Η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας, σε κάθε δημοκρατικό δυτικό κράτος, ενσαρκώνεται μέσω των εθνικών καλπών. Οι πολιτικοί σχηματισμοί ξεδιπλώνουν κατά την προεκλογική περίοδο το πρόγραμμα και τις θέσεις τους σε οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά ζητήματα. Οι πολίτες επιλέγουν και εξουσιοδοτούν. Η χώρα μας, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, προχωρά μια συνθηκολόγηση για ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα, που ταλανίζουν την εξωτερική πολιτική τις τελευταίες δεκαετίες (τελευταίες, γιατί σε αυτές ξύπνησε ο αλυτρωτισμός των γειτόνων και γεννήθηκε το εν λόγω κρατίδιο).
Για αυτό το μείζον εθνικό ζήτημα δεν παρουσιάστηκαν και δεν κρίθηκαν από τη λαϊκή κυριαρχία οι θέσεις των κομμάτων και η τύχη της εν λόγω συνθηκολόγησης.
Αντίθετα απουσίαζε πλήρως από τον δημόσιο διάλογο της τελευταίας προεκλογικής περιόδου. Παράλληλα ο ελληνικός λαός (σύμφωνα και με επίσημες δημοσκοπήσεις) κατά συντριπτική πλειοψηφία είναι κάθετα αντίθετος στην Συμφωνία των Πρεσπών. Με βάση αυτά τα δεδομένα θα περίμενε κανείς να οδηγηθούμε σε εθνικές ή κάλπες δημοψηφίσματος σχετικά με το ζήτημα, με μία προεκλογική περίοδο που θα ξεδίπλωναν τις θέσεις τους υπέρμαχοι και πολέμιοι.
Αντιθέτως η κυβέρνηση επιλέγει αγκομαχώντας, προσπαθεί να κλειδώσει οριακές πλειοψηφίες, εντάσσοντας βουλευτές από κόμματα που καταρρέουν δημοσκοπικά και πιθανώς δεν θα υπάρχουν στην επόμενη κοινοβουλευτική σύνθεση. Εδώ και τρεις μήνες παρατηρούμε μία πολιτική φαρσοκωμωδία με τους κυβερνητικούς εταίρους και ταυτόχρονα μια σπίλωση σε όποιον τολμά να εκφράσει διαφορετική άποψη. Δεν νοούνται όλα αυτά σε μια σύγχρονη δημοκρατία. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Εκλογές λοιπόν ή δημοψήφισμα.
Ο Μάκης Κυριζίδης
- Μάκης Κυριζίδης, υπ. δήμαρχος Θεσσαλονίκης, «Θεσσαλονίκη Θετικά».
