Με την ποντιακή λύρα, τα δύο λαούτα και το κανονάκι να κυριαρχούν, ο ήχος του νέου τραγουδιού που ερμηνεύει ο Ματθαίος Τσαχουρίδης μαζί με τον Πέτρο Κουλουμή παραπέμπει άμεσα στη μουσική παράδοση των αλησμόνητων πατρίδων – και όχι τυχαία.
«Αυτό το τραγούδι είναι αφιερωμένο σε όλους τους πρόσφυγες απανταχού γης, ζωντανούς, νεκρούς… στους αιώνιους ταξιδιώτες προς το άγνωστο για μια καλύτερη ζωή, για ένα καλύτερο αύριο», διαβάζουμε στην έναρξη του βιντεοκλίπ, υπό τον ήχο της λύρας.
Το τραγούδι «Του ουρανού τα φτερωτά», σε μουσική του Γιώργου Δημητρίου και στίχους της Μαρίας Κρασοπούλου, μιλά για όλους αυτούς που αναζητούν μια νέα πατρίδα, και ποτέ κανείς δεν αναζήτησε μια νέα πατρίδα χωρίς σοβαρή αιτία, χωρίς να έχει υποστεί (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο) το διωγμό. Όπως λέει και ο στίχος: «Παίρνουν μολύβι και χαρτί / να γράψουν μια σελίδα – / χίλιες γραμμές για το γιατί, / καμιά για την ελπίδα».
Οι στίχοι της Μαρίας Κρασοπούλου
Ένα χαλίκι στην καρδιά
έχουν καθώς πετούνε
του ουρανού τα φτερωτά,
τον κόσμο σαν κοιτούνε.
Κοιτούν της γης τα κρίματα,
τα λάθη των ανθρώπων,
και των παιδιών τα βήματα
σε χώμα ξένων τόπων.
Την ιστορία πιάσανε
απ’ την αρχή και κλάψανε.
Ούτε ένα σύνορο στενό,
δίκιο να βρει απ’ τον καιρό.
Τον χάρτη πήραν στα φτερά,
πολέμων κόκκινα νερά.
Όπου κι αν γύρεψαν χαρά,
μιαν άλλη βρήκαν προσφυγιά.
Παίρνουν μολύβι και χαρτί
να γράψουν μια σελίδα –
χίλιες γραμμές για το γιατί,
καμιά για την ελπίδα.
Ρεφρέν
Την ιστορία πιάσανε
απ’ την αρχή και κλάψανε.
Ούτε ένα σύνορο στενό,
δίκιο να βρει απ’ τον καιρό.
Τον χάρτη πήραν στα φτερά,
πολέμων κόκκινα νερά.
Όπου κι αν γύρεψαν χαρά,
μιαν άλλη βρήκαν προσφυγιά.
