«…έτσι λοιπόν Πέρσες, Άραβες, Ινδοί και Κινέζοι, με τα καραβάνια τους, μαζί με τα μεταξωτά, τα μπαχαρικά και τις περιπέτειες του ταξιδιού, κουβαλούσαν παράλληλα τα έθιμα, τις ιστορίες, τα τραγούδια και τα παραμύθια τους. Μέσα από αυτά ξεπήδησαν και οι λογής-λογής παραμυθάδες…», διαβάζει κανείς στο οπισθόφυλλο του βιβλίου Ιστορίες από τους δρόμους των Καραβανιών που κυκλοφόρησε πρόσφατα κλείνοντας μέσα στις 136 σελίδες του όλη τη μαγεία που χαρακτηρίζει την εποχή της άνθησης του εμπορίου στα πολύ παλιά χρόνια.
Πρωταγωνιστής της ιστορίας που πήρε ζωή μέσα από την πένα της Αλήθειας Ευπραξιάδου, ο Ισμαήλ. Ένας παραμυθάς που λέει ιστορίες, οι οποίες γεννήθηκαν όταν τα καραβάνια διέσχιζαν τους δρόμους του μεταξιού, της Ινδίας, της Κίνας. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες νιώθεις έντονη την επιθυμία να γνωρίσεις τη γυναίκα που επινόησε αυτά τα παραμύθια, τα οποία μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά μεταφέροντας συγχρόνως στα σπλάχνα τους ένα σπάνιο απόσταγμα σοφίας.
«Πρόκειται για ένα μαγευτικό παραμύθι που ελπίζω να το αγαπήσουν οι αναγνώστες. Είναι ένα οδοιπορικό που διαδραματίστηκε πριν από 1.000 χρόνια, τότε που η Περσία είχε τον δικό της χαρακτήρα, η Κίνα ξεχώριζε για τους δρόμους του μεταξιού και η Ινδία ήταν γνωστή για τον όρκο σιωπής και τη μεγάλη αφοσίωση στην εθνική της κουλτούρα», αποκαλύπτει στη συζήτησή μας η συγγραφέας και άλλων 17 βιβλίων!
Ξεκούραση στο Καραβάν-Σεράι στη διαδρομή μέσα από την έρημο με προορισμό τα μεγάλα παζάρια της Ανατολής
Τι ήταν αυτό που ξύπνησε μέσα της την επιθυμία να καταγράψει στο λευκό χαρτί και αυτήν τη συλλογή παραμυθιών;
«Αγαπάω πάρα πολύ τα ταξίδια. Έτσι, πριν αναχωρήσω για τον κάθε προορισμό μελετώ την ιστορία, τον πολιτισμό, τα παραμύθια και γενικά την κουλτούρα της χώρας που πρόκειται να επισκεφθώ. Με αυτόν τον τρόπο, και σε συνδυασμό με την έμφυτη ικανότητά μου να εμπνέω τους ανθρώπους να με πλησιάσουν και να μου ανοίξουν την καρδιά τους, προέκυψαν αυτά τα παραμύθια.
»Εκεί, πίνοντας καφεδάκι γύρω από το τραπέζι του σπιτιού τους και τρώγοντας μαζί πλούσια τοπικά εδέσματα».
Η επόμενη ερώτηση που βιάζεται να διανύσει την απόσταση από την ψυχή μέχρι τα χείλη, αφορά το γιατί επέλεξε να ξετυλιχτεί το νήμα της ιστορίας της με επίκεντρο τα καραβάνια.
«Τα καραβάνια υπήρξαν οι πρώτοι συνδετικοί κρίκοι που ένωσαν τους λαούς και κινήθηκαν προς την κατεύθυνση της ανάδειξης της διαφορετικότητάς τους. Με όχημα τα μεταξωτά και πολύχρωμα υφάσματα, τα αστραφτερά κοσμήματα, τα ποικίλα μπαχαρικά και κάθε λογής εμπόρευμα που μετέφεραν οι άνθρωποι των καραβανιών, βγαίνουν στην επιφάνεια και οι χαρισματικοί παραμυθάδες της Ανατολής στους οποίους ανήκουν και οι παραμυθάδες των ιστοριών μας. Άλλωστε είναι άνθρωποι που ερμηνεύουν τα πάντα με γνώμονα την καρδιά, κάτι που αποτελούσε και ένα από αυτά που επιθυμούσα να αναδείξω μαζί με την τρυφεράδα, τη στοργή, την καλοσύνη και την προσφορά στον συνάνθρωπο. Όλα αυτά δηλαδή που αποτελούν και το βαθύτερο νόημα της ζωής».
