Τιμητική εκδήλωση για τον πολιτικό Σταύρο Νικολαΐδη από τη Νικόπολη του Πόντου διοργάνωσε το Κέντρο Πολιτισμού Νικοπόλεως Πόντου Ελλάδος (Καβάλα), σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Καβάλας.
Κεντρικός ομιλητής ήταν ο πρώην υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γιάννης Τσακλίδης, ο οποίος αναφέρθηκε ενδελεχώς στην πολιτική παρακαταθήκη του Νικολαΐδη, παραθέτοντας αρκετές και εν πολλοίς άγνωστες λεπτομέρειες της μακράς θητείας του στα υπουργεία Προεδρίας και Δημοσίων Έργων.
Παράλληλα, έκανε ιδιαίτερη μνεία στην καταγωγή του από τη Νικόπολη, όσο και στην ιστορία του Πόντου από την Αρχαιότητα μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών και την εγκατάσταση των προσφύγων στην ελληνική επικράτεια.
Για την προσφορά και το έργο του Σταύρου Νικολαΐδη μίλησαν επίσης η πρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού Νικοπόλεως Πόντου Ελλάδος Όλγα Περίτσαλη και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Καβάλας Μάρκος Δέμπας.
Στο αφιέρωμα στον Πόντιο πολιτικό προβλήθηκαν μαρτυρίες που φώτισαν πτυχές από τη ζωή και τη δράση του, όπως αυτή του λογοτέχνη και κριτικού Λεόντιου Πετμεζά, ο οποίος αφηγήθηκε στην κάμερα του Γιάννη Κρεβατόπουλου διηγήσεις του πατέρα του, Κωνσταντίνου Πετμεζά, συνεργάτη επί σειρά ετών του Σταύρου Νικολαΐδη.
Ποιος ήταν
Ο Σταύρος Αντ. Νικολαΐδης γεννήθηκε στη Νικόπολη του Πόντου το 1892 και έφυγε από τη ζωή στις 15 Μαΐου του 1967, περίπου τρεις εβδομάδες μετά την επιβολή του στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και δίδαξε στα Κοτύωρα, την Κριμαία και τη Συμφερούπολη.
Με την Ανταλλαγή ήλθε στην Αθήνα το 1923, και ανέλαβε τη διεύθυνση της Σχολής Μεγαρέως. Σπούδασε Νομικά και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και άρχισε την πολιτική πορεία του. Από το 1926 έως το 1964 εκλεγόταν βουλευτής Καβάλας, λαμβάνοντας μέρος σε αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις. Συγκεκριμένα, έξι φορές εξελέγη με το Κόμμα Φιλελευθέρων και με τη Δημοκρατική Ένωση, και δύο φορές (το 1963 και το 1964) με την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου.
Χρημάτισε για μια πενταετία υπουργός Προεδρίας και Δημοσίων Έργων στις κυβερνήσεις Πλαστήρα, Διομήδη και Σοφούλη, από το 1945 έως το 1950.
Συνοπτικά, στα σημαντικά επιτεύγματά του κατά τη διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο Δημοσίων Έργων τα έτη 1949 και 1950 συγκαταλέγονται οι ανακουφιστικές συμβάσεις των δημοσίων υπαλλήλων που επιτεύχθηκαν από επιτροπή στην οποία συμμετείχε μαζί με τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και δύο ακόμη υπουργούς, καθώς και η υδροδότηση της Αθήνας που δημιουργήθηκε από τη σύνδεση της Υλίκης με τη λίμνη του Μαραθώνα, λύνοντας για τα επόμενα 40 χρόνια το πρόβλημα ύδρευσης στην περιοχή της Αττικής.
Ως πολιτική προσωπικότητα διακρίθηκε για το ήθος, την ευπρέπεια, τη συνέπεια στην ιδεολογία του, την ανωτερότητα και την ακεραιότητα του χαρακτήρα του, καθώς και την αφοσίωση του στον άνθρωπο. Είχε εκδώσει επτά βιβλία, και αρθρογραφούσε στον Τύπο.
