Λίγες μόλις ημέρες μετά την επιστροφή της στο σπίτι της από το νοσοκομείο, όπου είχε νοσηλευτεί εξαιτίας σοβαρού τραυματισμού έπειτα από πτώση, η Μάρω Κοντού άφησε την τελευταία της πνοή, σκορπίζοντας βαθιά συγκίνηση στον καλλιτεχνικό κόσμο και σε όσους μεγάλωσαν με τις ερμηνείες της στον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση.
Ήταν από τις τελευταίες μεγάλες πρωταγωνίστριες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου. Μια ηθοποιός που κατάφερε να παραμείνει αγαπητή σε όλες τις γενιές, διατηρώντας μέχρι τα τελευταία χρόνια τη φινέτσα, το χιούμορ, την ευγένεια και την αξιοπρέπεια που χαρακτήριζαν ολόκληρη τη ζωή της.
Από τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής στα φώτα της σκηνής
Η Μάρω Κοντού γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Ιουνίου 1934, σε μια Ελλάδα που λίγα χρόνια αργότερα θα βυθιζόταν στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής. Τα παιδικά της χρόνια σημαδεύτηκαν από τις στερήσεις εκείνης της περιόδου, εμπειρίες που η ίδια θυμόταν πάντα με συγκίνηση, καθώς της δίδαξαν από νωρίς την αξία της αξιοπρέπειας, της επιμονής και της σκληρής δουλειάς.
Από μικρή έδειξε ιδιαίτερη κλίση στις τέχνες. Η ζωγραφική ήταν η πρώτη μεγάλη της αγάπη και για ένα διάστημα πίστευε πως αυτή θα καθόριζε το επαγγελματικό της μέλλον. Παράλληλα όμως, η σκηνή και η υποκριτική ασκούσαν πάνω της μια ακατανίκητη έλξη, οδηγώντας την τελικά στην απόφαση να ακολουθήσει τον δρόμο του θεάτρου.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου είχε την ευκαιρία να μαθητεύσει δίπλα σε σημαντικούς δασκάλους της υποκριτικής. Εκεί καλλιέργησε το ταλέντο της και απέκτησε τις βάσεις που θα τη συνόδευαν σε όλη την πορεία της.
Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Από τις πρώτες κιόλας παραστάσεις ξεχώρισε για τη φυσικότητα, τη σκηνική παρουσία και την αρχοντική της εμφάνιση. Δεν άργησε να τραβήξει την προσοχή σημαντικών σκηνοθετών και θιασαρχών, οι οποίοι διέκριναν στο πρόσωπό της μια ηθοποιό με μεγάλες προοπτικές.
Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο ήρθε λίγο αργότερα και αποδείχθηκε καθοριστικό. Η κάμερα την αγάπησε από την πρώτη στιγμή. Το φωτεινό της χαμόγελο, η εκφραστικότητα και η αβίαστη κομψότητά της την έκαναν να ξεχωρίζει σε κάθε της εμφάνιση, ακόμη και όταν οι ρόλοι της ήταν μικροί.
Η δεκαετία του 1960 θα τη βρει πλέον ανάμεσα στα πιο λαμπερά ονόματα του ελληνικού κινηματογράφου. Μέσα σε λίγα χρόνια εξελίχθηκε σε μία από τις πιο περιζήτητες πρωταγωνίστριες, συμμετέχοντας σε ταινίες που μέχρι σήμερα προβάλλονται αδιάκοπα από την τηλεόραση και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής μνήμης των Ελλήνων.
Η Μάρω Κοντού δεν υπήρξε ποτέ μια σταρ που στηρίχθηκε αποκλειστικά στην εξωτερική της εμφάνιση. Μελετούσε σχολαστικά κάθε ρόλο, εργαζόταν ακούραστα στις πρόβες και αντιμετώπιζε την υποκριτική ως λειτούργημα. Αυτή η συνέπεια ήταν που της χάρισε τον διαχρονικό σεβασμό των συναδέλφων της και την αγάπη του κοινού.
