Στα 35 του χρόνια ο Αυστριακός καγκελάριος Σεμπάστιαν Κουρτς βιώνει για δεύτερη φορά στη ζωή του μία πολιτική πτώση: Μετά το απότομο τέλος της πρώτης του θητείας από πρόταση δυσπιστίας στη Βουλή τον Μάιο του 2019, ένα νέο σκάνδαλο διαφθοράς τον ώθησε χθες στην παραίτηση.
Γρήγορη ανέλιξη, πραγματισμός και σάλος. Αυτές οι τρεις λέξεις συνοψίζουν την καριέρα του ανθρώπου που παρουσιαζόταν έως χθες ως το «παιδί-θαύμα» (Wunderkind) της αυστριακής πολιτικής.
Γεννημένος το 1986 από πατέρα μηχανικό και μητέρα εκπαιδευτικό, ήταν ένας άνθρωπος… βιαστικός: Στα 24 του, πριν ακόμη ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Νομική, διορίστηκε στο πόστο του υφυπουργού Κοινωνικής Ενσωμάτωσης, στα 27 του έγινε υπουργός Εξωτερικών και στα 31 του ο νεαρότερος ηγέτης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με πρόσωπο εφήβου και πάντα μετρημένος, έδειξε τα δόντια του στις τάξεις του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος (OVP), πυλώνα της αυστριακής πολιτικής από το τέλος του πολέμου. Πρώην επικεφαλής της οργάνωσης νεολαίας του κόμματος, κατάφερε να κερδίσει την κούρσα για την αρχηγία του OVP το 2017.
Από τη συμμαχία με την άκρα δεξιά στους Πράσινους
Από νεαρή ηλικία ο Σεμπάστιαν Κουρτς είχε μια αίσθηση πραγματισμού. Αφού κέρδισε τις πρώτες του βουλευτικές εκλογές τον Οκτώβριο του 2017, στράφηκε στο ακροδεξιό κόμμα FPÖ για να σχηματίσει μια κυβερνητική πλειοψηφία.
Σε μια Αυστρία ευημερούσα, αλλά σε εσωτερική αναταραχή από τις μεταναστευτικές ροές, ο νεαρός ηγέτης πρότεινε το κλείσιμο των συνόρων και την αυστηροποίηση των συνθηκών παροχής ασύλου.
Στην πρώτη του θητεία υπήρξε ομοβροντία μέτρων και νόμων κατά της μετανάστευσης. Οι τεταμένες σχέσεις του με τα μέσα ενημέρωσης έβγαλαν μια διχαστική εικόνα, που τον έφερε κοντά στο προφίλ του Ούγγρου ομολόγου του Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος είδε στον καγκελάριο έναν αρχιτέκτονα μιας «γέφυρας» μεταξύ της δεξιάς και της άκρας δεξιάς.
Ο Σεμπάστιαν Κουρτς βεβαίως υποστήριζε πάντα τις φιλοευρωπαϊκές του πεποιθήσεις. Ωστόσο σπάνια αποστασιοποίηθηκε από το FPÖ, ενώ ξενοφοβικές προκλήσεις από την άκρα δεξιά αμαύρωσαν την εικόνα της Αυστρίας στους ευρωπαίους της εταίρους. Η παθητικότητα του του προσέδωσαν το προσωνύμιο «σιωπηλός καγκελάριος».
Αυτή η σκληρή αντιμεταναστευτική γραμμή επιβεβαιώθηκε πρόσφατα στην κρίση στο Αφγανιστάν, με τον καγκελάριο να αρνείται να υποδεχτεί πρόσφυγες, απόφαση που εξόργισε τους Πράσινους εταίρους του στην κυβέρνηση.
Από τον Ιανουάριο του 2020, ο Σεμπάστιαν Κουρτς –με αναγνωρισμένο πολιτικό ένστικτο και ταλέντο στη ρητορική–, συνεργάστηκε με τους Πράσινους, σε μια στροφή μετά τη συμμαχία του με την ακροδεξιά.
Σωρεία καχυποψιών
Η πρώτη θητεία του στην καγκελαρία τερματίστηκε απότομα μετά το σκάνδαλο Ibizagate. Το 2019 ο τότε ακροδεξιός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Χανς Κρίστιαν Στράχε, κατά τις διακοπές του στην Ίμπιζα βιντεοσκοπήθηκε να δηλώνει ότι δωροδοκήθηκε από έναν Ρώσο ολιγάρχη.
Το σκάνδαλο οδήγησε σε πτώση της συγκυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος με την ακροδεξιά, με την υπερψήφιση της πρότασης δυσπιστίας στο Κοινοβούλιο για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της Αυστρίας.
Εντούτοις, το σκάνδαλο δεν εμπόδισε τον Σεμπάστιαν Κουρτς να ενισχύσει τα ποσοστά του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2019 και να επιστρέψει στην εξουσία στις αρχές του 2020.
Αλλά ένα χρόνο αργότερα τον πρόλαβε η Δικαιοσύνη. Τον Μάιο η Εισαγγελία ανακοίνωσε την έναρξη έρευνας για ψευδορκία ενώπιον κοινοβουλευτικής επιτροπής.
Ο καγκελάριος απέρριψε τις όποιες υπόνοιες για παρατυπία και αρνήθηκε να παραιτηθεί, αλλά η αποκάλυψη αυτής της εβδομάδας για την εμπλοκή του σε υπόθεση διαφθοράς (θεωρείται ότι έδωσε κρατικό χρήμα σε εταιρείες δημοσκοπήσεων και για «φτιαχτά» δημοσιεύματα) σφράγισε την πτώση του.
- Αναδημοσίευση από το ΑΠΕ-ΜΠΕ / Γαλλικό Πρακτορείο / ΓΣ.
