«Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού»
Επιστ. Απ. Παύλου προς Τίτον, κεφ.3
Παρακολουθώντας την πρόσφατη επικαιρότητα ενόψει της φετινής εκδήλωσης μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας στη Θεσσαλονίκη, αισθάνομαι πάλι την ψυχική ανάγκη να δώσω το παρών και να κάνω την παρέμβασή μου.
Διαπιστώνω όμως την εξάντληση του ορθού λόγου και των επιχειρημάτων γιατί έχουν διατυπωθεί ποικιλοτρόπως γραπτά και προφορικά τα τελευταία χρόνια και βρίσκονται στο διαδίκτυο για τους ενδιαφερόμενους.
Εξάλλου και άλλοι σκεπτόμενοι Πόντιοι έχουν εκφραστεί πρόσφατα με το ίδιο πνεύμα, και αναφέρομαι ενδεικτικά στην εμπνευσμένη ομιλία του διορατικού Μ. Χαραλαμπίδη στην Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης καθώς και τη δημοσίευση του έγκριτου Πόντιου δημοσιογράφου Π. Σαββίδη.
Έτσι λοιπόν στη φετινή λακωνική μου παρέμβαση, εκφράζοντας τη λύπη και την απογοήτευσή μου για τη στρατηγική αντιμετώπιση των δύο-τριών σπουδαίων ποντιακών θεμάτων από τις ηγεσίες του οργανωμένου ποντιακού κόσμου, αναδημοσιεύω το σχετικό περσινό άρθρο μου με τίτλο «Διχαστικά τιμήθηκε και φέτος η Γενοκτονία στη Θεσσαλονίκη» και επιπρόσθετα έμπρακτα στέλνω σαν δώρο ένα βιβλίο με νόημα που υποσχέθηκα, σε δημόσια τοποθέτησή μου, στα μέλη των ΔΣ των Ομοσπονδιών σαν μια ύστατη αποτροπή στα θέλγητρα της Διχόνοιας, όπως χαρακτηριστικά περιγράφει στο στίχο 144 ο εθνικός μας ποιητής.
Η Διχόνοια που βαστάει
ένα σκήπτρο η δολερή,
καθενός χαμογελάει
πάρ’ το, λέγοντας, κι εσύ.
Ο τίτλος του βιβλίου είναι Έριδα «Θεά μας» του Β. Καϊμακάμη (έκδ. 2016), και παράλληλα συνιστώ στους ηγήτορες των Ποντίων να προμηθευτούν και ένα άλλο βιβλίο, πολύ μικρό σε μέγεθος αλλά αφάνταστα διδακτικό, με τίτλο Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας, του Carlo M. Cipolla (έκδ. 2012).
Τέλος, ελπίζω ότι μόνο με την ευρεία παιδεία των ηγητόρων θα μπορέσουν ίσως να επιλυθούν τα διάφορα δισεπίλυτα προβλήματα του ποντιακού χώρου, και αυτό γιατί όταν σε μια αδιάλλακτη και εμπαθή ηγετική προσωπικότητα του είπα κάποτε, κατά την προεδρία μου, ό,τι συμπεριφέρεται βασιλικότερος του βασιλέως, εκείνος μου απάντησε ότι τον κατηγορώ ότι είναι βασιλικός! Αυτό κατάλαβε ο άμοιρος!
Έτσι αναγκάζομαι φέτος να παραθέσω και την μετάφραση στα νεοελληνικά του αρχαίου κειμένου του τόσο διδακτικού αισώπειου μύθου «Γεωργού παίδες στασιάζοντες»:
Τα παιδιά του γεωργού που δεν ομονοούσαν
Τα παιδιά ενός γεωργού βρίσκονταν συνεχώς σε διαμάχη. Αυτός δεν μπορούσε με τα λόγια του να τα κάνει ν’ αλλάξουν μυαλά. Αποφάσισε λοιπόν ότι πρέπει να δώσει ένα παράδειγμα και τους ζήτησε να του φέρουν ένα δεμάτι βέργες. Τα παιδιά έκαναν ό,τι τα πρόσταξε και τότε τους έδωσε πρώτα όλες τις βέργες μαζί και τα πρόσταξε να τις σπάσουν. Επειδή όμως όσο κι αν προσπαθούσαν δεν τα κατάφερναν, τότε έλυσε το δεμάτι και τους έδινε τις βέργες μία-μία. Κι αυτά εύκολα τις έσπαγαν. Τότε τους είπε: «Έτσι και σεις, παιδιά μου, αν είστε μονιασμένα, θα είσαστε ακατανίκητα από τους εχθρούς· αν όμως δε μονοιάζετε, θα είστε ευάλωτα». Ο μύθος φανερώνει ότι η ομόνοια οδηγεί σε μεγάλη ισχύ, ενώ η διχόνοια στην ήττα.
Επαμεινώνδας Φαχαντίδης
ομότιμος καθηγητής Ιατρικής ΑΠΘ
