Ο Μοχάμεντ είναι τριαντατεσσάρων και μοιάζει πενηντάρης, μιλάει αγγλικά και ελληνικά καθώς έζησε λαθραία στην Ελλάδα μερικά χρόνια της δεκαετίας 2000. Ο πεντάχρονος γιος του τραυματίστηκε στο βομβαρδισμό του Χαλεπιού πριν από τρία χρόνια και επιβιώνει με μόνιμη παραλυσία. Έκανε δύο απόπειρες να περάσει με την οκταμελή οικογένειά του τα θαλάσσια σύνορα του Αιγαίου και δεν τα κατάφερε. Έφτασαν στην Ειδομένη στα τέλη Αυγούστου διασχίζοντας τη χώρα της Τουρκίας, με κόστος μερικών χιλιάδων δολαρίων, εκατοντάδες χιλιόμετρα ποδαρόδρομο και την απερίγραπτη αγωνία της σύλληψης.
Στη διαδρομή έπρεπε να κουβαλά στους ώμους του την άρρωστη μητέρα του, δίνοντας κουράγιο στους υπόλοιπους πράγμα που έβρισκε δυσκολότερο.
Στην Ειδομένη τού δόθηκε αναπηρικό καροτσάκι, όπου
εκ περιτροπής, και μέχρι το Πάσαου της Γερμανίας, έσερνε τη μητέρα και την εγκυμονούσα γυναίκα του, σε ένα άθροισμα εκατόν ογδόντα χιλιομέτρων.
Ο Μοχάμεντ, συγχυσμένο και με οργή θύμα κάποιας προπαγάνδας, αναφέρεται σαν μάρτυρας στον φρικώδη παραλογισμό του ISIS, στους Αμερικάνους υποβολείς, στην εξαναγκαστική επιλογή των επιλογών του Άσαντ, στην ελεεινή και χυδαία συμπεριφορά Τουρκίας και Σ. Αραβίας, στη χαμένη αδελφή του πατέρα του στο Αιγαίο, στο συντριπτικά μεγάλο ποσοστό των παρείσακτων «προσφύγων» από Πακιστάν και Ιράκ, στην πατρίδα του που αγαπά αλλά δεν θέλει πια να επιστρέψει, στο κοράνι της αγάπης, στο πτυχίο του μηχανικού που κατέχει, στα πετρέλαια της Μοσούλης (η τιμή του πετρελαίου, υποστηρίζει, ξεκινά από το ΕΝΑ δολάριο το βαρέλι και φτάνει το πολύ τα σαράντα ανάλογα με τον «κηδεμόνα» του παραγωγού), στους αγωγούς και στο αέριο της χώρας του, στις δεκάδες ευρωπαϊκές, ρωσικές και αμερικανικές εταιρείες ειδικών, τεχνικών και μισθοφόρων μαχητών, που κατέλαβαν και όλο πληθαίνουν στη Συρία, στις σκοπιμότητες και τις ευθύνες των Αμερικανών, στην ελπίδα της Γερμανίας, στην «πιο όμορφη χώρα», την Ελλάδα, στην ανοργανωσιά των Σέρβων, στα τρένα των Σκοπιανών, στους έξυπνους Κροάτες (την Κροατία, είπε, επιτράπηκε να διασχίσουν μόνο οικογένειες προσφύγων, οι κατά μόνας άνδρες και για εύλογους φόβους επαναπροωθούνται στις αφετηρίες τους).
Το κέντρο υποδοχής στο Πάσαου (φωτ.: ΑΠΕ / EPA / Armin Weigel)
Ο Μοχάμεντ που είναι τριαντατεσσάρων και μοιάζει πενηντάρης είναι Σύρος πρόσφυγας. Τον εντοπίσαμε σε κέντρο υποδοχής προσφύγων τριάντα χιλιόμετρα μακριά από τη Νυρεμβέργη, θέλει να μιλήσει για τους εφιάλτες του, για την οικογένεια του ξαδέλφου του που είναι θαμμένη στα ερείπια του σπιτιού τους, για την οβίδα που διαμέλισε την τρίχρονη ανιψιά του, για τις προβλέψεις του στην Ευρώπη και τη Μ. Ανατολή, και για τους τζιχαντιστές που εντόπισε στη διαδρομή και στο Flüchtlingsheim (σ.σ.: κέντρο υποδοχής) που φιλοξενείται (ακούει συχνά συγκεκριμένα πρόσωπα να μιλούν στο τηλέφωνο δίνοντας εντολές μεταφοράς πολύ μεγάλων χρηματικών ποσών μεταξύ αραβικών χωρών, ενώ δέχεται ενοχλητικές επιπλήξεις από άγνωστους συμπατριώτες του που τον προτρέπουν να προσεύχεται).
Ο Μοχάμεντ, νεοπρόσφυγας του Ανατολικού Ζητήματος, θύμα της απληστίας των ισχυρών της γης, που η γυναίκα του θα γεννήσει την επόμενη βδομάδα τον δεύτερό τους γιο, μαζί με τους χιλιάδες συμπατριώτες του είναι μια αναπόφευκτη πραγματικότητα για τη Γερμανία, η οποία θα επαναπροσδιορίσει τα δημογραφικά, πολιτικά και πολιτισμικά της χαρακτηριστικά.
Από τους χιλιάδες Μοχάμεντ, που έχετε όλοι δίπλα σας σε κάποιο Heim, διαλέξτε τον πιο δίπλα και μιλήστε του, είναι σαρκαστική ευκαιρία γνώσης και συνειδητοποίησης.
Οι Πόντιοι της Γερμανίας είμαστε οι μοναδικοί πολιτικά συγγενείς των Σύρων προσφύγων. Η δική μας πρώτη προσφυγική γενιά δεν βρίσκεται στη ζωή, η ιστορία έστειλε αντικαταστάτες…
Οι Μοχάμεντ του κόσμου είναι μέλη του Συλλόγου Ποντίων Νυρεμβέργης.
Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης «Cardinal Bessario»
Μέσαγμαν Τρυγομηνά, A.D MMXV
