Τη Τρίχας το γεφύριν

Παραδοσιακό τραγούδι της ευρύτερης περιοχής Τραπεζούντας. Οι στίχοι του έχουν ομοιότητες με το «Γιοφύρι της Άρτας».

⇔

(Ακεί πέραν ‘ς σο Δρακολίμν’, ‘ς ση Τρίχας το γεφύριν,
χίλιοι μαστόρ’ εδούλευαν και μύριοι μαθητάδες.
Όλεν την μέραν έχτιζαν, τη νύχτα εχαλάουντον.
Οι μάστοροι εχαίρουσαν, θε να πλεθύν’ η ρόγα,
οι μαθητάδες έκλαιγαν, τσι κουβαλεί λιθάρια.
Κι ατός ο πρωτομάστορας νουνίζ’ νύχταν κι ημέραν.)

‘Σ ση γέφυραν, ‘ς ση γέφυραν,
έλα Δάφνε μ’ ποταμέ
‘ς ση Τρίχας το γεφύριν,
ε, Δάφνε μ’ και μυριγμένε.

Σίλιοι μαστόρ’ εδούλευαν,
έλα Δάφνε μ’ ποταμέ
και μύριοι μαθητάδες,
ε, Δάφνε μ’ και μυριγμένε

Όλεν τ’ ημέραν έχτιζαν,
έλα Δάφνε μ’ ποταμέ,
τη νύχταν εχαλάουτον,
ε, Δάφνε μ’ και μυριγμένε.

Ντο δείσ’ με πρωτομάστορα,
έλα Δάφνε μ’ ποταμέ
και στένω το γεφύρι σ’;
ε, Δάφνε μ’ και μυριγμένε

Αν δίγω σε τον κύρη μου,
έλα Δάφνε μ’ ποταμέ,
άλλο κύρην πα ‘κ’ έχω!
ε, Δάφνε μ’ και μυριγμένε.

Ντο δείσ’ με πρωτομάστορα,
έλα Δάφνε μ’ ποταμέ
και στένω το γεφύρι σ’;
ε, Δάφνε μ’ και μυριγμένε.

Αν δίγω σε τη μάνα μου,
έλα Δάφνε μ’ ποταμέ,
άλλο μάναν πα ‘κ’ έχω!
ε, Δάφνε μ’ και μυριγμένε.

Ντο δείσ’ με πρωτομάστορα,
έλα Δάφνεμ ποταμέ
και στέκει το γεφύρι σ’;
ε, Δάφνε μ’ και μυριγμένε

Αν δίγω σε τ’ αδέλφια μου,
έλα Δάφνε μ’ ποταμέ,
άλλ’ αδέλφια πα ‘κ’ έχω!
ε, Δάφνε μ’ και μυριγμένε.

Ντο δείσ’ με πρωτομάστορα,
έλα Δάφνεμ ποταμέ
και στερένω το γεφύρι σ’;
ε, Δάφνε μ’ και μυριγμένε.

Αν δίγω σε την κάλη μου,
κόρ’ ανάμνον, κόρ’ ανάμνον
καλύτερον ευρήκω!
Κόρ’ έπαρ’ ύπνον κι ας πάμε.

(Μενεί και λέει την κάλην ατ’, αγλήγορα να έρται.
’Κόμαν τον Γιάννεν ’κ’ έλουσεν και σο κουνίν ’κ’ εθέκεν,
’κόμαν τα χτήνια ’κ’ έλμεξεν, τα μουσκάρια ’κ’ εδέκεν.

Διπλομενεί την έρημον με τ’ άοικον πουλόπον:
Σάββαν να πάει ‘ς σο λουτρόν, την Κερεκήν ‘ς σον γάμον
και την Δευτέραν το πουρνόν, αδά να ευρισκάται.

Σάββαν επήγεν ‘ς σο λουτρόν, την Κερεκήν ‘ς σον γάμον,
και την Δευτέραν το πουρνόν ‘ς σο Δρακολίμν’ ευρέθεν.

Καλή μ’, ακεί ‘ς σο Δρακολίμν’, ερούξεν το σκεπάρι μ’,
ην ποίος μπαίν’ και παίρ’ ατό, θα εν τ’ εμόν η κάλη.

Πέντε οργέας κατηβαίν’ και με την τραγωδίαν,
και άλλα πέντε κατηβαίν’ με τη μοιρολογίαν.

Κι άρ ’κί πονώ τα κάλλια μου, κι άρ ’κί πονώ τη νέτε μ’,
πονώ και κλαίγω το πουλί μ’ ντ’ εφέκα κοιμισμένον.

Πώς τρομάζνε τα γόνατα μ’, να τρομάζ’ το γεφύρι σ’.
Κι άμον ντο σείουν τα μαλλιά μ’, να σείουν οι διαβάτοι.

Κι άμον ντο τρέχνε τα δάκρυα μ’, να τρέχ’ και το ποτάμιν!
Ευχέθ’ καλή μ’. Ευχέθ’ καλή μ’. Ευχέθ’, μην καταράσαι,
Αδέλφια έ’εις ‘ς σην ξενειτιάν, έρχουνταν και διαβαίνε.

Κι άμον ντο στέκνε τα γόνατα μ’, να στέκει το γεφύρι σ’.
Κι άμον ντο στέκνε τα μαλλιά μ’, να στέκνε οι διαβάτοι.
Κι άμον ντο στέκνε τα δάκρυα μ’, να στ’εκει το ποτάμι!)

Τρί’ αδέλφια έμνες εμείς και οι τρεις καταραμένοι,
είνας έχτσεν την ‘δεσαν κι άλλε το Δεβασίριν
κι εγώ η τρισκατάρατος τη Τρίχας το γεφύριν.