Στην πιο κατάλληλη στιγμή πιστεύει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης πως εμφανίζεται το βιβλίο του Το ποντιακό ζήτημα και η 19η Μαΐου. Εκείθεν και εντεύθεν του Αιγαίου. Θεωρεί ότι είναι η καλύτερη απάντηση «στις απαράδεκτες θέσεις του ανιστόρητου και άκρως επικίνδυνου Υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη», όπως χαρακτηριστικά λέει.
Το βιβλίο ο Κ. Φωτιάδης συνέγραψε με τον Ευάγγελο Τσιανάκα, υποψήφιο διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ.
Πριν μας πει δύο λόγια για το περιεχόμενο του βιβλίου του, ο Κ. Φωτιάδης επιμένει στο σχόλιό του για την τοποθέτηση Φίλη: «Οι δηλώσεις του είναι παλιές, από τον Αύγουστο του 2014. Εμείς όμως ξυπνήσαμε δεκατρείς μήνες αργότερα. Γνωρίζαμε ότι ήταν πρωτοπαλίκαρο του ΣΥΡΙΖΑ και ότι θα έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο μετά τις εκλογές. Γιατί δεν αντιδράσαμε νωρίτερα, γιατί δεν ενημερώσαμε τους προσφυγικής καταγωγής ψηφοφόρους ποιους εθνοσωτήρες εκλέγουμε, για να μας αντιπροσωπεύουν στο Κοινοβούλιο; Λυπάμαι, αλλά έχουμε και εμείς ευθύνη για την ιστορική, ηθική, κοινωνική, πολιτισμική και πολιτική παρακμή», τονίζει.
Και αφιερώνει στον Ν. Φίλη το τραγούδι του συμφοιτητή του
(του Κ. Φωτιάδη), Νίκου Άσημου: «Χαιρετίσματα στην εξουσία, εγώ κρατάω την ουσία και ονειρεύομαι».
Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο του βιβλίου, μας δίνει μια ιδέα επισημαίνοντας πως «ο Νίκος Χειλαδάκης γράφει ότι στην Ελλάδα κάποιοι γνωστοί και μάλιστα επώνυμοι τουρκολάγνοι υποστηρίζουν πως δεν διαπράχτηκε καμία γενοκτονία σε βάρος του ελληνισμού της Ανατολής, ότι οι Έλληνες έφυγαν μετά… “βαΐων και κλάδων” από την προκυμαία της Σμύρνης. Έρχεται ωστόσο ακόμη ένας Τούρκος διανοούμενος να τους βάλει τα γυαλιά, αποδεχόμενος δημόσια πως διαπράχτηκαν αμέτρητα εγκλήματα σε βάρος των Ρωμιών, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Πρόκειται για τον γνωστό αρθρογράφο, συγγραφέα και πολιτικό Τζενγκίζ Ακτάρ, ο οποίος με ένα εντυπωσιακό άρθρο στην τουρκική εφημερίδα Taraf, με τον τίτλο “1915 Giderken”, προβάλλει ουσιαστικά τις τύψεις της συνείδησης ενός πραγματικά συνειδητοποιημένου Τούρκου για τις γενοκτονίες που έγιναν την εποχή εκείνη σε βάρος των χριστιανών της Μικράς Ασίας, τύψεις που μέχρι σήμερα κυνηγούν πολλούς Τούρκους στη σημερινή ισλαμική πλέον Τουρκία των Ταγίπ Ερντογάν και Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο Ακτάρ παραδέχεται ότι το χώμα της Ανατολίας που πατούν οι σημερινοί κάτοικοί του είναι ποτισμένο με το αίμα των χριστιανών που εξολοθρεύτηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα και κρύβει το μαρτύριο εκείνης της εποχής, η οποία έχει γραφτεί με μελανά χρώματα στην ιστορία αυτού του τόπου.
»“Είναι μάταιη η προσπάθεια να κρυβόμαστε και στο εσωτερικό, και ιδίως στο εξωτερικό, για τα γεγονότα αυτά” επισημαίνει ο Ακτάρ, “που έχουν αναγνωριστεί από τη διεθνή ιστορική πραγματικότητα και, αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς με την Ιστορία, θα πρέπει και εμείς να σταθούμε στο ύψος μας και να τα αναγνωρίσουμε”.
»Μια άλλη ξεχωριστή προσωπικότητα της Τουρκίας, ο Αλί Σαΐτ Τσετίνογλου, στην ερώτηση “γιατί η Τουρκία αρνείται την αναγνώριση, εκτιμάτε ότι προέρχεται από φανατισμό;” απαντά αφοπλιστικά:
»“Όχι. Μιλάμε για την πρακτική σφετερισμού τεράστιου πλούτου, που αποτελεί το θεμέλιο της κοινωνικής και οικονομικής υπόστασης ενός σημαντικού μέρους των πλουσίων της Τουρκίας.
