Οι Έλληνες του Πόντου όταν ερχόταν η ώρα να παντρέψουν τα αγόρια τους, έψαχναν πολύ το θέμα της νύφης.
Πέρα από το “Χάραγμαν τη κουνί” έθιμο κατά το οποίο οι γονείς μόλις γεννιόντουσαν τα παιδιά τους χάραζαν τα ονόματά τους και τα αρραβώνιαζαν υπήρχε καιτ το έθιμο “τη προξενείας”.
Οι προξενήτρες ήξεραν ή έψαχναν να βρούνε νύφη όμορφη και προκομμένη να έχει ανατραφεί με τις αρχές του σεβασμού της αγάπης και γενικά με τα ήθη της Ποντιακής οικογένειας.
Δύο προξενήτρες πήγαν από την Κρώμνη στο Αληθινό να δουν τη μέλλουσα νύφη. Κατά το συνήθειο τους πρόσφεραν καφέ. Οι προξενήτρες τον ήπιαν, αναποδογύρισαν τα φλιτζάνια και πρόσεξαν ότι γύρω το στόμιο ήταν βρώμικο, υπήρχε μια μαύρη γραμμή.
Δεν είπαν τίποτα χαιρέτισαν κι έφυγαν άπρακτες.
Στο δρόμο λέει η μια στην άλλη : Ατοιν’ κ’ ειν’ για τ’ εμάς, η νύφε πολλά πίσαινα έν’. (Αυτή δεν είναι για μας η νύφη πολύ βρωμιάρα είναι).
Οι Κρωμέτ’ εφημίζοντο για την καθαριότητά τους και υπάρχει ένα Ποντιακό τετράστιχο για τις δουλειές που έπρεπε να κάνει η νύφη στον Πόντο.
Νύφε δέβα σό νερόν
Νύφε δέβα σά χορτάρια
Νύφε σπόγξον το μαντρίν
Νύφε πλέξον και τα’ ορτάρια
Νύφη πήγαινε για νερό, πήγαινε να θερίσεις και να αποθηκεύσεις το χορτάρι για τα ζώα. Να σκουπίσεις το μαντρί, να πλέξεις και κάλτσες για την οικογένεια.
Δεν ήταν μόνο αυτά που έκανε η νύφη στο Πόντο. Αφού εσυνορθίαζε (τακοτοποιούσε) όλο το σπίτι, έπλενε, μαγείρευε, ζύμωνε, φούρνιζε, περιποιόταν όλα τα μέλη της οικογένειας του ανδρός της, τελευταία έπεφτε να κοιμηθεί και πρώτη σηκωνόταν το πρωί…
(Από το βιβλίο Λαογραφικά Πόντου της Έλσας Γαλανίδου-Μπαλφούσια)
