Το σχέδιο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) είναι αρκετά φιλόδοξο: Έως το 2030 στο φεγγάρι θα υπάρξει ένας αρχικός καταυλισμός 6-10 πρωτοπόρων «αποικιστών», έως το 2040 οι κάτοικοι του σεληνιακού χωριού θα έχουν γίνει 100, και έως το 2050 θα έχουν φτάσει τους 1.000. Τότε είναι που θα μπορούν πλέον να δημιουργήσουν οικογένειες, και έτσι να γεννηθούν τα πρώτα… φεγγαρόπαιδα!
Αυτό το όραμα (που στόχος είναι να μην μείνει στα χαρτιά) παρουσίασε στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Πλανητικής Επιστήμης που έγινε στη Ρίγα ο Γάλλος επιστήμονας του ESA Μπερνάρ Φοένγκ, ο οποίος, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, έχει αναλάβει το ρόλο του «πρέσβη» του σεληνιακού χωριού.
Οι πρώτοι κάτοικοι της Σελήνης θα είναι κυρίως επιστήμονες, μηχανικοί και τεχνικοί. Τα σπίτια και τα εργαλεία τους θα παράγονται σε τρισδιάστατους εκτυπωτές, το νερό θα προέρχεται από λιωμένους σεληνιακούς πάγους, ενώ τα λαχανικά θα καλλιεργούνται σε σεληνιακά θερμοκήπια. Επιστήμονες και επιχειρηματίες βλέπουν θετικά την ιδέα, αλλά προς το παρόν δεν έχουν «τσιμπήσει» οι πολιτικοί, οι χώρες των οποίων θα πρέπει να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να χρηματοδοτήσουν το φιλόδοξο σχέδιο.
Οι ανακοινώσεις του Μπερνάρ Φοένγκ, εκτός από… κάλεσμα σε επενδυτές, ήταν και μια απάντηση στους επικριτές της όλης ιδέας που θεωρούν ότι το σχέδιο είναι πέρα από τη λογική και ανέφικτο σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Από την άλλη, ο επικεφαλής της ESA Γιαν Βέρνερ υποστηρίζει ότι όταν ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός (ISS) τεθεί εκτός λειτουργίας, πιθανώς το 2024, θα πρέπει να αντικατασταθεί από μια μόνιμη σεληνιακή αποικία.
Ορισμένοι, μάλιστα, φοβούμενοι μια ανεξέλεγκτη κλιματική αλλαγή ή έναν πυρηνικό πόλεμο, θεωρούν τη δημιουργία βάσης ή χωριού στη Σελήνη μια αναγκαία δικλείδα ασφαλείας για την ανθρωπότητα.
Το ενδιαφέρον του ιδιωτικού τομέα για το σεληνιακό χωριό θεωρείται ότι μπορούν να το τραβήξουν οι πρώτες ύλες που βρίσκονται στη Σελήνη. Ανάμεσά τους, ο ηφαιστειακής προέλευσης βασάλτης (που θα μπορούσε να είναι η πρώτη ύλη για δορυφόρους που θα εκτοξεύονται από το φεγγάρι), το σπάνιο στη Γη αλλά άφθονο στο φεγγάρι ήλιο-3 (απ’ όπου θα μπορούσε θεωρητικά να παραχθεί καθαρότερη και ασφαλέστερη πυρηνική ενέργεια), το οξυγόνο και το υδρογόνο από τη διάσπαση του σεληνιακού νερού (δύο αέρια που εκρήγνυνται αν αναμιχθούν και άρα μπορούν να είναι η πρώτη ύλη για πυραυλικά καύσιμα).
Πλέον το μεγάλο στοίχημα είναι οι μη επανδρωμένες αποστολές, που θα πρέπει να γίνουν με συστηματικό τρόπο και όχι πρόσκαιρα, όπως αυτές του «Απόλλων» πριν από λίγα χρόνια. Βέβαια, όπως έδειξε η προσωπική εμπειρία όσων έζησαν σε προσομοιώσεις σεληνιακών ή αρειανών εγκαταστάσεων στη Γη, τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου εύκολα, είτε ζουν μέσα στις εγκαταστάσεις τους, είτε βγαίνουν έξω με τις διαστημικές στολές τους. «Αλλά κάθε αρχή και δύσκολη», αντιτείνουν οι πιο αισιόδοξοι.
Όσο για το κόστος του ταξιδιού στη Σελήνη, όπως είπε ο Μπερνάρ Φοένγκ, «η τιμή του “εισιτηρίου” σήμερα είναι στα 100 εκατ., αλλά σε 20 χρόνια μπορεί να είναι 100 φορές πιο φθηνό». Βέβαια, αυτό σημαίνει 100.000 ευρώ, οπότε δεν είναι και τσάμπα…
