Η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή ήταν ακόμη μία ευκαιρία να στείλει ένα μήνυμα η πολιτική ελίτ του τόπου, που δεν είναι άλλη από τους πολιτικούς αρχηγούς και τους βουλευτές, ότι έχουν καταλάβει σε ποιο σημείο έχει φτάσει η χώρα. Και αντί γι’ αυτό, διαπιστώσαμε ότι εκείνο που ενδιαφέρει τους πολιτικούς αρχηγούς είναι το ποιος θα… ρουμπώσει (όπως λέγαμε παλιά ως παιδιά) τον άλλον με ατάκες, καρφιά και ιστορίες από το χθες, που σίγουρα δεν μας έκαναν σοφότερους.
Ούτε η διαπλοκή αποκαλύφθηκε, γιατί ως συνήθως είδαμε και ακούσαμε τη μία πλευρά της. Δηλαδή τους… κακούς βαρόνους του Τύπου που έπαιρναν δάνεια με «αέρα» κ.λπ., χωρίς να μάθουμε ποιος, από την άλλη πλευρά, έδινε την εντολή και καλοπερνούσαν αυτοί οι κύριοι. Αυτοί που όλοι (ακόμη και ο Τσίπρας που ειρωνευόταν διαφόρους) πέρναγαν από τα μαγαζιά τους, για να πάρουν την προβολή που τους αναλογούσε και με το παραπάνω.
Δεν ακούσαμε κανέναν να λέει με διευθύνσεις και ονόματα ποιοι πολιτικοί συναλλάσσονταν με αυτό το σύστημα. Ποιοι τραπεζίτες (που διορίζονταν από τα κόμματα) έδιναν και με εντολή ποιων τα περιβόητα θαλασσοδάνεια, –που ειρήσθω εν παρόδω δεν τα έπαιρναν μόνο ιδιοκτήτες μίντια αλλά και μια σειρά άλλων επιχειρηματιών– και ποιοι από αυτούς θα τιμωρηθούν.
Το δεύτερο σκηνικό που διαπιστώσαμε είναι το κλίμα διχασμού, το οποίο επιστρέφει και μας οδηγεί σε εποχές που νομίζαμε ότι έχουν κλείσει οριστικά και αμετάκλητα για την Ελλάδα της νέας εποχής.
Το μίσος επιστρέφει και καλό θα είναι κάποιοι να καταλάβουν τις ιστορικές ευθύνες τους και να σταματήσουν να δηλητηριάζουν την κοινωνία. Όμως, την ώρα που στο εθνικό μας Κοινοβούλιο, στην πρώτη σειρά της συζήτησης, ήταν οι επιθέσεις του ενός αρχηγού στον άλλο, σε κάποιες άλλες συζητήσεις, σε κάποιες άλλες αίθουσες εκτός της χώρας, συναποφασιζόταν και κλειδωνόταν για άλλη μία φορά η βάρβαρη πολιτική που εφαρμόζεται εναντίον των Ελλήνων. Διότι ΔΝΤ και λοιποί θεσμοί δεν ξεχωρίζουν δεξιούς ή αριστερούς, κεντρώους ή άλλες τάσεις, αλλά αποφασίζουν και διατάσσουν μέτρα που πλήττουν όλους τους Ελληνες.
Ζητούν νέα μέτρα, τα οποία θα προκαλέσουν μεγαλύτερο πόνο στους συνταξιούχους και τους μισθωτούς, και θα τελειώσουν την όποια ελπίδα για ανάπτυξη. Ζητούν να σφίξουν και άλλο τη θηλιά στους ανθρώπους που υποφέρουν. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Την ώρα που εμείς συζητάμε με όρους του χθες, κάποιοι σχεδιάζουν μια Ελλάδα χωρίς αύριο…
Μια Ελλάδα που σε λίγο καιρό δεν θα έχει Έλληνες, ελεύθερους πολίτες. Μια Ελλάδα που δεν θα έχει πλέον καταναλωτές αλλά μόνο δανειολήπτες, οι οποίοι θα έχουν «κόκκινα» δάνεια και χρέη στην εφορία. Μια Ελλάδα που οι κάτοικοί της θα ζουν με μισθούς επιβίωσης σε «δανεικά» σπίτια. Θα ζουν μια «δανεική» ζωή σε μια Ελλάδα που δεν θα ανήκει στους Έλληνες.
Νίκος Ελευθερόγλου
