Άλλοι ταξίδεψαν από την Ελλάδα, άλλοι εξακολουθούν να ζουν στην Πρίγκηπο. Την Κυριακή, παλιοί μαθητές της Αστικής Σχολής Πριγκήπου συναντήθηκαν ξανά στο σχολείο των παιδικών τους χρόνων, με αφορμή τα εγκαίνια του ανακαινισμένου κτηρίου. Μαζί τους επέστρεψαν οι αναμνήσεις από τα μαθήματα, τους δασκάλους και τις σχολικές αταξίες.
Η ημέρα ξεκίνησε με Πατριαρχική και Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία στον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Δημητρίου, προεξάρχοντος του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Ακολούθησαν τα θυρανοίξια και ο αγιασμός του αποκατεστημένου εκπαιδευτηρίου, που αποκτά και ρόλο πολιτιστικού κέντρου της Μητρόπολης Πριγκηποννήσων. Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με εορταστικό πρόγραμμα και γεύμα στη Λέσχη Ανατολής.
Στο ρεπορτάζ του για το T24, ο δημοσιογράφος Ατιλά Γκιουνέρ καταγράφει συναντήσεις αποφοίτων και αναμνήσεις που ξαναζωντάνεψαν μπροστά στο σχολείο.
Ο οδοντίατρος Νίκος Κεφαλάς, που πρωτοπήγε εκεί το 1953, θυμήθηκε τις μαθητικές αποδράσεις: «Κατεβαίναμε από το παράθυρο και το σκάγαμε μετά το μάθημα. Ο διευθυντής μάς μάλωνε».
Ξεχωριστή θέση στην εκδήλωση είχαν οι εκπαιδευτικοί. Τιμήθηκαν η Βασιλική Ξύδα, με τουλάχιστον 45 χρόνια προσφοράς στη Σχολή, και ο Γιάννης Καλαμάρης, παλιός δάσκαλος του Ορφανοτροφείου Πριγκήπου, μέσα στα χειροκροτήματα των παρευρισκομένων.
Από το σχολείο του 1850 σε έναν νέο χώρο πολιτισμού
Η ιστορία της Αστικής Σχολής αρχίζει το 1850. Το σημερινό ιστορικό κτήριο ανεγέρθηκε το 1914, μετά την πυρκαγιά που κατέστρεψε το προηγούμενο ξύλινο σχολείο. Βρίσκεται δίπλα στον Άγιο Δημήτριο και συνδέθηκε με την εκπαίδευση διαδοχικών γενεών της ρωμαίικης κοινότητας στο μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος των Πριγκηποννήσων, το πιο απομακρυσμένο από την Κωνσταντινούπολη.
Οι σεισμοί του 1999 προκάλεσαν σοβαρές ζημιές και το κτήριο έπαψε να χρησιμοποιείται. Η σχολική κοινότητα μεταστεγάστηκε σε άλλο ακίνητο εκκλησιαστικής ιδιοκτησίας, όπου συνεχίστηκε η εκπαιδευτική λειτουργία. Η διάκριση έχει σημασία: τα φετινά εγκαίνια σηματοδοτούν την επιστροφή του ιστορικού συγκροτήματος στη ζωή της κοινότητας, καθώς το σχολείο είχε διατηρήσει τη λειτουργία του σε διαφορετική στέγη.

Τα στοιχεία που διασώζει η Μητρόπολη Πριγκηποννήσων αποτυπώνουν τη μεγάλη μεταβολή του μαθητικού πληθυσμού μέσα στο χρόνο. Το 1923 η Σχολή αριθμούσε 401 μαθητές. Τη σχολική χρονιά 1971-1972 φοιτούσαν 50 παιδιά, ενώ το 1981-1982 είχαν απομείνει οκτώ.
Την επιστροφή των αποφοίτων είχε ενθαρρύνει και ο Σύλλογος Πριγκηπιανών «Άγιος Γεώργιος ο Κουδουνάς», καλώντας τους να βρεθούν ξανά στον τόπο των μαθητικών τους χρόνων. Η συνάντηση συνέπεσε με τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την ίδρυση του συλλόγου.
Η αποκατάσταση πραγματοποιήθηκε με τη χρηματοδότηση του Ιδρύματος Αθανασίου και Μαρίνας Μαρτίνου. Σύμφωνα με την τεχνική παρουσίαση της Penelis Consulting Engineers, που ανέλαβε τη διαχείριση του έργου, ο σχεδιασμός περιλαμβάνει αίθουσα πολλαπλών χρήσεων με σκηνή, βιβλιοθήκη, μουσειακή αίθουσα, γραφεία και χώρους φιλοξενίας.
Με αυτές τις υποδομές, το παλιό εκπαιδευτήριο αποκτά δυνατότητες για εκδηλώσεις, συναντήσεις και πολιτιστικές δράσεις. Ένας χώρος δεμένος με τη σχολική μνήμη της Πριγκήπου αποκτά ξανά θέση στην καθημερινότητα και στο μέλλον της κοινότητας.

















