Με δοξολογία, επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων, η Νάουσα τίμησε σήμερα την 114η επέτειο της απελευθέρωσής της από την οθωμανική κυριαρχία. Στις επετειακές εκδηλώσεις συμμετείχε και η Εύξεινος Λέσχη Ποντίων Νάουσας.
Η επέτειος παραπέμπει στη 17η Οκτωβρίου 1912, όταν η IV Μεραρχία του ελληνικού στρατού απελευθέρωσε την πόλη, κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο. Είχαν προηγηθεί ενενήντα χρόνια από την καταστροφή της Νάουσας, το 1822 – μια ιστορική διαδρομή που βρέθηκε και στο επίκεντρο του φετινού κηρύγματος.
Οι τελετές για την επέτειο
Στον Μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος τελέστηκαν αρχιερατικό συλλείτουργο και επίσημη δοξολογία, προεξάρχοντος του μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμονα. Προηγήθηκε μνημόσυνο για τους ευεργέτες του δήμου.
Οι εκδηλώσεις συνεχίστηκαν στο Ηρώο της Νάουσας, με επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων. Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο διευθυντής του 5ου Δημοτικού Σχολείου Νάουσας, Μιχάλης Εξηντάρας, ο οποίος αναφέρθηκε στη σημασία της ιστορικής μνήμης και στη σύνδεσή της με τη σημερινή πορεία της πόλης.
Από το Ολοκαύτωμα στην ελευθερία
Στο κήρυγμά του ο μητροπολίτης Παντελεήμων συνέδεσε την απελευθέρωση του 1912 με το Ολοκαύτωμα του 1822, υπενθυμίζοντας το τίμημα της εξέγερσης: την καταστροφή της πόλης, τους νεκρούς του αγώνα και τα θύματα στο Κιόσκι, στην Αράπιτσα και στη Θεσσαλονίκη.
Η αναφορά του επεκτάθηκε και στους ανθρώπους που, πέρα από τα πεδία των μαχών, συνέβαλαν στη διατήρηση της συλλογικής ταυτότητας, μεταδίδοντας στις επόμενες γενιές τη γλώσσα, την ιστορία, τις παραδόσεις και την ορθόδοξη πίστη.
«Δεν πρέπει όμως να ξεχνούμε και την προσφορά όλων εκείνων που κράτησαν το Γένος μας όρθιο στον κυκεώνα της σκλαβιάς», σημείωσε.
Όπως υπογράμμισε, η τιμή προς τους προγόνους χρειάζεται να έχει συνέχεια στην καθημερινή ζωή, μέσα από τη διαφύλαξη της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς. Συνέδεσε, μάλιστα, την έννοια της ελευθερίας με τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας και της πίστης.
Η πόλη που υποδέχθηκε Πόντιους και Μικρασιάτες
Η Νάουσα που απελευθερώθηκε το 1912 ήταν ήδη ένα σημαντικό κέντρο κλωστοϋφαντουργίας, με μεγάλο μέρος των κατοίκων της να εργάζεται στα εργοστάσια της περιοχής.
Στη συνέχεια, η εγκατάσταση Ποντίων και Μικρασιατών προσφύγων, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Συνθήκη της Λοζάνης, ενίσχυσε τον πληθυσμό της. Η προσφυγική ιστορία έγινε έτσι μέρος της νεότερης διαδρομής της πόλης, δίπλα στη μνήμη του Ολοκαυτώματος και της απελευθέρωσης.
