Σήμερα συνοδεύουμε νοητά τον Νίκο Σωματαρίδη, έναν αγνό άνθρωπο που τίμησε όσοι λίγοι την ποντιακή του καταγωγή, στο μεγάλο ταξίδι του για τα μανουσοστολισμένα παρχάρια του Ουρανού. Έναν ποιητή, λυράρη, λαογράφο, ηθοποιό, δάσκαλο – και πάνω από όλα έναν χορευτή με το «Π» (από τον Πυρρίχιο) κεφαλαίο!
Ας θυμηθούμε ένα περιστατικό από τον γεμάτο Πόντο και πολιτισμό βίο του. Όταν ο Νίκος Σωματαρίδης υπηρετούσε τη θητεία του ως αξιωματικός στην Κρήτη, το 1963…
Ας τον αφήσουμε όμως να μας τα διηγηθεί με τον χαρισματικό τρόπο που μιλούσε και έκανε τους ακροατές του να «κρέμονται» από τα χείλη του!
Όταν ήμουν έφεδρος αξιωματικός στο Ηράκλειο Κρήτης, ο διοικητής ζήτησε τη συνδρομή όποιου είχε κάτι να προσφέρει για την ψυχαγωγία του στρατεύματος, για να κάνουμε ένα τρόπον τινά πολιτιστικό πρόγραμμα. Ήρθε ο καιρός να προσφέρω κι εγώ ενώπιον 600 περίπου συστρατιωτών μου και αξιωματικών στην αίθουσα ΚΨΜ του στρατοπέδου μαζί με έναν Ορφανίδη που γνώρισα από τη Βέροια, ο οποίος έπαιζε λύρα, και με τον Γιώργο Αλεξανδρίδη που ήμασταν μαζί από τη Θεσσαλονίκη που χορεύαμε. Παρουσιάσαμε τον Σέρρα χορό, κι επειδή δεν είχαμε ζίπκες μαζί μας, πήραμε από τους Κρητικούς τη φορεσιά τους, που είναι πολύ ωραία σαν τη δική μας, και ταιριάζει και στον Πυρρίχιο.
Χορέψαμε Σέρρα με την κρητική ενδυμασία!
Θυμάμαι μετά που τελειώσαμε, ο ταξίαρχος Γρηγόριος Παναγιωτάκος, Μανιάτης στην καταγωγή, σηκώθηκε απότομα από την καρέκλα που καθόταν και τινάχτηκαν όλοι επάνω τρομαγμένοι, αξιωματικοί και φαντάροι, νομίζοντας ότι κάτι τον ενόχλησε… είχε τη φήμη του πολύ αυστηρού στρατιωτικού. Αυτός κατευθύνθηκε αμίλητος προς τη σκηνή, εγώ έκανα να κατεβώ από την πλαϊνή σκάλα από σέβας (γιατί ο στρατός έχει πειθαρχία, δεν γίνεται να στέκεσαι πιο ψηλά από τον διοικητή σου), αλλά μου έγνεψε να κάτσω πάνω στη σκηνή, μου έδωσε το χέρι του και είπε: «Πάντα άκουγα για τους Πόντιους, για τη λεβεντιά τους και τον πολιτισμό τους. Σήμερα είχα την ευκαιρία να το εξακριβώσω ιδίοις όμμασι. Συγχαρητήρια». Αυτό εγώ το εξέλαβα ως μεγάλη τιμή και μέγιστο γεγονός, όχι καταξίωση στο πρόσωπό μου αλλά στον Σέρρα χορό.
Κύριε Νίκο σε ευχαριστούμε για την μεγάλη παρακαταθήκη που μας άφησες. Σε ευχαριστούμε για την ευγένεια και την αγάπη σου σε εμάς τους ερευνητές της νεότερης γενιάς. Σε ευχαριστούμε για όσα μας έμαθες. Η αγάπη μας και η προσευχή μας θα σε συνοδεύουν στο μακρινό σου ταξίδι. Αθάνατος!
