Ο Κουρσάρος Πέδρο Καζάς του Κόντογλου, η ποίηση του Καβάφη, οι ελληνικές αναγνώσεις του Λόρκα και οι αγώνες ανεξαρτησίας στην Ελλάδα και τη Λατινική Αμερική συναντήθηκαν στην Ισπανία. Έτσι, μέσα από διαφορετικές ερευνητικές διαδρομές, αναδείχθηκε ένα ευρύ πεδίο επαφών του νεότερου ελληνισμού με τον κόσμο της Ιβηρικής και της άλλης πλευράς του Ατλαντικού.
Αφορμή ήταν το Ζ’ Συνέδριο Νεοελληνιστών της Ιβηρικής Χερσονήσου και της Λατινικής Αμερικής, που διοργανώθηκε στη Μούρθια από τις 30 Σεπτεμβρίου έως τις 2 Οκτωβρίου.
Με χρονικό ορίζοντα από το 1453 μέχρι τον 21ο αιώνα, η συνάντηση ήταν αφιερωμένη στις ιστορικές σχέσεις και στις λογοτεχνικές, καλλιτεχνικές και πολιτισμικές προσλήψεις μεταξύ του ελληνικού κόσμου και της Δύσης.
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις για τη μικρασιατική γραμματεία αφορά τον «Πέδρο Καζάς». Ο Ζοζέ Αντόνιο Κόστα Ιδέιας έθεσε στο επίκεντρο τη σχέση του έργου του Κόντογλου με το ιβηρικό φαντασιακό των θαλάσσιων ανακαλύψεων, εξετάζοντας το διάλογο ανάμεσα στην καινοτομία και την παράδοση.
Η ίδια η υπόθεση της νουβέλας προσφέρει μια αφετηρία γι’ αυτή τη σύνδεση: ένας Πορτογάλος ταξιδευτής αναζητά τον εαυτό του και καταλήγει σε ένα νησί του Ινδικού Ωκεανού, επιδιώκοντας μια ζωή μακριά από τον σύγχρονο αστικό πολιτισμό. Ο δημιουργός του, γεννημένος στο Αϊβαλί, είχε άλλωστε γνωρίσει από κοντά διαφορετικές σχολές της δυτικής ζωγραφικής κατά την παραμονή του στο Παρίσι.
Αντίστοιχες διασταυρώσεις εμφανίζονται στην ποίηση. Το πρόγραμμα περιλάμβανε μελέτες για τον Καβάφη και τον Ισπανό ποιητή Χάιμε Χιλ δε Μπιέδμα, για την παρουσία του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα στην ελληνική δημιουργία και για τον δυτικό κόσμο στην ποίηση του Νίκου Καββαδία.
Οι μεταφράσεις, όπως η ισπανική έκδοση του δεύτερου τόμου των Μερών του Γιώργου Σεφέρη, αποτέλεσαν επίσης αντικείμενο της συνάντησης.
Οι συνδέσεις επεκτείνονται στην ιστορία και στην πολιτιστική διπλωματία. Στο πρόγραμμα εντάχθηκαν μια συγκριτική προσέγγιση των πολέμων ανεξαρτησίας της Ελλάδας και της Κολομβίας, καθώς και μια ανακοίνωση για την ανανέωση της εικόνας της Ελλάδας στο Μεξικό μέσα από την ταξιδιωτική λογοτεχνία κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Η ελληνική διασπορά, η διάδοση της νέας ελληνικής γλώσσας και οι μεταφράσεις ήταν οι βασικοί άξονες του συνεδρίου. Πρόκειται για πεδία που επιτρέπουν να παρακολουθήσει κανείς πώς έργα, ιδέες και ιστορικές εμπειρίες μεταφέρονται σε διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα και αποκτούν νέους αναγνώστες και ερμηνείες.
Τη διοργάνωση ανέλαβαν η Ισπανική Εταιρεία Νεοελληνικών Σπουδών και το Τμήμα Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Μούρθιας, με τη συνεργασία της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Νεοελληνικών Σπουδών και του Κέντρου Βυζαντινών, Νεοελληνικών και Κυπριακών Σπουδών της Γρανάδας. Το συνέδριο τελούσε υπό την αιγίδα της ελληνικής πρεσβείας στην Ισπανία και ήταν αφιερωμένο στον καθηγητή Αντόνιο Μελέρο Μπεγίδο.
