Ήταν στις αρχές της οικονομικής κρίσης, που κάποιοι, έξυπνα ομολογουμένως, ανέσυραν μια σχετικά ξεχασμένη ελληνική ταινία του 1971, την Χαραυγή της νίκης. Εκεί υπήρχε μια σκηνή που οι Γερμανοί ήταν στο χωριό όπου διαδραματιζόταν η ταινία και ο Δήμος Σταρένιος, ως διερμηνέας-δοσίλογος του χωριού έλεγε στους κατοίκους «Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι ήρθανε». Αυτή η ατάκα μπορεί να απλοποιήθηκε και να κυκλοφόρησε ως «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», αλλά έστω και χιουμοριστικά και αποσπασματικά, γνώρισε στη νέα γενιά έναν ηθοποιό που έγραψε χρυσές σελίδες στο ελληνικό θέατρο, κυρίως σαν δευτεραγωνιστής. Και που η ιστορία της ζωής του και συναρπαστική ήταν και καμία σχέση δεν είχε με τους ρόλους που τον καθιέρωσαν.
Με δύναμη από την Αίγυπτο
Ο Δήμος –εκ του Δημήτρης– Σταρένιος, γόνος σχετικά εύπορης αιγυπτιώτικης οικογένειας, γεννήθηκε στο Κάιρο το 1909 και φοίτησε στην Αμπέτειο Σχολή. Να θυμίσουμε ότι οι Αιγυπτιώτες –οι Έλληνες της Αιγύπτου δηλαδή– ήταν μια μεγαλοπρεπή και οικονομικά εύρωστη κάστα ανθρώπων που έγραψαν τη δική τους σελίδα, μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα. Και λόγω της οικονομικής επιφάνειας, πολλοί ελληνικοί θίασοι έπαιζαν εκεί. Το 1929 είχε πάει στην Αίγυπτο ο Αιμίλιος Βεάκης για περιοδεία. Στο Κάιρο όμως, θέλοντας ν΄ ανεβάσει το έργο Η Άγνωστος αντιμετώπισε πρόβλημα ηθοποιών, γι΄ αυτό και ζήτησε δύο ερασιτέχνες. Τότε προσφέρθηκε ο 20χρονος τότε Δήμος μαζί με έναν φίλο του, να συνδράμουν. Και κάπως έτσι μπήκε μέσα του, το μικρόβιο της υποκριτικής που τον έφερε στην Αθήνα το 1932 και ως εξαιρετικό ταλέντο σπουδάζει στη Δραματική σχολή του Εθνικού Θέατρου για μόνο ένα χρόνο.
Αμέσως μετά, προσλαμβάνεται στο θίασο Μουσούρη-Θεοδωρίδου και το 1933 κάνει την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στην Ευτυχία του Μπερστάιν. Η συνεργασία τους, θα διακοπεί όταν ο Σταρένιος θα συμμετάσχει κάποια στιγμή σε μια απεργία των ηθοποιών.
Η Αριστερά, η πείνα και οι διεθνείς ρόλοι
Το 1936 προσλαμβάνεται από το θίασο της κυρίας Κατερίνας μένοντας σ΄ αυτόν για αρκετά χρόνια και εκεί είναι που γνώρισε και τη μετέπειτα σύζυγο του Νίνα Βαρβέρη. Το Φεβρουάριο του 1936 συμμετέχει σε μουσικοκαλλιτεχνικό πρόγραμμα της Επιτροπής Προστασίας Πολιτικών Εξορίστων και Φυλακισμένων.
Ο Δήμος Σταρένιος δεν έκρυψε ποτέ τα πολιτικά του φρονήματα και όπου μπορούσε έδειχνε εμπράκτως την αριστερή του ιδεολογία, στην πράξη. Στην Κατοχή δραστηριοποιήθηκε στις γραμμές του ΕΑΜ, ενώ το διάστημα 1945-46 συμμετείχε στην ίδρυση του θιάσου «Ενωμένοι Καλλιτέχνες». Αριστερών πεποιθήσεων, «ρομαντικός κουμουνιστής», όπως τον χαρακτήριζε ο ανιψιός του ποιητής Γιάννης Βαρβέρης, δεν αποδέχτηκε ποτέ τη διάσπαση του 1968.
Στην Κατοχή όπως οι περισσότεροι Έλληνες βίωσε την πείνα στο πετσί του. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της παράστασης Απόψε θα γελάσουμε, λιποθύμησε επί σκηνής από την πείνα. Βέβαια οι θεατές πίστευαν ότι ήταν μέρος του ρόλου και χειροκρότησαν. Ο ηθοποιός μεταφέρθηκε στο Πρώτο Βοηθειών όπου τον συνέφεραν και την επόμενη μέρα ήταν πάλι πάνω στη σκηνή.
Στην πορεία εκτός από το θέατρο, προστέθηκε και ο κινηματογράφος. Μάλιστα είχε παίξει και σε αρκετές διεθνείς παραγωγές, αφού ήταν πολύγλωσσος και δεν χρειαζόταν ντουμπλάρισμα.
Φυσικά έγραψε ιστορία σαν δοσίλογος, άνθρωπος του υποκόσμου, μαυραγορίτης και άλλα τέτοια υγιή. Και ήταν τόσο καλός σε αυτούς τους ρόλους, που αρκετοί συνάδελφοί του τού είχαν βγάλει το προσωνύμιο «Ο άγιος του ελληνικού θεάτρου», γιατί σε αντίθεση με τους ρόλους που τον καθιέρωσαν ήταν ένας γλυκύτατος και πολύ καλός άνθρωπος.
Η τεράστια και διαχρονική επιτυχία
Το δεύτερο «διωγμό» λόγω φρονημάτων τον βίωσε επί χούντας. Ήταν από τους ηθοποιούς που ήταν κομμένος από οτιδήποτε εμπεριείχε κρατικό χρήμα. Δηλαδή από επιχορηγούμενες παραστάσεις, παραγωγές του Κέντρου Κινηματογράφου και φυσικά την τηλεόραση. Μάλιστα για την τελευταία υπάρχει και ένα περιστατικό.
Κάποια στιγμή επί χούντας πάντα, ακούστηκε το όνομα του σε μια εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού, η λογοκρισία έκοψε τη φωνή του. Συγκεκριμένα ενώ φαίνεται ο δημοσιογράφος να λέει το όνομα του Σταρένιου, δεν ακούγεται ο ήχος.
Παρόλα αυτά έγραψε ιστορία και στην τηλεόραση. Υπήρξε ο «γερό λαδάς», ο σπαγκοραμμένος, ενίοτε και λίγο τοκογλύφος στον κατά Βασίλη Γεωργιάδη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται. Σπουδαία σειρά, αλλά και σπουδαία ερμηνεία από τον Σταρένιο, που μάλιστα κατάφερε και πέρασε στην καθημερινότητα το «γερό λαδάς» σαν συνώνυμο του μίζερου και σπαγκοραμμένου ανθρώπου.
Δυστυχώς δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει περισσότερο την τεράστια τηλεοπτική του επιτυχία, αφού την επόμενη χρονιά, το 1977, αποσύρθηκε για λόγους υγείας. Έζησε περίπου μια 6ετία ακόμα, με μοναχικούς περιπάτους αλλά και με μια πικρία για κάποιους συνάδελφους και συναγωνιστές που τον ξέχασαν. Και έφυγε σαν σήμερα, πριν από 40 χρόνια, στα 74 του. Ευτυχώς όχι ξεχασμένος.
Σπύρος Δευτεραίος
