Σε δημοσκοπήσεις που κατά καιρούς βλέπουν το φως της δημοσιότητας, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες απαντούν με συντριπτική πλειοψηφία ότι λύση για την ανάταξη της πατρίδας μας είναι η Παιδεία. Όμως ποια Παιδεία ακριβώς;
Το σχολείο είναι η δεύτερη κοινωνική οργάνωση στην οποία συμμετέχει ο άνθρωπος. Η πρώτη είναι η οικογένεια.
Οι γονείς στην οικογένεια γαλουχούν τα παιδιά τους όπως κρίνουν οι ίδιοι, ενώ στο σχολείο εμπιστεύονται τους διδασκάλους (κάποτε άκουσα από έναν πανεπιστημιακό την ετυμολογία: αυτός που δίδει την δάδα, δηλαδή που φωτίζει τους μαθητές – αυτήν και κρατώ) να συμβάλουν στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών τους πέραν των γνώσεων με τις οποίες οφείλουν να τα εφοδιάζουν.
Ωστόσο η εκπαιδευτική διαδικασία, επειδή είναι πολύ κρίσιμο στάδιο στη ζωή του ανθρώπου, απαιτείται να πληροί κάποιες προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, είναι ανεπίτρεπτο και παράνομο να υπάρχει διδάσκαλος ο οποίος μαθαίνει στους μαθητές πώς να εγκληματούν. Είναι εξίσου απαράδεκτο να υπάρχει καθηγητής –αυτός που προηγείται και δείχνει τον δρόμο–, ο οποίος διδάσκει κατά τις προσωπικές του δοξασίες και όχι όπως προβλέπεται. Γιατί άραγε τίθενται αυτοί οι περιορισμοί; Μα ακριβώς διότι το διάστημα των ετών που οι άνθρωποι περνούν στα θρανία θα επηρεάσει καταλυτικά την πορεία τους στη ζωή – και δεν εννοείται μόνον η επαγγελματική τους πορεία, αλλά και αυτή ως ανθρώπων.
Αυτοί ήταν οι λόγοι για τους οποίους υφίστατο ο θεσμός της επιθεώρησης στα σχολεία. Ένα διοικητικό όργανο το οποίο ήλεγχε εάν οι διδάσκαλοι συμμορφώνονταν με τις εκπαιδευτικές επιταγές, σύμφωνα και με τα εκ του συντάγματος προβλεπόμενα.
Ο θεσμός αυτός καταργήθηκε από την πρώτη αριστερή κυβέρνηση της Ελλάδας, αυτής του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, στο πλαίσιο του «εκσυγχρονισμού», δηλαδή της απαρχής της μπαχαλοποίησης της εθνικής εκπαίδευσης-παιδείας.
Τώρα, από τη δεύτερη αριστερή κυβέρνηση της Ελλάδας προωθείται προς κατάργηση το μέτρο που υποχρέωνε τους μαθητές να συμπεριφέρονται με τον τρόπο που απαιτεί ο σεβασμός στις γνώσεις που λαμβάνουν, καθώς επίσης και στους ανθρώπους που τους διδάσκουν. Αυτό της διαγωγής. Κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι το μέτρο αυτό ήταν προ πολλού ξεπερασμένο και κατά τούτο αναχρονιστικό, αφού εδώ και χρόνια ουδείς εκπαιδευτικός μείωνε τη διαγωγή μιας μαθήτριας ή ενός μαθητή. Σωστά! Γι’ αυτό και θα έπρεπε να αποκτήσει σύγχρονη και εποικοδομητική μορφή ο έλεγχος των μαθητών, και όχι να καταργηθεί πλήρως.
Με αυτήν την παρέμβαση ολοκληρώνεται η πολύχρονη –από το 1982– κακοποίηση της εθνικής Παιδείας. Πρώτα καταργήθηκε ο έλεγχος των καθηγητών και ύστερα ο έλεγχος των μαθητών. Αυτό θα οδηγήσει σε μια Παιδεία ακέφαλη (αφού δεν ελέγχονται ούτε αξιολογούνται σοβαρά οι καθηγητές) και ασώματη (δεδομένου ότι δεν ελέγχονται από άποψη συμπεριφοράς ούτε οι μαθητές). Ήτοι σε μια εθνική Παιδεία ανύπαρκτη.
Και μετά θέλουμε να ορθοποδήσουμε ως κράτος και ως έθνος…
Παναγιώτης Μπαλακτάρης
Δικηγόρος
