Να ‘χεις διαβάσει ποιος ήταν και τι έκανε ο Άγιος Κωνσταντίνος –ο παναξίως επονομαζόμενος Μέγας– κι ανήμερα της γιορτής του να πας να ψηφίσεις στις εθνικές εκλογές κάποιον απ’ αυτούς. Εννοώ τους «εκλαμπρότατους και μεγαλόγνωσους πολιτικούς της Ελλάδος» που λέει κι ο Μακρυγιάννης. Το οξύμωρο της σύμπτωσης μου φέρνει τέτοιον ίλιγγο π’ ανακατεύομαι. Τόσα σας έχω γράψει γι’ αυτό τα προηγούμενα χρόνια· τι άλλο να πω; Όποιος θέλει να βρει τα παλαιότερα άρθρα μου και να τα διαβάσει, εύκολα τα βρίσκει.
Νομίζω ότι συνεχίζουν να ισχύουν όσα έγραψα. Επιβεβαιωμένα από τα γεγονότα, παραμένουν –δραματικά τώρα πια– επίκαιρα.
Αν τα προηγούμενα χρόνια είχε ένα νόημα να κάνει κανείς διαπιστώσεις, τώρα πια δεν έχει. Όλοι καταλαβαίνουμε. Δεν είναι ζήτημα αντίληψης πλέον, αλλά υπέρβασης, θάρρους, φιλότιμου, ανιδιοτέλειας και –επιτέλους– λίγης υψηλοφροσύνης. Κυρίως, όμως, είναι ζήτημα αντίστασης στην προπαγάνδα που είναι συστηματική, μελετημένη κι επιτήδεια. Χρειάζεται ανοσία απέναντι στις μεθοδεύσεις. Πρέπει να τελειώνουμε με το υφιστάμενο πολιτικό κατεστημένο· είναι θέμα αξιοπρέπειας κι επιβίωσης.
Όσοι δεν συνερίζονται την άποψή μου, ας είναι καλά. Οι άλλοι, όμως, πρέπει να σκεφτούμε καλά πάνω σε μερικά λεπτά ζητήματα.
Συμμετοχή η αποχή;
Καταλαβαίνω τα επιχειρήματα όσων προτείνουν την αποχή ως ένδειξη διαμαρτυρίας ή ως στρατηγική. Αλλά σκέφτομαι ότι έτσι το μήνυμα –ημών των αντιφρονούντων– δεν θα είναι καθαρό. Σε τι ποσοστό ν’ αποδοθεί η αποχή σ’ αυτούς που την επιλέγουν συνειδητά ως αντίδραση στο πολιτικό σύστημα και σε τι σ’ όσους απλώς δεν νοιάζονται προτιμώντας τους καφέδες και τις εκδρομές τη μέρα των εκλογών;
Τώρα που η εύλογη δυσαρέσκεια του κόσμου είναι μεγάλη, το μήνυμα πρέπει να είναι καθαρό, χωρίς αμφισημίες και σκιές.
Προσέρχομαι, λοιπόν, στη συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση και ψηφίζω κάτι που είναι –ή έστω ερμηνεύεται ως– έξω από κι απέναντι στο σύστημα. Έτσι, δίνω το πρώτο μήνυμα και περιμένω, για να δω με καθαρή ματιά τον αντίκτυπό του έως τις επόμενες εκλογές που απ’ ότι φαίνεται δεν θ’ αργήσουν.
Χαμένες ψήφοι
Τι νόημα έχει να ψηφίσω ένα «μικρό», εξωκοινοβουλευτικό κόμμα; Μήπως θα κυβερνήσει; Μήπως θα έρθει στην εξουσία; Όσοι σκέφτονται έτσι νομίζω ότι δεν έχουν αντιληφθεί καλά τη σοβαρότητα της κατάστασής μας.
Το πολιτικό σύστημα νιώθει πανίσχυρο. Φαίνεται από την αλαζονεία και την ξεδιαντροπιά με την οποία πλέον ποδοπατάει τα πάντα. Άμεση πολιτική λύση δεν υπάρχει.
Η είσοδος ενός ή περισσότερων νέων, «μικρών» κομμάτων στο κοινοβούλιο δεν θα είναι αυτόματη λύση. Ενδέχεται, όμως, να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις γι’ αυτήν. Δεν θα γκρεμίσει τα τείχη της φυλακής μας, αλλά θα τα κλονίσει κι ίσως δημιουργήσει ένα πρώτο ρήγμα σ’ αυτά.
