Τη Τρίχας το γεφύριν

Ακεί πέραν ’ς σο Δρακολίμν’, ’ς ση Τρίχας το γεφύριν,
χίλιοι μαστόρ’ εδούλευαν και μύριοι μαθητάδες.
Όλεν τ’ ημέραν έχτιζαν, τη νύχταν εχαλάουτον.
Οι μάστοροι εχαίρουσαν, θε να πλεθύν’ η ρόγα,
οι μαθητάδες έκλαιγαν, τσι κουβαλεί λιθάρια;

Κι ατός ο πρωτομάστορας νουνίζ’ νύχταν κι ημέραν.
– Ντο δεις με πρωτομάστορα και στένω το γεφύρι σ’;
– Αν δίγω σε τον κύρη μου, άλλο κύρην πα ’κ’ έχω!
– Ντο δεις με πρωτομάστορα και στένω το γεφύρι σ’;
– Αν δίγω σε τη μάνα μου, άλλο μάναν πα ’κ’ έχω!
– Ντο δεις με πρωτομάστορα και στέκει το γεφύρι σ’;
– Αν δίγω σε τ’ αδέλφια μου, άλλ’ αδέλφια πα ’κ’ έχω!
– Ντο δεις με, πρωτομάστορα, σταλίζω το γεφύρι σ’;
– Αν δίγω σε και τα πουλιά μ’, άλλο πουλιά πα ’κ’ έχω!
– Ντο δεις με, πρωτομάστορα, στερένω το γεφύρι σ’;
– Αν δίγω σε την κάλη μου, καλύτερον ευρήκω!

Μενεί και λέει την καλήν ατ’, αγλήγορα να έρται.
’Κόμαν τον Γιάννεν ’κ’ έλουσεν και ’ς σο κουνίν ’κ’ εθέκεν,
’κόμαν τα χτήνια ’κ’ έλμεξεν, τα μουσκάρια ’κ’ εδέκεν,
διπλομενεί την έρημον με τ’ άοικον πουλόπον.
Σάββαν να πάει ’ς σο λουτρόν, την Κερεκήν ’ς σον γάμον
και την Δευτέραν τον πουρνόν αδά να ευρισκάται.
Σάββαν επήγεν ’ς σο λουτρόν, την Κερεκήν ’ς σον γάμον
και την Δευτέραν τον πουρνόν ’ς σο Δρακολίμν’ ευρέθεν.

– Κάλη μ’, ακεί ’ς σο Δρακολίμν’ ερρούξεν το σκεπάρι μ’,
αν βουτάς κι εσύ παίρ’ τς ατο, είσαι τ’ εμόν η κάλη.

Πέντε οργέας κατηβαίν’ και με την τραγωδίαν,
κι άλλα πέντε ξαν κατηβαίν’ με τη μοιρολογίαν.

– Κι άρ ’κί πονώ τα κάλλια μου κι άρ ’κί πονώ τη νέτε μ’,
πονώ και κλαίω το πουλί μ’, ντ’ εφέκα κοιμισμένον.
Πώς τρομάζνε τα γόνατα μ’, να τρομάζ’ το γεφύρι σ’
κι άμον ντο σείουν τα μαλλιά μ’, να σείουν οι διαβάτοι
κι άμον ντο τρέχνε τα δάκρυα μ’, να τρέχει το ποτάμι.
– Ευχέθ’, κάλη μ’, ευχέθ’, κάλη μ’, ευχέθ’, μη καταράσαι,
αδέλφια έεις ’ς σην ξενιτειάν, έρχουνταν και διαβαίνε.
– Κι άμον ντο στέκν’ τα γόνατα μ’, να στέκ’ και το γεφύρι
κι άμον ντο στέκνε τα μαλλιά μ’, να στέκνε οι διαβάτοι
κι άμον ντο στέκνε τα δάκρυα μ’, να στέκει το ποτάμι.
Τρί’ αδέλφια έμνες εμείς κι οι τρεις καταραμένοι,
είνας έχτσεν την Άδεσαν κι άλλε το Δεβασίριν
κι εγώ η τρισκατάρατος τη Τρίχας το γεφύριν.

• Στάθης Ι. Ευσταθιάδης, Τα τραγούδια του ποντιακού λαού, Εκδόσεις Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη ³1992.