Ας ξεκινήσουμε πρώτα από την Τουρκία.
Για να αντιληφθούμε τι έγινε στην Τουρκία με τις πυρκαγιές, θα πρέπει να κατανοήσουμε τη σχέση που έχει η τουρκική κοινωνία με το κράτος.
Για τους Τούρκους, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, το κράτος είναι το παν, αγιοποιημένο στη συνείδησή τους και αυτή η πίστη είναι στοιχείο του πατριωτισμού των Τούρκων πολιτών. Και όταν κλονίζεται η πίστη τους, είναι σαν να γκρεμίζεται το σύμπαν γύρω τους.
Άλλωστε, δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός που επικρατεί στην τουρκική κοινωνία για το κράτος τους: baba devlet, που σημαίνει «κράτος-πατέρας»!
Σε καμία από τις κρίσεις που κλήθηκε να διαχειριστεί η Τουρκία τις τελευταίες δεκαετίες, κρίσεις που σχετίζονταν κυρίως με τη διαχείριση του Κουρδικού, την οικονομία και τα ελληνοτουρκικά, δεν έχασαν οι Τούρκοι την πίστη και την εμπιστοσύνη τους στο τουρκικό κράτος.
Μπορεί να υπήρχαν προβλήματα στη διαχείρισή τους, μπορεί να έχασαν οι πολίτες την εμπιστοσύνη τους σε κυβερνήσεις και πρόσωπα, όμως δεν κλονίστηκε ποτέ η εμπιστοσύνη τους στο κράτος.
Στις πυρκαγιές που ξέσπασαν στην Τουρκία το τελευταίο διάστημα, η χαρακτηριστική αδυναμία της κυβέρνησης Ερντογάν αλλά και του κράτους να διαχειριστούν το θέμα έστω και με ελάχιστη αποτελεσματικότητα, οι εικόνες χιλιάδων πολιτών απελπισμένων να καταγγέλλουν την ανυπαρξία του κράτους, οι εικόνες χιλιάδων καμένων σπιτιών, η εικόνα ενός εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας να καίγεται, παρότι επί ημέρες υπήρχαν προειδοποιήσεις για τον κίνδυνο που υπήρχε να καεί, η εικόνα υπουργών να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, έγινε αυτό που δεν είχε γίνει εδώ και δεκαετίες κατά τη διαχείριση των άλλων κρίσεων.
Κλονίστηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό η εμπιστοσύνη των πολιτών στην κυβέρνηση και το κράτος.
Ο Ερντογάν, προ της κρίσης που ξέσπασε με τις πυρκαγιές, ήδη αντιμετώπιζε πρόβλημα επανεκλογής.
Από το συνασπισμό του ΑΚΡ με το ρατσιστικό εθνικιστικό ΜΗΡ και από τον ίδιον, λείπουν περίπου 5 εκατομμύρια ψήφοι για να πετύχει το 50+1% και να επανεκλεγεί στη θέση του προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας, οψέποτε γίνουν οι εκλογές.
Τώρα, με την κρίση των πυρκαγιών, θα γίνουν πιο πολλά τα εκατομμύρια των ψηφοφόρων που λείπουν για την επανεκλογή του.
Την Τετάρτη το βράδυ, ενώ οι φλόγες έζωναν το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Κεμέρκιοϊ, στην επαρχία Μυλλάσσων, στην ιστορική περιοχή της Καρίας, ο Ερντογάν βγήκε στην τηλεόραση και επί μια ώρα και πλέον, προσπαθούσε να αποκαταστήσει την δική του εικόνα αλλά και την εικόνα του τουρκικού κράτους.
Αφού δικαιολόγησε τον εαυτό του και το κράτος στο θέμα των πυρκαγιών, αφού έριξε ευθύνες για τις πυρκαγιές στους Κούρδους, παρουσίασε όλο το μεγαλεπήβολο εθνικό του σχέδιο, μίλησε για όλα τα θέματα, εσωτερικά και εξωτερικής πολιτικής, προσπαθώντας να δείξει στους πολίτες ότι είναι παρών.
