Ένας διακόνος από την Τσίτη με αγγελική φωνή και ξακουστός στην Τραπεζούντα, το Καν και την Κωνσταντινούπολη λάτρευε το τροπάριο «Γυναίκες μετά μύρων θεόφρονες…» που ακούγεται στην εκκλησία τη δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα, την Κυριακή των Μυροφόρων. Κι όταν πήγαινε στην Τραπεζούντα του άρεσε να κλείνεται στο δωμάτιο του στο χάνι, να πίνει ρακί και να ψέλνει.
Για τη φωνή του που έφτανε μέχρι τον ουρανό έγραψε ο Ιωάννης Αβραμάντης, το 1946, στα Χρονικά του Πόντου.
≈
Γυναίκες μετά μύρων θεόφρονες…
Τοι Ζωγραφάντων ο διάκον, ας’ σην Τσίτεν, έτον πολλά εξακουσμένος ση Τραπεζούνταν, σο Καν και σην Πόλ’ πα με το να είχεν αγγελικόν λαλίαν. Για τ’ ατόν πολλά και διάφορα ιστορίας λένε.
Όνταν εκατήβαινεν σην Τραπεζούνταν εκλειδούντον σ’ έναν οτάν τη χανί’ κι αρτούχ ερχίνανεν το ψάλσιμον. Κι αλλομίαν ντο τερείς: Ρωμαίοι, Τούρκ’ κι Αρμενάντ’ εφήν’ναν τα δουλείας ατουν και ετοπλαεύκουνταν σο χάν’ ολόερα και έκουαν ατον.
Ατός ο διάκον έπινεν γάετ πολλά. Εγάπανεν πολλά το ρακίν και με το έτον καλλίφωνος, οι ζαγκίν-ζαγκίν εκούϊζαν ατον σα φαγοπότα τουν κ’ εψάλνεν.
Εψάλνεν πολλά και διάφορα τροπάρα, άμαν όνταν επαίρνεν ατον το ρακίν η ψή ατ’ έτον να ψάλ’ το «Γυναίκες μετά μύρων θεόφρονες».
Άμαν εκόλλιζεν κ’ έναν «αχ!» εμπροστά ασ’ σο «οπίσω σου έδραμον» και σ’ ατό καικά άμον το έρχουντον και έλεεν το αχ, τη λαλίαν ατ’ σον ουρανόν εβγάλνεν. Κι άμον το κάτ’ς έλεεν ατον γιατί ταράζ’ το αχ σο τροπάρ’ ανάμεσα και γιατί σύρ’ τον ήχον άθες ατόσον πολλά έλεεν: «Τζάνουμ, πώς να μη λέω το αχ και πώς να μη καίεται η καρδία μ’, όνταν τερώ σ’ εκείνον αποπίσ’ έτρεχαν και σ’ εμέν αποπίσ’ κανείς ’κι τρέχ’!…»
Ι. Αβραμάντης
