Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται στην εξουσία με δύο πρόσωπα. Το ένα είναι το πρακτικό. Είναι ο σκοπός να διατηρηθεί στην εξουσία εξυπηρετώντας και έχοντας στο πλευρό του τον ισχυρό ξένο παράγοντα, ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση, ειδικότερα τη Γερμανία. Είναι τα κράτη στις πρεσβείες των οποίων ως νέοι οι σημερινοί εξουσιαστές έκαμαν πορείες διαμαρτυρίας… Και ως αντιπολίτευση έλεγαν τα απολαυστικά παραμύθια, ότι θα τα κάνουν να χορεύουν στο σκοπό τους…
Το άλλο πρόσωπο είναι το ιδεολογικό. Στα θέματα της απαξίωσης της παιδείας, της παράδοσης, της γλώσσας, των εθνικών θεμάτων, της ίδιας της ζωής, οι ιδέες της ιντελιγκέντσιας του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζονται από τον ξένο παράγοντα.
Πάντα αυτός θέλει να αφομοιωθούν οι Έλληνες στην παγκοσμιοποίηση.
Υπάρχει και η εκ μέρους των ιδεολογικών καθοδηγητών του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπιση της σύγχρονης ιστορίας και των ηγετών της 17ης Νοέμβρη. Ο ισχυρός ξένος παράγοντας δείχνει πλέον μιαν αδιαφορία ως προς την αλήθεια των ιστορικών γεγονότων της περιόδου 1946-1960, και ως προς την τρομοκρατία μια χλιαρή αντίδραση. Προηγούνται γι’ αυτόν τα σημερινά στρατηγικά του συμφέροντα…
Η σύγχρονη ιστορία από την ιντελιγκέντσια του ΣΥΡΙΖΑ, με την ανοχή του Πάνου Καμμένου και της Κατερίνας Παπακώστα, γράφεται μονομερώς. Επανέρχεται η Μακρόνησος και το τι υπέφεραν οι κομμουνιστές μετά τον Εμφύλιο… Ο κάθε δημοκρατικός πολίτης καταδικάζει τα βασανιστήρια, τις εξορίες, τις βίαιες συμπεριφορές, αλλά για κάθε περίπτωση, Αριστερά ή Δεξιά. Δεν υπάρχουν καλά βασανιστήρια για την Αχμάτοβα και κακά για τη συντρόφισσα της Μακρονήσου. Δεν υπάρχουν κακές εξορίες για τους Έλληνες κομμουνιστές στην Ικαρία και καλές εξορίες στα γκουλάγκ της Σιβηρίας. Δεν υπάρχουν κακές συμπεριφορές για λόγιους κομμουνιστές και καλές για τον Πάστερνακ και τις χιλιάδες των διαφωνούντων συγγραφέων στην ΕΣΣΔ και στις χώρες δορυφόρους της.
Ποτέ, ΠΟΤΕ δεν ακούστηκε από κομμουνιστή –και ειδικότερα από αυτόν που εξορίστηκε ή βασανίστηκε– μία, έστω ΜΙΑ κουβέντα συμπάθειας προς όλους όσοι υπέφεραν από τα βασανιστήρια και μαρτύρησαν στα γκουλάγκ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ουδέποτε αναφέρθηκε στην τύχη των ηττημένων στη Ρωσία και στις άλλες κομμουνιστικές χώρες, ακόμη και των κομμουνιστών που έπεφταν στη δυσμένεια των ηγετών των ΚΚ. Αντίθετα, αντέδρασε όταν ετέθη από τη Λετονία το θέμα καταδίκης των απάνθρωπων πράξεων που διέπραξαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα.
Η αναφορά στις πραγματικές διαστάσεις της ιστορίας κατά τη δεκαετία του 1950 στην Ελλάδα και στις κομμουνιστικές χώρες, καθώς και στο εσωτερικό του ΚΚΕ και της ΕΔΑ, δείχνει τη διαφορά στις συμπεριφορές των δύο συστημάτων εξουσίας, της κομμουνιστικής και της δημοκρατικής.
Οι ιδεολογικοί καθοδηγητές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν επιλέξει αυτό το διπλό πρόσωπο για το Κόμμα, στην εξουσία να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ισχυρών και να δείχνει «εκσυγχρονιστικό», αλλά σε ό,τι αφορά την πρόσφατη ιστορία να είναι προσκολλημένο στην μεταπολεμική και ψυχροπολεμική κομμουνιστική προπαγάνδα και στα περί «ηθικού πλεονεκτήματος». Τόσο μπροστά έχουν προχωρήσει…
Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος
