«Θέλανε να με παρουσιάσουν σαν λατίνο εραστή, αλλά εγώ ήμουν απλά ο γιος δύο Ελλήνων μεταναστών» . Σε μια φράση του από συνέντευξη ο Τζορτζ Τσακίρης, δίνει όλη του την πορεία στο Χόλιγουντ. Βίωσε μια τεράστια επιτυχία με το αριστούργημα West Side Story που τον οδήγησε να κερδίσει Όσκαρ Β’ αντρικού ρόλου το 1962.
Ιστορικά ήταν ο πρώτος και ο μόνος μέχρι στιγμής Έλληνας άντρας ηθοποιός που έλαβε αυτή την διάκριση.
Και μπορεί οι δουλειές που έκανε μετά, να μην έφτασαν σε επιτυχία το συγκεκριμένο μιούζικαλ που κέρδισε συνολικά 10 Όσκαρ, όμως έφτασε να δουλεύει σε τηλεόραση και κινηματογράφο μέχρι το 1996. Μετά ακολούθησε άλλο δρόμο όπως θα διαβάσετε παρακάτω.
Ο ίδιος δεν μίλησε ποτέ για αδικία, ούτε για κλισέ τύπου «πόλεμος από τον χώρο, λόγω καταγωγής» –για την δεκαετία του ’60 μιλάμε– και διακριτικά μίλησε για την προσωπική του ζωή, που αυτό κι αν ήταν ταμπού τότε. Έχει σαρκάσει τα χρόνια της υποκριτικής, αν και βλέποντας τις επιλογές του, προσέχει κανείς ότι αν μη τι άλλο το έψαξε.
Ξεκίνησε ως χορευτής και μέσα από αυτό πέρασε στην υποκριτική. Και μια χαρά άντεξε στον χώρο και ας μην του έτυχε στο διάβα του ένα δεύτερο «west side story».
Η ελληνική οικογένεια και η Μέριλιν
Ο Γιώργος Τσακίρης γεννήθηκε στο Οχάιο των ΗΠΑ στις 16 Σεπτεμβρίου του 1934. Γιος του Στέλιου Τσακίρη και της Ζωής Αναστασιάδου μεταναστών από την Ελλάδα που είχαν 7 παιδιά. Σε συνέντευξή του τονίζει πως οι γονείς του, τού έλεγαν να προσέχει και να μη λέει ότι οι δικοί του ήταν από την Τουρκία, αλλά από τη Μικρά Ασία. Οι δικοί του ήταν από την Μικρά Ασία και ψάχνοντας το διαδίκτυο ανακάλυψε πως κάποιοι συγγενείς του διαμένουν στη Θεσσαλονίκη. Όμως οι ελληνικές ρίζες του πάνε και προς άλλη κατεύθυνση. Ο ίδιος πριν από 15 χρόνια είχε στείλει επιστολή στον πρόεδρο μιας μικρής κοινότητας του δήμου Βόρειας Κυνουρίας του νομού Αρκαδίας, την Σίταινα, με την οποία αναζητούσε συγγενείς του εκεί.
Και να σημειώσουμε πως ο Τσακίρης πολλές φορές έχει δώσει το παρών στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου που γίνεται από το 2004, στο Σαν Φρανσίσκο.
Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε μεταξύ Οχάιο και Αριζόνα, ενώ όταν ήταν στην εφηβεία, η οικογένειά του μετακόμισε οριστικά στο Λονγκ Μπιτς στην Καλιφόρνια.
Εκεί άρχισε να τραγουδάει σε εκκλησιαστική χορωδία και το 1947 μαζί με άλλα παιδιά κάνει το ντεμπούτο του στο σινεμά, στην ταινία Σονάτα έρωτος (με αυτό τον τίτλο είχε προβληθεί στην χώρα μας, το Song of love, που ήταν η βιογραφία του Γερμανού συνθέτη Ρόμπερτ Σούμαν). Ο πιτσιρικάς γοητεύεται από τον κόσμο του θεάματος και κυρίως από τα μιούζικαλ. Και έτσι μετά το σχολείο σπουδάζει στην αμερικανική σχολή χορού.
Αρχικά δουλεύει σαν χορευτής. Συγκεκριμένα το 1953 ήταν ένας από τους χορευτές που πλαισίωναν την Μέριλιν Μονρόε στο φιλμ Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές και συγκεκριμένα στο χορευτικό του «Diamonds are girl’s best friend».
Σε συνέντευξή του στο FOX NEWS, είχε πει για την Μέριλιν: «Ήταν τόσο συγκεντρωμένη στη δουλειά της. Ήταν ήσυχη και δεν μιλούσε σε κανέναν. Δεν ήταν αγενής, απλά πολύ συγκεντρωμένη στη δουλειά της. Κάθε φορά που σταματούσε μία σκηνή δεν πήγαινε στο καμαρίνι της ούτε στον καθρέφτη για να κοιταχτεί. Πήγαινε πίσω στο σημείο που έπρεπε να στέκεται και ήταν πανέτοιμη για το επόμενο γύρισμα. Ήταν δραματικά όμορφη, με απίστευτο δέρμα. Ξέρω ότι κυκλοφορούσαν πολλές ιστορίες για εκείνη, αλλά αυτό που δεν ξεχνάω ποτέ ήταν πως όπου βρισκόταν κυριαρχούσε στον χώρο, τον έκανε δικό της. Ήταν υπέροχα ήσυχη με βασική έννοια της τη δουλειά της». Μάλιστα είχε αποκαλύψει πως όταν τη συνάντησε σε ένα πάρτι με τους συντελεστές της ταινίας, ζήτησε από μία συνάδελφο του να πει στη Μέριλιν ότι θέλει να του δώσει ένα φιλί στο μάγουλο. Δυστυχώς, εκείνη γύρισε, τον κοίταξε και είπε: «Μα δεν τον ξέρω»!
Το μιούζικαλ-θρύλος
Ο Τσακίρης συνεχίζει την πορεία του σαν χορευτής και το 1957 παίρνει ένα δραματικό ρόλο στην πολεμική ταινία Περίπολος μάχης. Tην ίδια χρονιά, ανεβαίνει στο Μπρόντγουαιη ένα μιούζικαλ που άλλαξε ριζικά το είδος. Το West side story. Η ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, στην σύγχρονη εποχή. Μόνο που το ερωτευμένο ζευγάρι δεν ήταν γόνοι αντίπαλων αριστοκρατικών οικογενειών της Βερόνας, αλλά ένας Αμερικάνος και μια Πορτορικανή. Και οι δυο από φτωχά σπίτια και οι δυο σε ένα «πόλεμο» συμμοριών. Το αντιρατσιστικό μήνυμα ήταν φυσικά ότι η αγάπη και η θυσία ενώνουν. Παρόλο που μιλάμε για την Αμερική του ’50-’60 που το ρατσιστικό ήταν στα κόκκινα, η παράσταση έγραψε ιστορία. Σε αυτό βοήθησαν και τα σπουδαία και κλασικά πλέον τραγούδια, οι νέου τύπου χορογραφίες και ότι το μιούζικαλ έφευγε από τα ονειρικά πλατό και έβγαινε στους δρόμους.
Μετά το θρίαμβο στην Αμερική, το μιούζικαλ ετοιμαζόταν να ανέβει στο Λονδίνο. Και στις οντισιόν που έγιναν ο Τσακίρης κερδίζει τον ρόλο του Ριφ, του αρχηγού της Αμερικάνικης συμμορίας. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το μιούζικαλ παίζεται επί 2 χρόνια. Και όταν ήρθε η σειρά της κινηματογραφικής μεταφοράς του, ο Τσακίρης ήταν σε αυτήν. Μόνο που τώρα υποδύεται τον Μπερνάντο, τον αρχηγό των Πορτορικάνων.
Επιλογή που αποδείχτηκε, ολόσωστη αφού ο Τσακίρης κέρδισε το Όσκαρ Β’ αντρικού ρόλου για την ερμηνεία του. Η δε ταινία (που το 2021 γύρισε το ριμεϊκ της, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ) κέρδισε συνολικά 10 Όσκαρ, τα περισσότερα που έχει κερδίσει μιούζικαλ, μέχρι σήμερα. O Tσακίρης είχε πει πριν μερικά χρόνια για το φιλμ: «Ακόμα και σήμερα, με την τελευταία σκηνή, κλαίω».
Τι έγινε μετά
Το Όσκαρ φυσικά του άνοιξε δρόμους και έπαιξε σε αρκετά επιτυχημένες ταινίες την δεκαετία του ’60 και μάλιστα αρκετές εκτός αμερικανικού εδάφους, όπως το γαλλικό μιούζικαλ Οι δεσποινίδες του Ροσφόρ με την Κατρίν Ντενέβ και την αδικοχαμένη αδελφή της Φρανσουάζ Ντορλεάκ, το ιταλικό Το κορίτσι από το Μπουμπέ με την Κλαούντια Καρντινάλε. To δε κασέ του έφτασε –μετά το Όσκαρ– τα 100.000 δολάρια –μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για τη δεκαετία του ’60.
Ο ίδιος είχε πει σε συνέντευξή του ότι προτιμούσε τη σκηνή, από τα κινηματογραφικά πλατό. Έτσι παρουσίασε με επιτυχία, σόου στο Λας Βέγκας και σε άλλα θέατρα, ενώ πέρασε και από την τηλεόραση. Ειδικά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, όπου ανάμεσα στις σειρές που έπαιξε ήταν και τα πολύ γνωστά στο ελληνικό κοινό Η συγγραφέας ντέντεκτιβ και Ντάλας (έπαιξε την σεζόν ’85-’86). Και επειδή είχε και καλή φωνή, κυκλοφόρησε και δυο άλμπουμ που κινήθηκαν συμπαθητικά.
Η τελευταία του κινηματογραφική ερμηνεία ήταν το φιλμ τρόμου Pale Blood του 1990. Παρόλο που ήταν ο πρωταγωνιστής, η ταινία ήταν προβληματική από τα γυρίσματά της. Ο ίδιος, είχε πει για το φιλμ: «Δεν το είδα ποτέ, δεν ήθελα να το δω και αν το έβλεπα, σίγουρα δεν θα μου άρεσε».
Το 1996 παίζει για τελευταία φορά σε σειρά Last of the summer wine και εκεί αποχαιρέτισε τον χώρο της υποκριτικής. Σε πρώτη φάση.
Διά χειρός Τσακίρη
Και αν το θέαμα ήταν η πρώτη του αγάπη, το κόσμημα αποδείχτηκε η δεύτερη. Κατάφερε να μετατρέψει το χόμπι του, να κατασκευάζει ασημένια κοσμήματα, σε επάγγελμα. Σχεδιάζει και δημιουργεί κοσμήματα με την επωνυμία «The George Chakiris Collections». Και αν με τον κινηματογράφο τον έμαθε όλος ο πλανήτης, το ίδιο συνέβη και με τη δεύτερη καριέρα του, ως σχεδιαστής, παρόλο που όπως ο ίδιος έχει πει, πως το καλύτερο που του συμβαίνει, είναι η δημιουργία και το χειρότερο ο ρόλος του επιχειρηματία.
Όσο για το πώς ένας ηθοποιός γίνεται δημιουργός κοσμημάτων, ο ίδιος είπε σε συνέντευξή του: «Η διαφορά μεταξύ υποκριτικής και κοσμημάτων είναι μικρή. Και τα δυο χρειάζονται πειθαρχία, υπομονή, επιμονή και αφοσίωση για να πετύχεις».
Ο ίδιος ακόμα και στα χρόνια της μεγάλης επιτυχίας, δεν είχε φανερώσει τίποτα για την προσωπική του ζωή, Από ένα σημείο και μετά και κυρίως στην δεκαετία του ’80 είχε γραφτεί ότι ήταν gay. Ο ίδιος δεν διέψευσε, αλλά δεν έγινε ποτέ γνωστή κάποια σχέση του. Βέβαια κατά τη διάρκεια της μεγάλης του δόξας τις δεκαετίες του 1960 και 1970 το Χόλιγουντ επέβαλλε απόλυτη μυστικότητα γύρω από την προσωπική ζωή των καλλιτεχνών, η ομοφυλοφιλία του ήταν γνωστή στον επαγγελματικό και κοινωνικό του κύκλο.
Το 2021 προβλήθηκε η νέα βερσιόν του West side story σκηνοθετημένη από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ. Τόσο εκείνος, όσο και η παρτενέρ του στην ταινία και επίσης βραβευμένη με Όσκαρ (Β’ γυναικείου ρόλου) Ρίτα Μορένο, έγιναν ξανά τα αγαπημένα παιδιά των σύγχρονων ΜΜΕ. Μάλιστα η Μορένο έπαιξε στο νέο φιλμ, ενώ κυκλοφόρησε και ένα ντοκιμαντέρ για την πλούσια ζωή και καριέρα της (είναι 1 χρόνο μεγαλύτερη από τον Τσακίρη) εκείνος μίλησε με πολύ αγάπη για εκείνη. Και πλέον έχοντας ηρεμήσει από την τελευταία του ταινία, έκανε ένα come back σε ένα μικρό ρόλο στο φιλμ Not to forget, όπου έμελλε να είναι και το τελευταίο φιλμ μιας συμπατριώτισσας του, της Ολυμπία Δουκάκις.
Και αν νομίζετε ότι με τον Τζορτζ Τσακίρης τελειώσατε, απατάστε. Το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ George Chakiris – Dancing to Success σε σκηνοθεσία του Ελληνοκύπριου σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Ισαϊα ήδη κυκλοφορεί, θυμίζοντας ότι αυτός ο τύπος με τις ελληνικές ρίζες, θριάμβευσε υποδυόμενος τον Πορτορικάνο και όχι μόνο βραβεύτηκε, αλλά παραμένει μέχρι σήμερα ξεχωριστός.
Σπύρος Δευτεραίος