Η γυναίκα που έγινε συνώνυμο της χρυσής εποχής της Φίνος Φιλμ
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και κυρίως κατά τη δεκαετία του 1960, η Μάρω Κοντού είχε πλέον καθιερωθεί ως μία από τις σημαντικότερες πρωταγωνίστριες του ελληνικού κινηματογράφου. Η συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ δεν της χάρισε απλώς δημοτικότητα αλλά την κατέστησε ως ένα από τα πρόσωπα που ταυτίστηκαν με την πιο δημιουργική περίοδο του ελληνικού σινεμά.
Ο Φιλοποίμην Φίνος διέκρινε από νωρίς ότι διέθετε εκείνο το σπάνιο χάρισμα που δεν διδάσκεται. Μπορούσε να συνδυάζει την αριστοκρατική παρουσία με τη ζεστασιά, τη φινέτσα με την αμεσότητα, τη λάμψη μιας σταρ με τη φυσικότητα της διπλανής γυναίκας. Έτσι, δεν άργησε να της εμπιστευθεί πρωταγωνιστικούς ρόλους που έμελλε να μείνουν στην ιστορία.
Η Μάρω Κοντού απέδειξε ότι μπορούσε να υπηρετήσει με την ίδια άνεση την κωμωδία, το κοινωνικό δράμα και τη ρομαντική ταινία. Δεν εγκλωβίστηκε ποτέ σε έναν συγκεκριμένο τύπο ηρωίδας. Άλλοτε υποδυόταν τη δυναμική γυναίκα της αστικής τάξης, άλλοτε τη νέα που διεκδικούσε την ανεξαρτησία της και άλλοτε μια ηρωίδα που ισορροπούσε ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση. Σε κάθε ρόλο της κατάφερνε να δίνει μια ξεχωριστή αλήθεια, χωρίς υπερβολές και θεατρινισμούς.
Στο πλευρό του Λάμπρου Κωνσταντάρα δημιούργησε ένα από τα πιο αγαπημένα κινηματογραφικά δίδυμα της εποχής. Η χημεία τους στην οθόνη ήταν αβίαστη και οι λεκτικές τους «μονομαχίες» χάρισαν στο ελληνικό σινεμά σκηνές που εξακολουθούν να προκαλούν γέλιο, ακόμη και σήμερα. Με τον Ντίνο Ηλιόπουλο συνεργάστηκε σε ταινίες όπου η λεπτή κωμική της φλέβα αναδείχθηκε με τον καλύτερο τρόπο, ενώ δίπλα στον Κώστα Βουτσά απέδειξε πως μπορούσε να ακολουθήσει τον γρήγορο ρυθμό της κωμωδίας χωρίς να χάνει ποτέ την κομψότητά της.
Σημαντικές ήταν και οι συνεργασίες της με τον Γιάννη Γκιωνάκη, τον Βασίλη Αυλωνίτη, τη Γεωργία Βασιλειάδου, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Μίμη Φωτόπουλο και πολλούς ακόμη κορυφαίους ηθοποιούς, που μαζί συγκρότησαν το λαμπρό πάνθεον του ελληνικού κινηματογράφου.
Η φιλμογραφία της περιλαμβάνει δεκάδες ταινίες που απέκτησαν διαχρονική αξία και συνεχίζουν να προβάλλονται μέχρι σήμερα, κρατώντας ζωντανή την εικόνα μιας Ελλάδας που άλλαζε πρόσωπο, αλλά δεν έχανε την αισιοδοξία της. Μέσα από τις ερμηνείες της, η Μάρω Κοντού έγινε κομμάτι της καθημερινότητας εκατομμυρίων τηλεθεατών, αφού οι ταινίες της περνούσαν από γενιά σε γενιά, γνωρίζοντας συνεχώς νέο κοινό.