Αναμφίβολα, οι πυρκαγιές της τελευταίας εβδομάδας θα παίξουν ρόλο στην πορεία που θα ακολουθήσουν οι πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία. Τα αδιέξοδα στο εσωτερικό, ίσως ωθήσουν σε πιο ριζοσπαστικές κινήσεις απ’ όσες έκανε μέχρι τώρα, σε θέματα που σχετίζονται με το νεοοθωμανικό «όραμα» του Ερντογάν, κάτι που αφορά την Κύπρο και την Ελλάδα.
Ας έχουμε το νου μας το επόμενο διάστημα, αλλά προς Θεού, μην αρχίσουμε πάλι τις θεωρίες περί «εξαγωγής της κρίσης».
Ό,τι κάνει ο Ερντογάν στο μέλλον, είναι ενταγμένο στον εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό της Τουρκίας και μπορεί να εξυπηρετεί ΚΑΙ εσωτερικές σκοπιμότητες, αλλά δεν γίνεται και δεν θα γίνει για εσωτερική κατανάλωση.
Ενώ ήταν σε εξέλιξη οι τεράστιας έκτασης πυρκαγιές στην Τουρκία, ξέσπασε πρώτα μια μεγάλη πυρκαγιά στη Ρόδο και μετά στη Βαρυμπόμπη. Μετά ακολούθησαν οι πυρκαγιές στη βόρεια Εύβοια, την Αρχαία Ολυμπία, τη Μεσσηνία, τη Μάνη και σε πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας.
Εμείς δεν θα μπούμε σε κυνήγι μαγισσών ούτε θα εκφράσουμε εικασίες για το ποιος έβαλε τις φωτιές και για το αν υπάρχει κάποιο σχέδιο κύκλων του εσωτερικού ή του εξωτερικού που θέλουν να το υλοποιήσουν με τις πυρκαγιές.
Ασχέτως των αιτιών που προκάλεσαν τις πυρκαγιές, ένα κράτος που λειτουργεί, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟ να έχει σχέδια για όλα τα ενδεχόμενα, ακόμα και για την περίπτωση εμπλοκής κάποιου ξένου ή ντόπιο παράγοντα μέσω δολιοφθοράς.
Ιδιαίτερα στην περίπτωση της πυρκαγιάς στη Βαρυμπόμπη, η οποία προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί (Παρασκευή μεσημέρι) βιβλικές καταστροφές, αποδείχτηκε η ανεπάρκεια του κράτους και της κυβέρνησης.
Δεν είναι ώρα για κριτική ούτε για απόδοση ευθυνών, αν και το απολύτως φυσιολογικό θα ήταν αμέσως μετά τη «μάχη» να έχουμε κάποιες παραιτήσεις, για να αποδείξουν οι πολιτικοί ότι δεν τους ενδιαφέρει μόνο η καρέκλα και η εξουσία και ότι έχουν έστω και λίγη τσίπα πάνω τους.
Πάντως, αυτά που παρατηρήσαμε για την Τουρκία, εμφανίζονται ως φαινόμενα και στην ελληνική κοινωνία, η οποία παρακολουθεί έκπληκτη ένα κράτος που το πληρώνουμε όλοι οι φορολογούμενοι ακριβά, να μην μπορεί να λειτουργήσει και να σταματήσει μια εθνική καταστροφή.
Δεν είναι λίγοι μάλιστα εκείνοι που αναρωτιούνται τι θα γίνει σε περίπτωση που η Ελλάδα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να εμπλακεί σε έναν πόλεμο. Θα λειτουργήσει το κράτος ή θα έχουμε τα ίδια που παρατηρούμε με τις πυρκαγιές;
Και για να μην θεωρηθούμε ότι ενσπείρουμε την ανησυχία στην κοινωνία, δεν εννοούμε τις ένοπλες δυνάμεις, που θα κάνουν το καθήκον τους και θα εκπληρώσουν στο ακέραιο την αποστολή τους, αλλά τις λοιπές υπηρεσίες και μηχανισμούς τους κράτους, γιατί τον πόλεμο δεν τον κάνει μόνος του ο στρατός.