Πολύχρωμα υφάσματα, πολύτιμα αντικείμενα και κάθε λογής εμπόρευμα μετέφεραν στα παζάρια οι άνθρωποι των καραβανιών
Καθώς μιλά, μας κεντρίζει όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον να μάθουμε και άλλες πτυχές της ζωής της. Από πού είναι η καταγωγή της, που έζησε στη μέχρι τώρα πορεία της και ποια η σχέση της με τον Πόντο;
«Από την πλευρά του πατέρα μου έχω ρίζες από την Καππαδοκία και η μητέρα μου ήταν Ηπειρώτισσα, αλλά γεννήθηκα στη Θράκη. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι άνθρωποι μετακινούνταν συνεχώς κι έτσι πάρα πολλοί Ηπειρώτες είχαν εγκατασταθεί στη Θράκη. Ένας από αυτούς ήταν ο προ-προπάππος μου, που ρίζωσε εκεί και στη συνέχεια δημιούργησε την οικογένειά του. Από τα πέντε μου χρόνια μέχρι και σήμερα ζω στη Θεσσαλονίκη, όπου και φοίτησα στην Ελληνογαλλική Σχολή Καλαμαρί. Στη συνέχεια πήγα με τον άνδρα μου και τα δυο μας παιδιά στο Παρίσι, όπου σπούδασα αισθητική, ψυχολογία, λογοτεχνία και ήρθα σε επαφή με διάφορα γνωστικά αντικείμενα. Είχα ένα πάθος και μια λαχτάρα να μάθω πολλά και ποικίλα πράγματα».
Εκεί που μιλάει, η φωνή της ξαφνικά φανερώνει ακόμη μεγαλύτερη αγάπη και ενθουσιασμό. Είναι όταν αναφέρεται στον Πόντιο σύζυγό της.
«Παντρεύτηκα έναν πολύ ξεχωριστό άνθρωπο με καταγωγή από τον Πόντο, ο οποίος ήταν καρδιολόγος. Θυμάμαι σαν σήμερα πόση εντύπωση μου έκαναν τα λόγια του πεθερού μου όταν μου έλεγε “Εσύ δεν είσαι τεμέτερον, αλλά είσαι ξαδέλφισσα”, λόγω της καταγωγής μου, που είχε αρκετές ομοιότητες με την ποντιακή».
Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του βιβλίου
Η ώρα έχει περάσει χωρίς καν να το καταλάβουμε, το ρολόι δείχνει λίγο μετά τις 8 το βράδυ. Ώρα που οι ρυθμοί χαμηλώνουν και αρχίζει σταδιακά να υποχωρεί η πίεση της ημέρας. Ιδανική ώρα για ονειροπόληση συντροφιά με παραμύθια. Αλήθεια, πόσο διατεθειμένοι είμαστε σήμερα να αφεθούμε στη μαγεία τους;
«Πάντοτε θα έχουμε ανάγκη τα παραμύθια. Πολλές φορές λειτουργούν λυτρωτικά και για εμάς τους μεγάλους», λέει με τη γαλήνια και συνάμα γεμάτη ζωντάνια φωνή της η συγγραφέας των παραμυθιών με το γεμάτο ευθύνη όνομα, το οποίο προσπάθησε σε όλα τα στάδια της ζωής της να διαχειριστεί με όσο σεβασμό και σύνεση διέθετε. «Είναι το όνομα της μάνας του πατέρα μου, αφού εκείνη την εποχή στην Καππαδοκία οι γονείς προίκιζαν τα κορίτσια που γεννιούνταν με ονόματα γεμάτα συναίσθημα που έφεραν εντός τους διαχρονικές αξίες και υψηλές έννοιες, όπως Ευδοξία, Ευθυμία, Ευτυχία, Αγάπη και Επιστήμη» προσθέτει, και λίγο πριν την αποχαιρετίσουμε για να αποσυρθεί στον κόσμο των λέξεων της ζητάμε να μας αποκαλύψει κάτι από το τέλος του τελευταίου βιβλίου της.
«Θα πω μόνο ότι ολοκληρώνεται με έναν αετό Έλληνα που βρίσκεται κάπου στον Όλυμπο» απαντά, και δεν χρειάζεται να πει κάτι παραπάνω γιατί μας έχει πείσει για την αγάπη της γι’ αυτό που κάνει και τη λατρεία της για την περιπέτεια, τα ταξίδια και την ίδια τη ζωή. Είναι πέρα για πέρα αληθινή! Ακριβώς όπως φανερώνει και το όνομά της…
- Το βιβλίο της Αλήθειας Ευπραξιάδου Ιστορίες από τους δρόμους των Καραβανιών κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.
