Τι κι αν σε όλες τις δημοσκοπήσεις (μα σε όλες!) η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων ήταν εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών; Τι κι αν η συμφωνία δεν επιλύει το πρόβλημα, αλλά, παραχαράσσοντας την Ιστορία, δημιουργεί νέες γκρίζες ζώνες αλυτρωτισμού; Τι κι αν έγκριτοι αναλυτές προειδοποιούσαν, μέχρι την υστάτη, για τους κινδύνους που θα προκύψουν μετά την επικύρωσή της;
Τι κι αν χρειάστηκε να εξαγοραστούν συνειδήσεις και να γίνουν αποστασίες για να σχηματιστεί μια συγκυριακή, μη-αντιπροσωπευτική, μειοψηφία «προθύμων»;
Οι «153» που με την ψήφο τους αναγνώρισαν «μακεδονικό» έθνος δίπλα από την Μακεδονία, πρόδωσαν τη δημοκρατία, πρόδωσαν τον Μακεδονικό Αγώνα, πρόδωσαν την Ιστορία και χάρισαν με το «έτσι θέλω» χιλιάδες χρόνια ιστορίας, γλώσσας και ταυτότητας σε ένα μωσαϊκό Σλάβων-Αλβανών-Τούρκων και τσιγγάνων.
Αυτά είναι τα Σκόπια. Ένα τεχνητό κατασκεύασμα της κομμουνιστικής εποχής τού χθες, ένα ΝΑΤΟϊκό προπύργιο τού σήμερα. Και ας πανηγυρίζει η λεγόμενη Αριστερά για την «συμφωνία της ειρήνης», που εντάσσει τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ! Ας πανηγυρίζει ότι έλυσε ένα πρόβλημα δεκαετιών, δημιουργώντας επάλληλα αδιέξοδα για να υπηρετήσει ιδεοληψίες και μικροκομματικά συμφέροντα!
Ούτε, όμως, ο κάθε Καμμένος (που στήριξε αυτήν την κυβέρνηση) έχει δικαίωμα να ομιλεί, όπως ούτε μας εκπροσωπούν οι έμποροι των ιδεών. Η ελληνική πολιτική ηγεσία, σχεδόν στο σύνολό της, αναμετρήθηκε με την Ιστορία και αποδείχθηκε, ξανά, μικρή και κοντόφθαλμη.
- Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου του Γιώργου Αγαπίου εδώ.