Και καλό είναι τώρα, με ανοιχτές τις πληγές της ανικανότητας των κυβερνώντων και της αδυναμίας του κράτους, να μην επικαλούμαστε την κλιματική αλλαγή, γιατί αυτή δεν προέκυψε προχθές, υπήρχε και στις αρχές του έτους, όταν θα έπρεπε να έχει επικαιροποιηθεί το Εθνικό Σχέδιο Πυρόσβεσης, το οποίο θα έπρεπε να προβλέπει ασφυκτική επιτήρηση όλων των δασών, για αποτροπή εμπρησμών και έγκαιρη προειδοποίηση, που είναι προϋπόθεση για την ταχεία κατάσβεση των πυρκαγιών.
Οι Έλληνες πολίτες, όσο μπορούμε να εκτιμήσουμε από τις επαφές μας αλλά και από τις αντιδράσεις επωνύμων πολιτών και όχι κομματικών βλακών που βυσσοδομούν στο διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παρατηρούν έκπληκτοι την ανικανότητα του κράτους και της κυβέρνησης, ενώ δεν έχουν να πιαστούν από πουθενά, αφού όταν στρέψει κανείς το βλέμμα του στο σύνολο της αντιπολίτευσης, τον πιάνει απελπισία μεγαλύτερη από αυτήν που προέρχεται από τις πυρκαγιές που κατακαίνε τη χώρα.
Να κάνουμε μια πρόβλεψη. Η τραγωδία του 1974, που ηλιθίως εορτάζεται ως Γιορτή της Δημοκρατίας, σήμανε την απαρχή της λεγόμενης Μεταπολίτευσης.
Οι καταστροφικές πυρκαγιές του 2021, είναι πολύ πιθανόν να σημάνουν την αρχή ενός νέου κύκλου, από τον οποίον ευχόμαστε να λείπουν οι διεφθαρμένες οικογένειες και βαρόνοι της πολιτικής, που νέμονται την εξουσία κληρονομικώ δικαίω, οι αιώνιοι κομματάνθρωποι, που ενδιαφέρονται για τα δικά τους συμφέροντα και τα συμφέροντα του κόμματος και όχι για τα συμφέροντα της πατρίδας, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι επαίτες των ξένων πρεσβειών, οι γνωστοί ιδεοληπτικοί, που συνεχίζουν να κρατούν την Ελλάδα στον πολιτικό μεσαίωνα επιμένοντας σε νεκρές και μάλιστα αντεθνικές ιδεολογίες, οι εθνομηδενιστές, που σκότωσαν τον πατριωτισμό στην Ελλάδα, οι ασπόνδυλοι κλώνοι του Σημίτη, που αν και ευθύνονται για εθνικές ήττες και καταστροφές, επιμένουν να απομυζούν την Ελλάδα ως συνιδιοκτήτες της εξουσίας, οι, οι…
Ελπίζουμε οι πολίτες, να μην παρασυρθούν για άλλη μια φορά από τους παραπάνω που τους πουλάνε ελπίδα και στην «καλύτερη» περίπτωση σε μερικούς δίνουν να γλύψουν και κανένα κοκαλάκι από το σώμα της Ελλάδας που κατατρώγουν οι ίδιοι. Ελπίζουμε να μην παρασυρθούν από τις σειρήνες της όποιας εξουσίας και να αναζητήσουν λύση στα τεράστια προβλήματα του τόπου.
Όπως αποδείχτηκε, η Ελλάδα έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ανυπεράσπιστης χώρας. Πρώτα καταχρέωσαν τη χώρα και την κατέστησαν αποικία χρέους, μετά άφησαν ανοικτά και αφύλακτα τα σύνορά μας, μετά άφησαν την Τουρκία να αλωνίζει στις θάλασσές μας –οι Τούρκοι ψαράδες ψαρεύουν ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΙ μέσα στις ελληνικές θάλασσες– και τώρα άφησαν τη χώρα να καεί.
Μην περιμένουμε λοιπόν να καεί το σπίτι μας για να αντιδράσουμε να αναζητήσουμε λύση. Το σπίτι μας είναι η Ελλάδα, που καίγεται και πρέπει να την υπερασπιστούμε.
