Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις για επέκταση των χωρικών υδάτων / αιγιαλίτιδας ζώνης της Ελλάδας και τις αντιδράσεις που προκαλεί η ενδεχόμενη επέκταση των χωρικών υδάτων της χώρας, σημειώνεται ότι ο καθορισμός του εύρους των χωρικών υδάτων ορίζεται επακριβώς σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, τόσο σε συμβατικό όσο και σε εθιμικό επίπεδο. Επί τούτου αναφέρεται ότι σχετικό είναι το Μέρος ΙΙ της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας που υιοθετήθηκε το 1982, οι πρόνοιες του οποίου, σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, αποτελούν μέρος του εθιμικού δικαίου που δεσμεύει όλα τα κράτη.
Σύμφωνα με τον σχετικό κανόνα, η κυριαρχία του παράκτιου κράτους εκτείνεται, πέρα από την εδαφική του επικράτεια, στην παρακείμενη θάλασσα ως επίσης και στον εναέριο χώρο πάνω από τα χωρικό ύδατα καθώς και στον βυθό και στο υπέδαφός της μέχρι και τα 12 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης της φυσικής ακτογραμμής.
Σε περιπτώσεις όπου οι ακτές δύο κρατών κείνται έναντι μεταξύ τους ή συνορεύουν, όπως στις πλείστες περιπτώσεις των νησιών του ανατολικού Αιγαίου σε σχέση με τις ακτές της Τουρκίας, και όπου το εύρος των χωρικών υδάτων δεν μπορεί να είναι το μέγιστο δυνατό που προβλέπεται, τότε εφαρμόζεται η αρχή της μέσης γραμμής ή ίσης απόστασης. Αν και η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την ιδιότητα των νησιών να δημιουργούν πλήρεις θαλάσσιες ζώνες, η θέση αυτή της Τουρκίας δεν ευσταθεί, αφού ρητά καθορίζεται ότι τα νησιά δημιουργούν τις ίδιες θαλάσσιες ζώνες όπως οι ηπειρωτικές περιοχές, ήτοι, χωρικά ύδατα, συνορεύουσα ζώνη, αποκλειστική οικονομική ζώνη και υφαλοκρηπίδα, έχοντας πλήρη δικαιώματα ως ορίζονται από το Δίκαιο της Θάλασσας στις ζώνες αυτές.
- Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου του Αντώνη Στυλιανού στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Φιλελεύθερος.
