην τουρκική βουλιμία.
Στο εσωτερικό τους, δε, εμφανίζουν έντονα σημεία παρακμής που έχουν επιπτώσεις και στην εξωτερική πολιτική και παρουσία τους. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή δεν ευνοούν τις ΗΠΑ. Θα είναι οι πρώτες χαμένες. Ακόμη, η Μέση Ανατολή αποτελεί ένα πεδίο ανταγωνισμού των ΗΠΑ με το δίπολο Ρωσίας-Κίνας. Κρίνονται πολλά.
Το Ισραήλ με την συμπεριφορά του φαίνεται να διακινδυνεύει τις συμφωνίες με τις αραβικές χώρες που επεδίωξε να συνάψει ενώ σταθεροί του σύμμαχοι αποδεικνύονται η Ελλάδα και η Κύπρος. Για την Ελλάδα αυτό περικλείει έναν κίνδυνο αν δεν κρατηθούν οι δέουσες ισορροπίες. Να υπονομευθεί μια σχέση του ελληνισμού με τους λαούς της περιοχής που χρονολογείται από την Μινωϊκή Εποχή. Ήδη κάποια δείγματα τέτοιας αμφισβήτησης άρχισαν να εκδηλώνονται στις αραβικές χώρες, οι κοινωνίες των οποίων είναι περισσότερο ριζοσπαστικοποιημένες από τις κυβερνήσεις τους σε ό,τι αφορά το Παλαιστινιακό.
Αν οι εξελίξεις με την επιμονή του Ισραήλ ξεφύγουν από το όριο ανοχής των κοινωνιών αυτών μπορεί να δούμε φαινόμενα μιας νέας Αραβικής Άνοιξης ή της επέκτασης του πολέμου εκτός ορίων Ισραήλ. Η συγκέντρωση πολλών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή με τις ΗΠΑ να έχουν στείλει και δεύτερο αεροπλανοφόρο ενώ δρουν με μονάδες τους στο ίδιο το Ισραήλ, υπογραμμίζουν αυτήν την ανησυχία.
Έχει το Ισραήλ το δικαίωμα με την αλαζονική του πολιτική να σύρει την ανθρωπότητα σε έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο;
