Εκάμωσα τ’ ομμάτια μ’ και το χωρίο μ’ νονίζω…
Αχά, όλον επάν’ σην κορφή, φανερούνταν όμον κουκούλια,
Στρωμένα όμον με το χαλί, πολλά όμορφα τα παρχάρια…
Αχά, ελέπω στέκω, ‘νάμεσα σα ραχία πολλά κοιλάδια…
Έκλεισα τ’ ομμάτια μ’ και το χωρίο μ’ ελέπω, ακούγω, νοΐζω…
Τ’ ορμία πολλά, απ’ επάν ασό ραχή κατηβαίνουν όμον τσάμια…
Νά, έχουν σιούρκουλας, καταρράχτες, λιμνόπα τα ποτάμια…
Γομάτο με χλωρά δέντρα τ’ όρος, αλάτια, τεζία, σπεντάμια…
Αχά, φανερούνταν και τα κάστανα, τα κλερθία, τα δρύδια…
Έκάμωσα τ’ ομμάτια μ’ και το χωρίο μ’ ελέπω, ακούγω, νοΐζω…
Έκατσα κα’ σ’ έναν και κα’, οπίσα μ’ τα καφούλια…
Κάτου στρωμένα τα φύλλα, τρυφερά όμον στρώμα…
Όλος ο τόπος χορτάρια, χλοοχόνια, ουκ ελεπισκάται χώμα…
Αδά ό,τι θέλεις εβρίσκεις, όλα κοντά, όλα σιμά…
Έκλεισα τ’ ομμάτια μ’ και το χωρίο μ’ ελέπω, ακούγω, νοΐζω…
Να, ασά μακρά έρται η λαλία, το ποτάμι χιοχιονίζει…
Αχά, ακούγεται και τ’ ορμί πα’ σατι τρέχει τραγωδεί…
Ο άνεμος κουνίζ’ τα κλαδία, ουλίζ’ τα φύλλα,
Λες κι όλος ο τόπος, για τ’ εσέν’ ψιλοσιούριζει…
Εκάμωσα τ’ ομμάτια μ’ και το χωρίο μ’ ελέπω, ακούγω, νοΐζω…
Τ’ όμορφα τσειρίζουν τα πουλίκας, λαλεί ο κούκος…
Θαρρώ σον ουρανό γυροκλώσκεται ο τρανός αητός…
Κάτου τα κοσσάρας κακανίζουν, λαλεί ο πετεινός…
Κράζ’ η Κορόνα, μνέζ’ η κάτα, υλάζ’ ο σκύλος…
Έκλεισα τ’ ομμάτια μ’ και το χωρίο μ’ ελέπω, ακούγω, νοΐζω…
Ολόγερα μ’ τσιφίνια, κομάρια, γόματο τσιτσέκια…
Αν θέλεις έπαρ’ φά, στύπικας, δίρκαπας, ζεβήρια,
Φα και μαμήκας μήλα, χαμοκέρασα, φα όμνοστα μόρια,
αλεξανδρί κουκούτσια, μασούρια, οξοκούκουτσια…
Εκάμωσα τ’ ομμάτια μ’ και το χωρίο μ’ ελέπω, ακούγω, νοΐζω…
Αχά, θαρρώ έναν πατσί ανηβαίν’ στέκ’ τα σκαλοπάτια…
Επαλαλώθαν τ’ αγουροπαίδια, γελούν και σούρουν λόγια…
Εκείνε πα’ βοΐζ’, ανασκάφτ’ υβρίζ’, ου’ στέκ’ και ατέ…
Ας το λέγουν εγροικώ, μούστας τα βυζία, όμορφα μερία, ίσα ποδάρια…
Έκλεισα τ’ ομμάτια μ’ και το χωρίο μ’ ελέπω, ακούγω, νοΐζω…
Έι Όκενα μ’ έι φουκαράενα μάνα μ’, έι αγάπη μ’, έι ψ΄χή μ’…
Όντα είμαι σην εγκάλε σ’, ξέρεις, άλλο ου’ φοβούμαι καϊνένα…
Ομορφότερος ο ντιουνιάς, ομνοστότερη η ζωή μ’…
Και να έξερνες, έι οροσπίκα μ’, έι δανίστρα μ’, εσένα αγαπώ, άλλο τίνα;
Εκάμωσα τ’ ομμάτια μ’ και σο νου μ’, σο πετσί μ’ σην ψ΄χή μ’ εσένα νοΐζω…
Του Vahit Tursun
- Τα έντονα γράμματα υποδεικνύουν τσιτακισμό. Για παράδειγμα, τα έντονα γράμματα (χ) και (σ) αντιστοιχούν σε (sh) ή σε (ş), το έντονο γράμμα (κ) αντιστοιχεί σε (ts) ή (ç), το έντονο (ψ) αντιστοιχεί σε (psh)
ή σε (pş). Τα έντονα (ια) αντιστοιχούν σε (ε). - Για εναλλαγή μεταξύ πρωτοτύπου και νεοελληνικής απόδοσης, πατήστε το κουμπί δίπλα στη λέξη «Ποντιακά», πάνω από τον τίτλο.
