Οι νεότερες γενιές που ίσως να μη γνωρίζουν πολλά για τη φρενίτιδα που επικρατούσε στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και τις αρχές του ‘60, για τον Έλβις Πρίσλεϊ, παγκοσμίως, πολύ πιθανόν να μην ξέρουν και ότι η φράση «ο βασιλιάς ζει;» πάντα παραπέμπει στον πραγματικό βασιλιά του ροκ εντ ρολ.
Γιατί από τον Αύγουστο του 1977 που έφυγε από τη ζωή τόσο αναπάντεχα και πρόωρα, οι θεωρίες συνωμοσίας δίνουν και παίρνουν για το εάν πραγματικά ζει ή όχι ο Έλβις Πρίσλεϊ.
Ακόμα και σήμερα, που ο Έλβις, εάν ζούσε, θα ήταν 90 χρονών, είναι πολλοί εκείνοι που πιστεύουν βαθιά μέσα τους –κυρίως οι θαυμαστές και οι θαυμάστριές του από τα παλιά– πως δεν έφυγε ποτέ. Και υπό μία έννοια, πράγματι δεν έφυγε ποτέ! Κυρίως σε ό,τι αφορά τη μουσική και τα τραγούδια που για τους Αμερικάνους ειδικά, είναι κάτι σαν τα δικά μας παλιά καλά λαϊκά που ακούμε όταν έχουμε μεγάλες συναισθηματικές εξάρσεις και… νταλκάδες!
Για τους παλιούς ο Έλβις Πρίσλεϊ δεν χρειάζεται ειδική αναφορά. Ήταν ο βασιλιάς και παραμένει. Για τους νεότερους όμως, ίσως χρειάζεται να αναφέρουμε ότι υπήρξε ένας από τους πιο λαμπερούς αστέρες της Αμερικής που ακόμα και σήμερα, προκαλεί χαμό στο άκουσμα των τραγουδιών του. Σήμερα, όμως, δεν θα ασχοληθούμε με τα σπουδαία τραγούδια που είπε και την τόσο τεράστια αλλαγή που επέφερε στη μουσική βιομηχανία παγκοσμίως αλλά για την πτώση ενός θρύλου που έφυγε από τη ζωή, αν τελικά το πιστέψουμε πως συνέβη, στα 42 χρόνια.
Η αναγέννηση ενός θρύλου
Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν το αστέρι του Έλβις Πρίσλεϊ φαινόταν να έχει χάσει τη λάμψη του. Ο βασιλιάς του ροκ εν ρολ είχε απομακρυνθεί από τις σκηνές και είχε αφιερωθεί σχεδόν αποκλειστικά στον κινηματογράφο –σε ταινίες που, παρόλο που απέφεραν κέρδη, δεν κατάφερναν να μεταφέρουν τη μαγεία της μουσικής του. Την ίδια περίοδο, η Βρετανία εισέβαλε δυναμικά στη μουσική σκηνή των Ηνωμένων Πολιτειών με μπροστάρηδες τους Beatles, κλονίζοντας την κυριαρχία του Πρίσλεϊ.
Ο ίδιος ένιωθε εγκλωβισμένος και απογοητευμένος. Η καριέρα του, που κάποτε έμοιαζε ασταμάτητη, βρισκόταν σε τέλμα. Όμως, μέσα από αυτήν τη σιωπή, γεννήθηκε η ανάγκη για επιστροφή. Μια επιστροφή που έμελλε να μείνει στην ιστορία.
Στις 3 Δεκεμβρίου 1968, μεταδόθηκε από το NBC ένα τηλεοπτικό μουσικό πρόγραμμα που έμεινε γνωστό ως «68 Comeback Special». Δεν ήταν απλώς μια εμφάνιση. Ήταν μια δήλωση. Για πρώτη φορά μετά το 1961, ο Πρίσλεϊ εμφανιζόταν ζωντανά, αφήνοντας στην άκρη τις σκηνοθετημένες εικόνες του σινεμά και επιστρέφοντας σε αυτό που πραγματικά ήταν: ένας καλλιτέχνης της σκηνής. Το σόου ήταν λιτό, χωρίς φανφάρες και υπερπαραγωγές, αλλά γεμάτο συναίσθημα και πάθος –με την ερμηνεία του να γυρίζει τον χρόνο πίσω, στις ρίζες του ροκ εν ρολ.