Εκείνο που την ξεχώριζε, όμως, δεν ήταν μόνο η ομορφιά ή η υποκριτική της δεινότητα. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε το επάγγελμά της.
Πίστευε ότι ο ηθοποιός οφείλει να υπηρετεί το έργο και όχι τη ματαιοδοξία του. Για τον λόγο αυτό απέφευγε τις εύκολες δημόσιες εμφανίσεις και δεν επεδίωκε ποτέ να βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας χωρίς λόγο. Προτιμούσε να μιλά μέσα από τη δουλειά της και να αφήνει τις ερμηνείες της να αποτελούν τη σημαντικότερη παρακαταθήκη της.
Αυτή η στάση ζωής της χάρισε τον σεβασμό των συναδέλφων της, ακόμη και των νεότερων γενεών ηθοποιών, που έβλεπαν στο πρόσωπό της όχι μόνο μια μεγάλη πρωταγωνίστρια, αλλά και ένα παράδειγμα επαγγελματισμού, ήθους και διακριτικότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής της αντιμετωπιζόταν ως μία από τις τελευταίες «μεγάλες κυρίες» του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, ένας χαρακτηρισμός που δεν αφορούσε μόνο την καλλιτεχνική της αξία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο πορεύτηκε στη ζωή.
Το θέατρο, οι μεγάλοι έρωτες και μια ζωή γεμάτη επιλογές
Αν και ο κινηματογράφος ήταν εκείνος που την έκανε γνωστή σε κάθε ελληνικό σπίτι, η μεγάλη αγάπη της Μάρως Κοντού ήταν πάντοτε το θέατρο. Εκεί ένιωθε πραγματικά ελεύθερη, καθώς πίστευε ότι η ζωντανή επαφή με το κοινό δεν μπορεί να αντικατασταθεί από καμία κάμερα.
Για περισσότερες από επτά δεκαετίες βρέθηκε πάνω στη σκηνή, ερμηνεύοντας έργα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων ενώ συνεργάστηκε με κορυφαίους σκηνοθέτες και θιάσους. Δεν δίστασε να δοκιμαστεί σε διαφορετικά θεατρικά είδη, από την κλασική κωμωδία έως το σύγχρονο δράμα, αποδεικνύοντας ότι διέθετε εύρος και υποκριτική ωριμότητα.
Τη δεκαετία του 1970, όταν ο ελληνικός κινηματογράφος άρχισε να αλλάζει μορφή και η τηλεόραση κέρδιζε ολοένα μεγαλύτερο έδαφος, η Μάρω Κοντού προσαρμόστηκε με φυσικότητα στις νέες συνθήκες. Πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτικές σειρές, συμμετείχε σε σημαντικές θεατρικές παραγωγές και δεν έπαψε ποτέ να εργάζεται. Η παρουσία της στην οθόνη εξακολουθούσε να αποπνέει την ίδια ευγένεια και τη χαρακτηριστική αρχοντιά που τη συνόδευε από τα πρώτα της βήματα.
Η προσωπική ζωή της Μάρως Κοντού απασχολούσε συχνά τον Τύπο, όχι επειδή η ίδια το επιδίωκε, αλλά επειδή υπήρξε μία από τις πιο αγαπητές και προβεβλημένες πρωταγωνίστριες της γενιάς της. Γνώρισε μεγάλους έρωτες και δεν δίσταζε να μιλά γι’ αυτούς με ειλικρίνεια. Πίστευε ότι ο έρωτας είναι από τις μεγαλύτερες κινητήριες δυνάμεις της ζωής, όμως δεν φοβόταν να παραδεχτεί και τις απογοητεύσεις που της άφησε.