»”Η τάξη που εξουσίαζε την Τουρκία για πολλές δεκαετίες ήταν αυτή που ανήλθε στην εξουσία διά μέσου σφαγών και λαφυραγωγίας. Η σημερινή εξουσία, που είναι οι προύχοντες της Ανατολίας που πλούτισαν από τη Γενοκτονία, μέχρι την εποχή του Οζάλ έκρυβε στο προσκέφαλο τα προϊόντα αυτής της μεταφοράς πλούτου. Η αλυσίδα συνεχίζει χωρίς να σπάσουν οι κρίκοι της, και αυτό καθιστά πολύ δύσκολη την αναγνώριση της Γενοκτονίας”.
»Ανάλογη ιστορική τοποθέτηση έχει και ο Τούρκος ιστορικός Μεχμέτ Πολατέλ (φωτ. δεξιά), που πρόσφατα παρουσίασε τη μελέτη του “Κατάσχεση της περιουσίας των Αρμενίων στη διάρκεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων και μετά από αυτήν” στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Αρμενίας (AUA). Ο Πολατέλ υποστηρίζει στην έρευνά του ότι “Υπάλληλοι του κρατικού μηχανισμού, συνεργάτες των τοπικών υπηρεσιών και μεμονωμένες ομάδες παρακρατικών ατόμων κατάσχεσαν τις περιουσίες των δολοφονημένων και εξορισθέντων Αρμενίων. Οι κατασχεμένες περιουσίες παραδόθηκαν σε μετανάστες, σε στρατιώτες, σε μουσουλμάνους επιχειρηματίες, ή χρησιμοποιήθηκαν από το ίδιο το κράτος για την κάλυψη των δικών του αναγκών. Τα ακίνητα των Αρμενίων –εκκλησίες, σχολεία και άλλα θεσμικά κτήρια– χρησιμοποιήθηκαν ως αστυνομικοί σταθμοί, νοσοκομεία ή για άλλες κρατικές ανάγκες”.
»Ο καθηγητής φιλοσοφίας Νόαμ Τσόμσκι, με αφορμή την εισβολή των Δυνάμεων Ασφαλείας στις τουρκικές φυλακές, καταγγέλλει ότι η Τουρκία είναι ένα “κράτος εγκληματίας”, στο οποίο η Δύση και κυρίως οι ΗΠΑ με την ανοχή τους επέτρεψαν να περάσει τέτοιες βίαιες πρακτικές καταστολής, παραβιάζοντας κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο, τα δημοκρατικά δικαιώματα των διαφόρων εθνοτήτων της Μικράς Ασίας, με αντάλλαγμα την προστασία των στρατηγικών, πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών τους συμφερόντων. Η θέση του σύγχρονου διανοητή θα πρέπει να προβληματίσει όλες τις συνειδήσεις, καθώς αποδεικνύεται περίτρανα ότι όλα αυτά τα χρόνια η Τουρκία δεν έχει διδαχθεί τίποτα από τα λάθη της και δεν σταμάτησε να διαπράττει εγκλήματα σε βάρος των πληθυσμών της πολυεθνικής και πολυπολιτισμικής χώρας που στρατοκρατικά εξουσιάζει. Είναι αλήθεια ότι η Ευρώπη ανέχεται την Τουρκία, όπως ανέχτηκε και τους Ναζί.
Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Φωτιάδης
»Από τη Γερμανία ο Τούρκος Αλί Ερντέμ καταγγέλλει το 2002 ότι “η Τουρκία προσπαθεί να απαγορεύσει στους απογόνους των θυμάτων να θυμούνται, να απαιτούν το δίκαιο και τη δικαιοσύνη”.
»Τα τελευταία χρόνια οι τουρκικές κυβερνήσεις δαπανούν εκατομμύρια δολάρια για να απαλλαγούν από τα εγκλήματα γενοκτονίας που διέπραξαν οι πρόγονοί τους στις αρχές του προηγούμενου αιώνα σε βάρος των χριστιανικών λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο καθηγητής Σπύρος Βρυώνης στο βιβλίο του Η Κλειώ συναντά την Ιστορία (εκδόσεις ΙΜΧΑ) ξεμπροστιάζει όλους τους ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, εκδότες και πολιτικούς των ΗΠΑ, που χρηματοδοτήθηκαν αδρά για να στηρίξουν ή να προστατεύσουν στους εργασιακούς τους χώρους τα τουρκικά συμφέροντα. Σήμερα το τουρκικό λόμπι στις ΗΠΑ οργιάζει στην κυριολεξία. Η Άγκυρα, χάρη στη βυζαντινή διπλωματία που κληρονόμησε, κατόρθωσε να δημιουργήσει επίσημα στο αμερικανικό Κογκρέσο τουρκική επιτροπή από αμερικανούς βουλευτές, οι οποίοι έχουν επιστρατευτεί για την προστασία των τουρκικών συμφερόντων – φυσικά με το αζημίωτο», καταλήγει ο Κ. Φωτιάδης.
