Είδα πρόσφατα την ταινία Το Κρύο της Τραπεζούντας – ο ελληνικός τίτλος είναι παράφραση του αυθεντικού τίτλου Kalandar Soğuğu που σημαίνει «το κρύον τη Καλανταρί», όπως ονομάζουν το Δωδεκαήμερο μέχρι και σήμερα οι κάτοικοι του Πόντου, στη διάρκεια του οποίου γίνονται διάφορα δρώμενα με πρωταγωνιστές τα Μωμογέρια, όπως επί λέξει αναφέρονται και στην ταινία.
Το φιλμ του σκηνοθέτη Μουσταφά Καρά, το οποίο ήταν η επίσημη συμμετοχή της Τουρκίας στα Όσκαρ, είναι γυρισμένο στα βουνά της Τραπεζούντας, γεμάτο «υπονοούμενα» και συμβολισμούς για μια ιστορική πραγματικότητα που υπάρχει παραλλαγμένη στον σημερινό Πόντο. Πρωταγωνιστές είναι ένας μεταλλωρύχος, η γυναίκα, η μάνα και τα παιδιά του, τα ζώα, τα φυτά, τα βουνά και τα παρχάρια του Πόντου, μαζί με τη σιωπή που… αντηχεί σε ένα μεγάλο μέρος της ταινίας.
Οι τουρκικές ταινίες συνήθως έχουν τραγικό τέλος. Είναι μια «παράδοση», σαν να το επιζητεί το κοινό της Τουρκίας. Το Κρύο της Τραπεζούντας δεν είναι έτσι. Με το τέλος θέλει να δώσει ένα άλλο μήνυμα.
Να δείτε την ταινία, δεν θα χάσετε.
