Λίγες πόλεις έχουν το προνόμιο να εορτάζουν τα γενέθλιά τους [σ.σ.: σήμερα συμπληρώνονται 95 χρόνια από τη θεμελίωση του προσφυγικού συνοικισμού Νέας Κοκκινιάς – Νίκαιας], και μάλιστα μαζί τους και κάτοικοι που γεννήθηκαν σ’ αυτήν, και είμαι η ίδια εγγονή και δισεγγονή ιδρυτών της. Η Νίκαια υπήρξε ο πολυπληθέστερος συνοικισμός στην Ελλάδα μετά τη Θεσσαλονίκη. Διέθετε τα πάντα για κάθε έκφανση της δραστηριότητας των κατοίκων της.
Ήταν τόσο αυτάρκης που σύντομα πολλοί Έλληνες αδελφοί από την ελληνική περιφέρεια ζήτησαν σ’ αυτή την προσφυγούπολη καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας και εγκαταστάθηκαν εδώ.
«Ο συνοικισμός ιδρύθηκε χάρη στην πρωτοβουλία του α΄ αντιπροέδρου του Ταμείου Περιθάλψεως Προσφύγων Επαμεινώνδα Χαριλάου. 6.390 οικογένειες στεγάσθηκαν σε 4.484 παραπήγματα, ενώ μέχρι το 1925 είχαν κτισθεί 10.000 δωμάτια για 45.000 οικογένειες. Για την οικοδόμησή τους εργάσθηκαν 4.000 πρόσφυγες μεταξύ των οποίων και 900 γυναίκες. Κτίσθηκαν, αρχικά, 1.000 διώροφες και μονώροφες κατοικίες σε 750.000 στρέμματα που στέγασαν τους πρώτους 50.000 πρόσφυγες του συνοικισμού. Παράλληλα σχεδιάσθηκαν οι δρόμοι που έλαβαν τις ονομασίες τους από τις πόλεις της Ανατολής (μετά από ιδέα του Σμυρναίου αρχαιολόγου Στίλπωνα Πιττακή) και με αλφαβητική σειρά».
- Απόσπασμα από το Αρχοντία Παπαδοπούλου, Η Αττική Νίκαια, Λεξίτυπον, 2009.