Αν θες και πρέπει να φτάσεις κάπου η σκέψη ότι ο δρόμος είναι μακρύς δεν αποτελεί ποτέ δικαιολογία για να μην κάνεις το πρώτο βήμα.
Ψήφος Μακρυγιανναίικη
Στην αρθρογραφία μου υπήρξα σαφής και διαχρονικά συνεπής. Δεν μίλησα για «χριστιανικά» κόμματα, αλλά για την ανάγκη να υπάρξουν κάποια που καταστατικά και κυρίαρχα θα εμφορούνται από τις ευγενικές αρχές του ελληνικού κι ορθόδοξου ήθους. Η διαφορά είναι λεπτή, αλλά κρίσιμη.
Επίσης, διαφώνησα με τη λογική της πρόκρισης υποψηφίων που ασπάζονται αυτές τις αρχές ανεξαρτήτως κόμματος. Είναι παράλογο να επιλέγεις κάποιον με βάση κάποιες αξίες, ενώ ξέρεις ότι το κόμμα του τις εχθρεύεται. Ο αρχηγός του κόμματος υπερισχύει, ένεκα της κομματικής (φεουδαρχικής) πειθαρχίας (υποταγής). Άρα, ξεγελάστηκες. Η ψήφος σου υφαρπάχθηκε.
Για τις προηγούμενες εκλογές, πριν από σχεδόν ακριβώς τέσσερα χρόνια σε άρθρο μου με τίτλο «Λίγοι καταλαβαίνουν», έγραφα: «Όσοι επιθυμούν τη διατήρηση της γνήσιας ορθόδοξης και ελληνικής εθνικής μας ταυτότητας, της παιδείας και του πολιτισμού μας θα πρέπει να καταγράψουν τις δυνάμεις τους εκλογικά με καθαρότητα και σαφήνεια για να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα»¹.
Το ζητούμενο αυτό επανέρχεται επιτακτικότερο κάθε τετραετία. Αλλά η άμμος στην κλεψύδρα τελειώνει κι ο Θεός ας βάλει το χέρι Του.
«Των πρακτόρων η σχολή είναι χρήσιμη πολύ»
Έχω την αίσθηση ότι οι μεθοδεύσεις που έχουν δρομολογηθεί, για την υφαρπαγή και την ακύρωση της «Μακρυγιανναίικης» ψήφου στην πράξη είναι πολλές και διαφορετικές. Δεν θα εκπλαγώ εάν το σύστημα του κομματικού φεουδαλισμού χρησιμοποιεί «μικρά» κόμματα και σχηματισμούς ως εργαλεία ειδικών επιχειρήσεων (projects) με διαφορετικές στοχεύσεις και σκοπούς. Σε άλλες περιπτώσεις τα πράγματα είναι σχεδόν ξεκάθαρα, σε άλλες όχι και τόσο. Πολλοί θα ξεγελαστούν και δυστυχώς θα υπάρξουν και πάλι απογοητεύσεις.
Ωστόσο, λίγα μπορεί να κάνει κανείς για να προλάβει μια τέτοιου είδους πολιτική εξαπάτηση, εκτός κι αν είναι προφήτης και καρδιογνώστης. Όταν, όμως, ένα «μικρό» κόμμα στρέφεται με μένος εναντίον άλλων «μικρών» κομμάτων, κάτι –οπωσδήποτε– δεν μου πάει καλά… Είθε το πολιτικό αισθητήριό μας να λειτουργήσει σωστά.
Να εύχομαι και να προσεύχομαι μόνο μπορώ, να το σκεφτούμε, να το βασανίσουμε και να ψηφίσουμε αντισυστημικά χωρίς να παρασυρθούμε από την καταιγίδα της προπαγάνδας.
Η πολιτική είναι δρόμος προσφοράς και τρόπος έμπρακτης αγάπης προς τον πλησίον σε μεγάλη κλίμακα, όχι εξουσία. Αξίζουμε ως πολίτες σεβασμό; Είμαστε υποκείμενα; Δειλοί, άβουλοι, υποταγμένοι; Απαντήσεις σύντομα στην κάλπη!
