Στη δυνατότητα των τεχνολογικών εταιρειών να δοκιμάζουν συστήματα τεχνητής νοημοσύνης στο πραγματικό διαδίκτυο, «πάνω σε όλους εμάς», εστιάζει ο Βίνσεντ Μύλλερ, καθηγητής Φιλοσοφίας και Ηθικής της ΤΝ στο Πανεπιστήμιο Ερλάνγκεν-Νυρεμβέργης, σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και την Αλεξάνδρα Γούτα.
Ο ίδιος ζητά ουσιαστική εφαρμογή της αστικής ευθύνης για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες ΤΝ, ενώ προειδοποιεί και για τις επιπτώσεις της εκτεταμένης χρήσης τους στην επιστημονική έρευνα.
Σύμφωνα με τον καθηγητή, οι προβληματικές συμπεριφορές των λεγόμενων AI agents (πρακτόρων τεχνητής νοημοσύνης) δεν αποτελούν απρόβλεπτη εξέλιξη. Τα συστήματα αντλούν από την εκπαίδευσή τους τρόπους επίτευξης των στόχων τους, στους οποίους μπορεί να περιλαμβάνονται το ψέμα, η χειραγώγηση ή η κλοπή δεδομένων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ενεργούν συνειδητά.
«Η πραγματική έκπληξη δεν είναι ότι οι AI agents πέτυχαν ό,τι πέτυχαν, αλλά ότι οι εταιρείες έχουν τελικά τη δυνατότητα να δοκιμάζουν αυτά τα συστήματα στο πραγματικό Ίντερνετ, δηλαδή πάνω σε όλους εμάς», επισημαίνει.
Παράλληλα, αμφισβητεί τις περιγραφές περί «απόδρασης» της ΤΝ από ελεγχόμενα περιβάλλοντα, υποστηρίζοντας ότι, εφόσον αυτά ήταν επαρκώς προστατευμένα, θα έπρεπε να εμποδίζουν τέτοια περιστατικά.
Ως ουσιαστικό μέτρο αντιμετώπισης των κινδύνων προτάσσει την αστική ευθύνη των εταιρειών. Αντί για επιβράδυνση της ανάπτυξης της ΤΝ, την οποία θεωρεί πρακτικά ανέφικτη, ζητά να εφαρμόζεται στην πράξη η ευθύνη για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που διατίθενται.
Διαφημιστικές σκοπιμότητες
Ο Βίνσεντ Μύλλερ εκτιμά επίσης ότι οι δημόσιες προειδοποιήσεις στελεχών του κλάδου περί «υπαρξιακού κινδύνου» εξυπηρετούν σε μεγάλο βαθμό διαφημιστικές σκοπιμότητες. Κατά την άποψή του, η προσδοκία ότι οι εταιρείες πλησιάζουν στη γενική τεχνητή νοημοσύνη ενισχύει τη χρηματιστηριακή τους αξία, ενώ οι απαιτήσεις για αυστηρή ρύθμιση μπορούν να δημιουργήσουν εμπόδια για μικρότερους ανταγωνιστές.
Δεν αποκλείει, πάντως, πραγματικούς κινδύνους ούτε το ενδεχόμενο ανάπτυξης πολύ ισχυρότερων συστημάτων. Όπως σημειώνει, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα αν η σημερινή τεχνολογία μπορεί να οδηγήσει στη γενική τεχνητή νοημοσύνη.
Ιδιαίτερη ανησυχία εκφράζει για την ανακύκλωση κειμένων ΤΝ στην ακαδημαϊκή έρευνα. Περιγράφοντας την εμπειρία του ως συνεκδότη του περιοδικού Philosophy of AI, αναφέρει ότι αυξάνονται οι εργασίες που δημιουργούνται σε σημαντικό βαθμό με ΤΝ. Ορισμένες αξιολογούνται επίσης με τη χρήση της, παρότι αυτό απαγορεύεται, και στη συνέχεια μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά ως πηγές από τα ίδια συστήματα.
Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι κείμενα που εμφανίζονται άρτια στη δομή και στη βιβλιογραφία, αλλά συχνά περιέχουν κοινοτοπίες και παρουσιάζουν αδυναμίες στο ουσιαστικό περιεχόμενό τους.