Η επιτυχία του comeback οδήγησε σε μια σειρά από ζωντανές εμφανίσεις, ξεκινώντας από το Λας Βέγκας το 1969, και σύντομα σε περιοδείες σε ολόκληρη την Αμερική. Ο κόσμος κατέκλυζε τις συναυλίες του, σπάζοντας ρεκόρ προσέλευσης. Ωστόσο, αυτή η νέα πορεία δεν τον έφερε κοντά στα κυρίαρχα μουσικά ρεύματα της εποχής. Αντί να ακολουθήσει το μονοπάτι των Beatles ή των Rolling Stones, ο Έλβις χάραξε τον δικό του δρόμο –κάτι που αρκετοί επικριτές του δεν άργησαν να στηλιτεύσουν.
Μια νέα δεκαετία – μια τελευταία κορυφή
Το 1969, μετά από επτά χρόνια αποχής από τις πρώτες θέσεις των τσαρτ, ο Πρίσλεϊ επέστρεψε στην κορυφή με το «Suspicious Minds», κατακτώντας το Νο.1 στο αμερικανικό Billboard. Η επιτυχία αυτή ήταν μόνο η αρχή. Μέχρι το 1971, κυριάρχησε στις πωλήσεις δίσκων διεθνώς, καταγράφοντας μια εντυπωσιακή σειρά 20 επιτυχιών.
Η δεκαετία του ’70 τον βρίσκει αφοσιωμένο ξανά στη μουσική. Από το Kentucky Rain –που πούλησε πάνω από μισό εκατομμύριο αντίτυπα μόνο στις ΗΠΑ –μέχρι τα άλμπουμ Elvis Country, Love Letters, That’s The Way It Is, ο διάσημος καλλιτέχνης έδειξε ότι έχει ακόμα πολλά να πει. Το αποκορύφωμα ήρθε το 1973, όταν πραγματοποίησε δύο παραστάσεις στη Χαβάη, μία εκ των οποίων μεταδόθηκε ζωντανά μέσω δορυφόρου σε όλο τον κόσμο, κατακτώντας πάνω από 1 δισεκατομμύριο τηλεθεατές. Το γεγονός απαθανατίστηκε στο άλμπουμ Aloha from Hawaii via Satellite.
Η πτώση
Παρά τις επιτυχίες, η προσωπική ζωή του Έλβις αρχίζει να φθίνει. Το 1973, μετά το διαζύγιό του από την αγάπη της ζωής του, την Πρισίλα Πρίσλεϊ, βυθίζεται σταδιακά στην απομόνωση. Αρχίζει να παίρνει βάρος, ενώ η εξάρτησή του από συνταγογραφούμενα φάρμακα επηρεάζει τόσο την υγεία όσο και την καλλιτεχνική του απόδοση. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να ηχογραφεί και να δίνει παραστάσεις –όμως δεν είναι πια ο ίδιος. Σε αρκετές εμφανίσεις δεν καταφέρνει να ανέβει καν στη σκηνή, ενώ οι αντίπαλοί του μιλούν για κακές ερμηνείες και φανερή κόπωση.
Η τελευταία του ζωντανή εμφάνιση θα δοθεί στην Ιντιανάπολις, στις 26 Ιουνίου 1977, λίγο πριν έρθει το τέλος…
Το τέλος ενός μύθου
Στις 16 Αυγούστου 1977, στο σπίτι του στο Γκρέισλαντ, ο Έλβις Πρίσλεϊ βρέθηκε από τη μνηστή του Τζίντζερ Όλντεν ξαπλωμένος και αναίσθητος στο πάτωμα. Λίγες ώρες αργότερα, ανακοινώνεται επίσημα ο θάνατός του, στα 42 του χρόνια. Αιτία: καρδιακή αρρυθμία, που προκλήθηκε από υπερβολική χρήση φαρμάκων.