Στη ζωή της πραγματοποίησε δύο γάμους. Ο πρώτος ήταν με τον διευθυντή φωτογραφίας Αριστείδη Καρύδη-Φουκς, ενώ αργότερα παντρεύτηκε τον διαφημιστή Γιώργο Δόξα. Και οι δύο γάμοι έληξαν με διαζύγιο και η ίδια δήλωνε χρόνια αργότερα ότι δεν μετάνιωσε για όσα έζησε, αλλά ούτε έκρυψε πως οι γάμοι της δεν της χάρισαν την οικογενειακή ζωή που είχε κάποτε ονειρευτεί. Μάλιστα, σε μία από τις τελευταίες δημόσιες εξομολογήσεις της είχε χαρακτηρίσει τους δύο γάμους της ως «τη μεγαλύτερη τρέλα» που έκανε στη ζωή της.
Η Μάρω Κοντού δεν απέκτησε παιδιά, κάτι για το οποίο είχε μιλήσει με συγκίνηση σε αρκετές συνεντεύξεις της. Αναγνώριζε ότι υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκε πώς θα ήταν η ζωή της αν είχε δημιουργήσει οικογένεια, ωστόσο αντιμετώπιζε το γεγονός με γαλήνη και χωρίς πικρία. Έλεγε πως κάθε άνθρωπος έχει τη δική του διαδρομή και πως εκείνη στάθηκε τυχερή, γιατί εισέπραξε αγάπη από τον κόσμο όσο λίγοι καλλιτέχνες.
Με τα χρόνια απέκτησε μια βαθιά φιλοσοφημένη στάση απέναντι στη ζωή. Δεν έκρυβε τα λάθη της ούτε προσπαθούσε να ωραιοποιήσει το παρελθόν. Αντίθετα, μιλούσε με ειλικρίνεια για όσα έζησε, θεωρώντας ότι ακόμη και οι δύσκολες στιγμές ήταν κομμάτι της πορείας που τη διαμόρφωσε ως άνθρωπο.
Η διακριτική παρουσία στην πολιτική
Ένα λιγότερο γνωστό κεφάλαιο της ζωής της ήταν η ενασχόλησή της με την τοπική αυτοδιοίκηση. Υπηρέτησε ως δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων, επιδιώκοντας να συμβάλει σε θέματα πολιτισμού και ποιότητας ζωής.
Η ίδια έβλεπε την πολιτική ως μια μορφή κοινωνικής προσφοράς και όχι ως επαγγελματική φιλοδοξία. Γι’ αυτό και η παρουσία της στον δημόσιο βίο χαρακτηρίστηκε από χαμηλούς τόνους και ουσιαστικό ενδιαφέρον για τα πολιτιστικά ζητήματα της πρωτεύουσας.
«Δεν φοβήθηκα ποτέ τον χρόνο»
Η Μάρω Κοντού υπήρξε από τις ελάχιστες πρωταγωνίστριες της γενιάς της που αντιμετώπισαν με αξιοπρέπεια το πέρασμα του χρόνου. Δεν προσπάθησε να κρύψει την ηλικία της ούτε να διατηρήσει μια ψεύτικη εικόνα νεότητας.
«Κάθε ηλικία έχει τη δική της ομορφιά», είχε πει σε μία από τις τελευταίες τηλεοπτικές της συνεντεύξεις, εκφράζοντας τη φιλοσοφία ζωής που τη συνόδευε μέχρι το τέλος. Πίστευε ότι η πραγματική ομορφιά βρίσκεται στην καλλιέργεια, στη γνώση, στο χιούμορ και στην ευγένεια· αξίες που η ίδια υπηρέτησε με συνέπεια σε όλη τη διαδρομή της.
Με το χαρακτηριστικό της χαμόγελο και την αριστοκρατική της παρουσία, παρέμεινε μέχρι τα τελευταία χρόνια σημείο αναφοράς για τον ελληνικό πολιτισμό, απολαμβάνοντας τον σεβασμό τόσο των συνομηλίκων της όσο και των νεότερων καλλιτεχνών, οι οποίοι τη θεωρούσαν ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού θεάτρου.
