Στις 23 Μαρτίου τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα Μετεωρολογίας, μια επέτειος που συνδέεται άμεσα με την επιστημονική κατανόηση του καιρού και του κλίματος. Η ημερομηνία δεν είναι τυχαία, καθώς στις 23 Μαρτίου 1950 τέθηκε σε ισχύ η συνθήκη για τη δημιουργία του Παγκόσμιου Οργανισμού Μετεωρολογίας (WMO), ενός εξειδικευμένου οργανισμού του ΟΗΕ που ασχολείται με τις καιρικές προβλέψεις και τη μελέτη του κλίματος.
Ο στόχος της ημέρας είναι να αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο του καιρού, του κλίματος και των υδάτινων πόρων στο κοινό μας μέλλον, καθώς επηρεάζουν άμεσα τις κοινωνικές και οικονομικές δραστηριότητες.
Και όμως, πολύ πριν η επιστήμη αποκτήσει τα εργαλεία για να προβλέπει με ακρίβεια τα καιρικά φαινόμενα, οι άνθρωποι είχαν ήδη αναπτύξει τους δικούς τους τρόπους «ανάγνωσης» του καιρού. Στις παραδοσιακές κοινωνίες –και ιδιαίτερα στις αγροκτηνοτροφικές, όπως εκείνες των Ποντίων– η πρόβλεψη του καιρού δεν ήταν πολυτέλεια, αλλά ζήτημα επιβίωσης.
Οι Πόντιοι, όπως και άλλοι λαοί, βασίζονταν στην παρατήρηση της φύσης, στην εμπειρία που περνούσε από γενιά σε γενιά, αλλά και σε λαϊκές δοξασίες και αφηγήσεις. Μέσα από αυτές προσπαθούσαν όχι μόνο να προβλέψουν, αλλά με έναν τρόπο και να «εξηγήσουν» τα απρόβλεπτα ξεσπάσματα του καιρού.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των ξαφνικών καταιγίδων που εμφανίζονται συνήθως στο τέλος του χειμώνα, τις τελευταίες ημέρες του Μαρτίου ή τις πρώτες του Απριλίου. Στην ποντιακή παράδοση αποκαλούνται «τη γραίας τα ποράνα», συνδέοντας το καιρικό φαινόμενο με μια χαρακτηριστική λαϊκή αφήγηση.
Σύμφωνα με αυτήν, μετά από έναν βαρύ χειμώνα, ο ερχομός του Μαρτίου έφερε ανακούφιση στους ανθρώπους. Μια γριά, χαρούμενη που πίστεψε πως τα δύσκολα πέρασαν, χάιδεψε τα ζώα της και είπε πως ήρθε η ώρα να ανέβουν στα παρχάρια. Τα λόγια της όμως θεωρήθηκαν περιφρονητικά από τον Μάρτη, ο οποίος θύμωσε και ζήτησε από τον Απρίλη να του δανείσει τις τρεις πρώτες ημέρες του.
Έτσι, ο καιρός αγρίεψε ξανά: κρύο, ανεμοθύελλες και κακοκαιρία έπληξαν την περιοχή. Η γριά, προσπαθώντας να ζεσταθεί, πλησίασε τόσο πολύ στη φωτιά ώστε τελικά κάηκε, ενώ τα ζώα της σκορπίστηκαν.
Η ιστορία αυτή αποτυπώνει με γλαφυρό τρόπο την αγωνία των ανθρώπων απέναντι στη δύναμη της φύσης, αλλά και την ανάγκη να δοθεί μια ερμηνεία σε φαινόμενα που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν επιστημονικά.
Από τις παρατηρήσεις των αγροτικών κοινωνιών μέχρι τα σύγχρονα μετεωρολογικά μοντέλα, η σχέση του ανθρώπου με τον καιρό παραμένει στενή. Μόνο που σήμερα, εκεί όπου κάποτε υπήρχαν μύθοι και δοξασίες, υπάρχει πλέον η επιστήμη – χωρίς όμως να σβήνει τη μνήμη της παράδοσης.