Η είδηση σκόρπισε παγκόσμια θλίψη. Η κηδεία του μετατράπηκε σε εθνικό γεγονός, ενώ οι φήμες γύρω από τον θάνατό του –αλλά και το αν είναι πράγματι νεκρός– δεν σταμάτησαν ποτέ. Η αρχική του ταφή έγινε στο νεκροταφείο του Φόρεστ Χιλ στο Μέμφις, αλλά λίγο αργότερα, για λόγους ασφαλείας, η σορός του μεταφέρθηκε στη Γκρέισλαντ, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Οι τραγωδίες της οικογένειας
Από την πρώτη μέρα που είδε το φως του κόσμου ετούτου, ο Έλβις κουβαλούσε μία σκιά, ακόμα και στο βλέμμα του, σαν να είχε πάρει πάνω του όλο το βάρος και τον πόνο του κόσμου. Αιτία; Ο θάνατος του δίδυμου αδελφού του στις 8 Ιανουαρίου 1935, όταν η μητέρα του Έλβις, Γκλάντις, έφερε στον κόσμο δίδυμα. Ωστόσο, ο αδερφός του, Τζέσι Γκάρον Πρίσλεϊ, βγήκε νεκρός κατά τη γέννηση. Ο Έλβις, για εκείνους που τον γνώριζαν, ένιωθε ενοχές που είχε καταφέρει να επιζήσει εκείνος και όχι ο αδελφός του. Σαν να έφταιγε εκείνος που είχε χαθεί το μωρό, που θάφτηκε στη Γκρέισλαντ μαζί με την οικογένειά του.
Η σχέση του Έλβις με τη μητέρα του υπήρξε πάντα στενή αλλά έντονη στις περιοδείες του. Το 1958, και ενώ ο τραγουδιστής βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του, η Γκλάντις πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 46 ετών, ενώ νοσούσε από ηπατίτιδα. Θάφτηκε επίσης στο Γκρέισλαντ.
Οι τραγωδίες όμως συνεχίστηκαν και για τις επόμενες γενιές Πρίσλεϊ. Η μοναχοκόρη του, Λίζα Μαρί, έχασε τον γιο της Βενιαμίν Κιού τον Ιούλιο του 2020, σε ηλικία 27 ετών. Η Lisa Marie βυθίστηκε στην απόλυτη θλίψη και δεν ήταν ποτέ η ίδια πια. Διαπιστώθηκε σχεδόν αμέσως ότι ο θάνατος του εγγονού του βασιλιά της ρόκ εν ρολ, οφειλόταν σε αυτοκτονία!
Τον Ιανουάριο του 2023 ήρθε να προστεθεί άλλη μία μαύρη σελίδα στο βιβλίο της οικογένειας, όταν η Λίζα Μαρί, σε ηλικία μόλις 54 ετών, άφησε την τελευταία της πνοή, ύστερα από καρδιακή ανακοπή που προήλθε από επιπλοκές από προηγούμενη επέμβαση απώλειας βάρους. Η νεκροψία απέδωσε τον θάνατό της σε απόφραξη λεπτού εντέρου λόγω συμφύσεων (scar tissue) μετά τη χειρουργική επέμβαση. Παρά το ότι ανιχνεύτηκαν θεραπευτικές ποσότητες οξυκοντίνης, buprenorphine και quetiapine, δεν θεωρήθηκαν αιτία θανάτου –ο θάνατος χαρακτηρίστηκε φυσικός.
Η Lisa Marie ενταφιάστηκε στο Γκρέισλαντ, δίπλα στο γιο της Benjamin και δίπλα από τον πατέρα της, Έλβις.
Ένας ζωντανός μύθος
Ο Έλβις Πρίσλεϊ δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής ή ηθοποιός. Ήταν ένα φαινόμενο, ένας άνθρωπος που με τη φωνή και την ενέργειά του σημάδεψε ανεξίτηλα την παγκόσμια μουσική σκηνή. Η ζωή του, γεμάτη δόξα αλλά και σκοτεινά σημεία, αποτελεί μέχρι σήμερα αντικείμενο θαυμασμού και μελέτης.
Ήταν και θα παραμείνει ο Βασιλιάς. Και όπως κάθε μύθος… δεν πεθαίνει ποτέ.
Κάλλια Λαμπροπούλου
